Η δεύτερη καλύτερη Ελληνίδα στον φετινό ΑΜΑ μίλησε στο Athletiko για το ντεμπούτο της στην ατυεντική διαδρομή και τον απίστευτο χρόνο που έκανε.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Η πρώτη της νίκη ήρθε σχεδόν τυχαία, σε έναν παιδικό αγώνα στο χωριό της. Χρόνια αργότερα, η Νάνσυ Κοκκορού πέρασε τη γραμμή του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο σε 2:36.28, στον πρώτο μαραθώνιο της ζωής της και ανέβηκε απευθείας στο Νο6 όλων των εποχών στην Ελλάδα.
Ήταν δεύτερη Ελληνίδα και έβδομη συνολικά, με χρόνο ταχύτερο από το προηγούμενο ελληνικό ρεκόρ της αυθεντικής διαδρομής, το 2:39.10 της Μαρίας Πολύζου. Μπροστά της τερμάτισε η Ματίνα Νούλα με το νέο ρεκόρ των 2:35.13.
Για να είναι σαφές το τι κατάφερε η μόλις 24χρονη Κοκκορού, πρέπει να αναφερθεί ότι ένας χρόνος στο 2:36 αποτελεί στόχο καριέρας για πολλές επαγγελματίες δρομείς, και το κατάφερε μόλις στον πρώτο της μαραθώνιο. Μαζί με τη Νούλα δείχνουν ότι είναι σε θέση θα απειλήσουν μετά από 29 χρόνια το πανελλήνιο ρεκόρ μαραθωνίου που έχει η Πολύζου από το Ευρωπαϊκό του 1998 στη Βουδαπέστη με 2:33.40.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύο εικόνες μεσολάβησαν πολλά διαφορετικά αγωνίσματα και μια σταθερή επιθυμία να προπονείται. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, η Κοκκορού μεγάλωσε σε χωριό και συγκεκριμένα στο Καστόρι έξω από την Σπάρτη και η μετακίνηση για προπονήσεις δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Από τα τελευταία χρόνια του δημοτικού ζητούσε πρόγραμμα από τον τότε προπονητή της, τον Μιχάλη Καλομοίρη του Φιλαθλητικού Σπάρτης, ώστε να προπονείται ακόμη κι όταν δεν μπορούσε να βρίσκεται στο στάδιο.
Όταν τελικά η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σπάρτη λίγα χρόνια μετά, ξεκίνησε να προπονείται συστηματικά. Η έμφυτη μυικότητά της και η σωματοδομή της την οδήγησαν από νεαρή ηλικία στα... σπριντ, με εστίαση στα 300μ και τις σκυταλοδρομίες.
Ακολούθησαν τα 300μ εμπόδια και τα 400μ εμπόδια, πριν έρθει μια αλλαγή που αποδείχθηκε καθοριστική, η μετάβαση στα 2000μ στιπλ στην κατηγορία των κορασίδων. Η εξοικείωση με τα εμπόδια τη βοήθησε τεχνικά και, όσο αυξάνονταν τα χιλιόμετρα, φαινόταν περισσότερο η αντοχή της. Στα 3000μ στιπλ κατέκτησε το πρώτο της πανελλήνιο μετάλλιο, ένα χάλκινο στην κατηγορία Κ20.
Η εισαγωγή της στα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης έφερε τη συνεργασία με τον Αντώνη Στοΐκο, λίγους μήνες αργότερα ήρθε και η δυνατότητα να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία στην ίδια πόλη, ενώ παράλληλα χρόνο με τον χρόνο βελτιώνονταν στο τότε βασικό της αγώνισμα.
