Μία τροχιά γραμμένη με μελάνη

Τη στιγμή, που το ρολόι έδειχνε σχεδόν 13 δευτερόλεπτα για το φινάλε, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ με τον διπλανό μου στα θεωρεία του κλειστού του Περιστεριού…

“Ποντάρω στον ΠΑΟΚ”…  Ήταν ένα βιωματικό ένστικτο, μετά από τόσες χιλιάδες ώρες θέασης αυτού του σπορ που συγκλονίζει. “Θα αποδοθεί η δικαιοσύνη, ο καλύτερος θα νικήσει, όπως σχεδόν πάντα σε αυτό το άθλημα”. 

Εκτός από ένστικτο υπήρχαν και data αποτυπωμένα σε σκληρούς δίσκους από το παρελθόν. Η προσωπική εμπειρία θρέφει το ένστικτο…

Ο ΠΑΟΚ ήταν εμφανώς ανώτερος για 39 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα. Επίσης, το σουτ του Φρανσίσκο που έφερε τον Παναθηναϊκό επικεφαλής στο σκορ, βρήκε μεν το στόχο, αλλά μπήκε νωρίς… Ήταν πολλά 13 δευτερόλεπτα ακόμα. 

Το κουβάρι των αισθήσεων και των deja vu με ομπρέλα το κανόνα (και όχι αξίωμα) ότι το μπάσκετ αποδίδει στο τέλος δικαιοσύνη είχε αρχίσει να ξετυλίγεται. 

Η πρόσκρουση του σουτ που έκανε ο Καλάθης στο σίδερο προκάλεσε μία ρωγμή, αλλά όταν η μπάλα έφτασε στα χέρια του Οσμάν, μετά από όλες αυτές τις παλινωδίες, την διπλή αναπήδηση στη στεφάνη, το χαμένο timing στο ριμπάουντ του Λεσόρτ, το ριμπάουντ που έγινε χαστούκι, η ανάποδη πάσα του Χάτζινς και τέλος ο Τσέντι, στο σημείο που έπρεπε, τη στιγμή που ήθελε… Πριν καν φύγει η μπάλα τα χέρια του, ήμουν βέβαιος: “Μπήκε”. Το έχουμε δει ξανά και ξανά σε διαφορετικές περιπτώσεις.  

Υπάρχουν κάποια σουτ τα οποία εκκινούν από τα δάχτυλα των αθλητών, αλλά την τροχιά της μπάλα διαγράφει η ίδια η ιστορία με τη μελάνη της, γιατί είναι παιχνιδιάρα και λατρεύει να ζει μέσα στις δικές της όμορφες, που τις γράφει με το χέρι της. Χωρίς να προσπερνά όμως, ποτέ τις αξίες της. Δεν ήταν γενναιόδωρη με τον ΠΑΟΚ, ήταν ακριβοδίκαιη. Και το παιχνίδισμα της στήνοντας ένα σκηνικό που θα συζητιέται για κάμποσες ημέρες ακόμα, δεν ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις αξίες της. Σε αυτό το ματς, στο Περιστέρι, έστω και με αυτόν τον τρόπο, νίκησε ο καλύτερος. 

Ένας σταρ, που εκτέλεσε την πρώην ομάδα του, στο πρώτο επίσημο ματς μίας νέας εποχής, κόντρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο κι έχοντας 0/3 μέχρι εκείνο το σημείο. Αφού η μπάλα έφτασε με τόσο περιπετειώδη τρόπο στα χέρια του Οσμαν, ήταν αδύνατον να αστοχήσει. H iστορία δε θα άφηνε ποτέ να ξεγλιστρήσει από τα χέρια της μία τέτοια πλοκή. 

Με 15 άστοχες βολές στις 36, με μόλις 15 ασίστ, με 17 χαμένα αμυντικά ριμπάουντ στα 41 που διεκδικήθηκαν συνολικά, ε ναι, θα ήταν κρίμα ο ΠΑΟΚ να μείνει και πάλι με άδεια χέρια, τα οποία για σχεδόν 40 λεπτά κρατούσαν το παιχνίδι σφιχτά. 

Κι έτσι ο ΠΑΟΚ παραμένει ακόμα ένα βράδυ στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει στον τελικό του Σούπερ Καπ τον Ολυμπιακό και οι Πράσινοι του Ζέλικο Ομπράντοβιτς έγιναν παραλήπτες ενός πολύ διδακτικού μαθήματος. 