Μια πρόσκληση για έναν τοπικό αγώνα έγινε η τυχαία αφορμή να τρέξει τον πρώτο της ημιμαραθώνιο και να ανοίξει σταδιακά ο δρόμος προς τις μεγαλύτερες αποστάσεις. Τα πρώτα δείγματα ήταν εξαιρετικά και έτσι συνέχισε στην αντοχή. Το 2024 έτρεξε τον πρώτο της ημιμαραθώνιο Αθήνας και τερμάτισε πέμπτη σε 1:19:58, ενώ έναν χρόνο μετά στη Θεσσαλονίκη βελτιώθηκε αισθητά με 1:16:41.
Η μεγάλη της βελτίωση όμως φάνηκε φέτος, όταν στις 18/10, στο Άπατιν της Σερβίας, κατέκτησε το αργυρό στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα ημιμαραθωνίου με 1:14.39, επίδοση που την ανέβασε στην τέταρτη θέση όλων των εποχών στην Ελλάδα.
Στην Αθήνα έκανε το επόμενο βήμα και έτρεξε ως μέλος των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς είναι πλέον κελευστής στο Πολεμικό Ναυτικό. Μπορεί αυτή η επιλογή να της στέρησε το μετάλλιο από το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, καθώς για να πάρει κατάταξη θα έπρεπε να τρέξει εκπροσωπώντας σύλλογο, αλλά με αυτό τον τρόπο τίμησε τόσο τις Ένοπλες Δυνάμεις όσο και την δική της μοναδική πορεία.
Μετά τον τερματισμό της, μίλησε στο Athletiko για τη συγκίνηση, την προετοιμασία και όσα θέλει να κυνηγήσει στη συνέχεια.
Νάνσυ πολλά συγχαρητήρια. Πώς ήταν να μπαίνεις για πρώτη φορά στο Καλλιμάρμαρο ως μαραθωνοδρόμος;
«Εδώ και τρία με τέσσερα χρόνια που έχω ξεκινήσει να ασχολούμαι με τις λίγο μεγαλύτερες αποστάσεις, και συγκεκριμένα με τον ημιμαραθώνιο, έλεγα στον προπονητή μου ότι θέλω να τρέξουμε αυθεντική διαδρομή, γιατί πιστεύω ότι είναι μια ιστορική διαδρομή.
Το να τερματίζεις μέσα στο Καλλιμάρμαρο είναι πάρα πολύ συγκινητικό. Σε βλέπει όλος ο κόσμος. Σήμερα εδώ πέρα ήταν οι γονείς μου, ήταν οι φίλοι μου, ήταν ο προπονητής μου. Με περίμεναν όλοι με ανυπομονησία. Ήθελα να τους ικανοποιήσω, ας πούμε, κατά κάποιο τρόπο. Τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ. Είναι όλοι δίπλα μου, με στηρίζουν πάρα πολύ. Χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα ήταν ίδιο».
Πόσο σημαντική είναι η συνεργασία σου με τον Αντώνη Στοΐκο σε αυτή την εξέλιξη;
«Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια συγκεκριμένα τον προπονητή μου, τον Αντώνη Στοΐκο, με τον οποίο συνεργαζόμαστε πέντε χρόνια.
Με πήρε αθλήτρια που ασχολούνταν περισσότερο με μικρές αποστάσεις. Θυμάμαι τότε συγκεκριμένα έτρεχα 10 χιλιόμετρα στο 40:30 και τώρα πάω στην αυθεντική διαδρομή με 3:42 ρυθμό και κάνω 2:36.28 σε ντεμπούτο στην αυθεντική διαδρομή. Αυτό είναι απίστευτο.
Είναι πολύ δύσκολο να συμβεί, αλλά όταν κάτι το θες πάρα πολύ και προσπαθείς καθημερινά γι’ αυτό, κάποια στιγμή πιστεύω ότι οι κόποι σου θα ανταμειφθούν. Αυτό που έχω να πω γενικά είναι σε όλα τα παιδιά να βάζουν στόχους και να μην τα παρατάνε ποτέ, γιατί δεν μπορούν να ξέρουν ποτέ τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον».