Όπως φυσικά και ο εξαιρετικός ΠΑΟΚ, η ομάδα που παράγει τη δεδομένη χρονική στιγμή το πιο παραγωγικό και ολοκληρωμένο μπάσκετ από κάθε άλλη ελληνική ομάδα, ο οποίος όμως, επέτρεψε μία πιο άνετη νίκη, να κριθεί στο τελευταίο σουτ. Επειδή επέτρεψε στον Φρανσίσκο να εκτελέσει εις διπλούν σε 10 δευτερόλεπτα από διαφορετικά plays. Αν έχανε αυτό το ματς ο Τρινκιέρι, δε θα μπορούσε να το χωνέψει. Εν τελεί αποχώρησε όχι μόνο νικητής, αλλά θριαμβευτής, βλέποντας την ομάδα του, απέναντι στους (μισούς ομολογουμένως) Galacticos του Παναθηναϊκού να τηρεί το πλάνο μέχρι κεραίας στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. 

Stats dont lie που λένε και στα χωριά μας… Στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, ο ΠΑΟΚ είχε κρατήει τους πράσινους στις 6 ασίστ (!!!), που δε συνιστά και περγαμηνή για ομάδες του Ζοτς, ενώ οι παίκτες του είχαν δύο περισσότερες (8) στο ίδιο διάστημα, αλλά και 13 επιθετικά ριμπάουντ. Έναντι μόλις 3 των αντιπάλων τους. 

Η άμυνα με.αλλαγές του Τρινκιέρι οδήγησαν τον Σλίβέν Φρανσίσκο (τον οποίο ο εκάστοτε αμυντικός του οδηγούσε διαρκώς στο αριστερό χέρι), μα και τους άλλους χειριστές σε προσωπικές φάσεις, overdribbling, εξουθενωτικό iso… 

Αποτέλεσμα: Στο πρώτο μέρος ο Παναθηναϊκός είχε μόλις 1/6 τρίποντα. Και δεν ήταν μόνο το ένα εύστοχο που αποτελεί θέμα προς διερεύνηση. Τα μόλις 6 τρίποντα που εκτέλεσε η ομάδα του Ζοτς ήταν εντυπωσιακά λίγα. Και δε θυμάμαι πόσα από αυτά ήταν αμαρκάριστα. Σίγουρα, πάντως ελάχιστα από αυτά ήταν προϊόντα μίας ομαδικής λειτουργίας. 

Ο ΠΑΟΚ τελείωσε το ματς με 20 ασίστ, έναντι μόλις 15 του Παναθηναϊκού, σε μία μάχη όπου το switch all και από τις δύο πλευρές πήγε σύννεφο. Στην άμυνα αλλαγών, τα (θεωρητικά) πλεονεκτήματα (miss matches) δημιουργούνται από πολύ νωρίς και οι επιθέσεις σπάνε. Ε, ο ΠΑΟΚ αυτά τα πλεονεκτήματα, τα εκμετελλεύτηκε αρκετά πιο αποτελεσματικά από τον Παναθηναϊκό. 

Πέραν των αλλαγών στην άμυνα, είδαμε ένα ματς όπου και οι δύο αντίπαλοι αφιερώσαν πολύ χρόνο στην πίεση σε όλο το γήπεδο, με τον Παναθηναϊκό να κερδίζει αμυντικά πολλά οφέλη (δέχθηκε μόνο 14 πόντους στο δεύτερο δεκάλεπτο), αλλά να υποφέρει στη δημιουργία φάσεων στην επίθεσή του. Ειδικά στο σημείο που ο Τρινκιέρι επέλεξε να έχει τον Καλάθη στον πάγκο απέναντι σε μία πεντάδα που έμοιαζαν (λόγω μεγέθους βέβαια) με μυθοπλαστικούς γίγαντες (Μπάντιο, Ρογκαβόπουλος, Μπόνγκα, Χουάντσο και Λεσόρ) ο ΠΑΟΚ ζορίστηκε να βρεις ανοιχτές ματιές στο γήπεδο. Κατά ένα μαγικό τρόπο (που δεν ήταν καθόλου μαγικός φυσικά) όσα stops κι αν έκαναν ο Αθηναίοι, η διαφορά παρέμενε στα επίπεδα τω 7-8 πόντων, διότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να μην έβαζε, αλλά δεν έτρωγε κιόλας, την ίδια ώρα που ο Παναθηναϊκός, μπορεί να μην έτρωγε, αλλά δεν έβαζε κιόλας. 

Την ίδια στιγμή που ο Ζοτς, ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο εμπιστευόταν σε μεγάλη διαστήματα πεντάδα με τους “Κύκλωπες” (με 4 φόργουορντ/Σέντερ) κι έναν δημιουργό (Αν υπήρχε κι αυτός, διότι ο Μπάντιο που ξεκίνησε στο δεύτερο μέρος στο “1” έχει δρόμο ακόμα για να θεωρηθεί τέτοιος) ο Τρινκιέρι απαντούσε με τον αγαπημένο του τρόπο: Στόχευση εκεί που δημιουργείται το πλεονέκτημα. Όσο πιο γρήγορα, τόσο πιο καλά. Κάποια στιγμή πρέπει να ήταν 4-5 φάσεις συνεχόμενες που οι χειριστές έψαξαν να βρουν (όχι πάντα με επιτυχία) τον Μουρ στην καρδιά της ρακέτας με αντίπαλο τον Μπάντιο συνήθως μετά τις αλλαγές. Κάτι που επιχείρησε, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία και ο Παναθηναϊκός. 

Πέραν της ταχύτητας του Τσέντι Οσμάν, που κάποιες φορές έμοιαζε να σχίζει τον άνεμο κάθε φορά που έτρεχε, ο ΠΑΟΚ, που ήταν πολύ άστοχος από τη γραμμή των τριών πόντων (έχοντας κάμποσ ελεύθερα όμως) είχε και πολύ καλύτερο ρυθμό στην κυκλοφορία της μπάλας, τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός εξακολουθούσε να είναι πολύ στατικός και αργός, ψάχνοντας συνεχόμενα το εξωτερικό miss match με τον Φρανσίσκο. Με τον Ναν, τον Σλούκα, τον NHD και τον Φαλ, να κάθονται στον διπλανό πάγκο από αυτόν που βρίσκονται οι διαθέσιμοι, ίσως ο Ζοτς να έχει αποφασίσει ότι τα ματς με πολύ καλές ομάδες, λιγότερα θα τα παίζει και περισσότερα θα θέλει να τα κερδίζει. Αυτή τη φορά δεν του βγήκε. Έστω κι αν στο δεύτερο ημίχρονο παραχώρησε μόλις 4 επιθετικά ριμπάουντ. Το τελευταίο ήταν και  αυτό που στοίχισε τη νίκη. 

Ο Παναθηναϊκός έχει πάρα πολύ δουλειά να κάνει ακόμα, αλλά στη χθεσινή βραδιά πρωταγωνιστής ήταν ο ΠΑΟΚ, του Τρινκιέρι, του Τσέντι, του Νικ, ακόμα και του Κάιλ Αλεξάντερ, του σέντερ των …μηδέν ριμπάουντ που σκόραρε όμως 15 πόντους και στην άμυνα άφησε τα σωθικά του στο παρκέ του Περιστερίου. Όπως έκαναν βέβαια και οι περισσότεροι συμπαίκτες του.

Ο Τρινκιέρι τους έχει πείσει να “αγοράσουν” τη φιλοσοφία του: Αυτή που ορίζει ότι τα πάντα ξεκινούν από την άμυνα. Θαρρείς και υπάρχει μεταξύ του ίδιους και των παικτών του μία άγραφη συμφωνία που ορίζει ότι αυτός θα συμβιβαστεί με την ιδέα να τους τους επιτρέψει να τρέχουν και λίγο παραπάνω, αν του δεσμευτούν ότι στα μετόπισθεν θα στραγγαλίζουν τον αντίπαλο (μέχρι και ο Ταϊρί έπαιξε σαν να είναι αμυντικό σημέιο αναφοράς, βγάζοντας σπουδαία ενέργεια και πάθος). Αν όντως (λέμε τώρα) μπορεί να υπήρχε μία τέτοια συμφωνία, τότε… Άριστα 10! Και για τους δύο όρους. 

Ο ΠΑΟΚ είναι εδώ και δεν βρίσκεται καθ’ οδόν. Έφτασε! Πετυχαίνοντας μία νίκη που με την βαρύτητα της, του τρόπου που ήρθε και κόντρα στον αντίπαλο που επετεύχθη μας δηλώνει κάθετα και οριζόντια: “Αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε, το ελληνικό πρωτάθλημα θα είναι για περισσότερους κι όχι μόνο για δύο”. Μόνο οι βουτιές που έκαναν για ακόμα μία φορά οι παίκτες των δύο ομάδων, το επιβεβαιώνει. 

Καλώς ήρθατε κύριοι με τα μαύρα! Μας λείψατε!