Είχες σημειωμένα στο χέρι σου συγκεκριμένα περάσματα. Ποιος ήταν ο αρχικός στόχος;
«Η αλήθεια είναι ότι είχα περάσματα για το 2:38.30 και έκανα 2:36.28. Πιστεύω ότι έκανα καλή κούρσα. Δεν παρασύρθηκα τόσο στην αρχή, ενώ οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Σίγουρα σε κάποια σημεία δυσκολεύτηκα και ίσως μου βγήκε για λίγο κούραση.
«Έπαθα και κάποιες κράμπες στο 39ο χιλιόμετρο, είναι λογικό να συμβεί. Ευτυχώς το έπαθα πολύ προς το τέλος της διαδρομής και δεν μου στοίχισε, πιστεύω. Να σου φωνάζει όλος ο κόσμος με το όνομά σου, να σε χειροκροτάνε και να πλησιάζει το Καλλιμάρμαρο, τα ξεχνάς όλα, δεν σε νοιάζει τίποτα. Το μόνο που θες είναι να τερματίσεις, να σε βρουν οι δικοί σου άνθρωποι και να πραγματοποιήσεις το όνειρο που είχες από μικρή».
Εσύ και ο Γιώργος Σταμούλης προέρχεστε από τα στιπλ και κάνατε πολύ καλές εμφανίσεις στον μαραθώνιο. Πόσο βοηθάει αυτό το αγωνιστικό υπόβαθρο;
«Πιστεύω ότι τα στιπλ, επειδή είναι πολύ απαιτητικό αγώνισμα και θέλει γενικά και δύναμη και αντοχή, βοηθάει στις ανηφόρες της Αθήνας συγκεκριμένα. Σε συνδυασμό με τις ταχύτητες που απαιτούνται για τα τρία χιλιόμετρα, θεωρώ ότι βοηθάει.
Εγώ μέχρι τέλος Ιουλίου, που ήταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο στιπλ, έκανα πάρα πολλές ταχύτητες για να τρέξω τρία χιλιόμετρα, γιατί η απόσταση είναι πολύ μικρή. Όλο αυτό βοήθησε, πιστεύω.
Λένε μαραθώνιος και αντοχή. Αλλά ίσα-ίσα, η ταχύτητα μας ευνοεί και αυτό πιστεύω ότι φάνηκε και από μένα και από τον Γιώργο, στον οποίο έδωσα συγχαρητήρια μόλις έμαθα ότι βγήκε τέταρτος. Οπότε πιστεύω ότι και εμείς που μπορεί να ασχολούμαστε με λίγο μικρότερες αποστάσεις, είναι εφικτό να τρέξουμε και 42 χιλιόμετρα, αν βάλουμε το κατάλληλο αερόβιο».
Μετά το 2:36:28 στην Αθήνα, ποιο μπορεί να είναι το επόμενο βήμα;
«Θέλω να ξεκουραστώ σίγουρα πάρα πολύ καλά. Οι τελευταίοι μήνες ήταν δύσκολοι. Βάλαμε πολλά χιλιόμετρα τόσο για το 30άρι που κάναμε όσο για τον ημιμαραθώνιο στη Σερβία και στη συνέχεια και για τον Μαραθώνιο της Αθήνας.
Θα μιλήσω με τον προπονητή μου. Σίγουρα οι στόχοι ανεβαίνουν μετά τη σημερινή μέρα, εφόσον τρέχω στην αυθεντική διαδρομή 2:36.28. Πιστεύω ότι, αν συμφωνήσει ο προπονητής μου, σε συνεννόηση πάντα, ενδεχομένως να βρούμε μια πιο επίπεδη και εύκολη διαδρομή μαραθωνίου στο εξωτερικό.
Σε μερικούς μήνες βέβαια, να προλάβω να ξεκουραστώ, να ξαναβάλω χιλιόμετρα, για να κυνηγήσω ακόμα γρηγορότερους χρόνους, γιατί απ’ ό,τι φαίνεται μπορώ και θα ήθελα πάρα πολύ να το δοκιμάσω».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
