Νέα δεδομένα για τον Μορόν στον Άρη

Για τον Μανόλο Χιμένεθ που για το μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν πορεύτηκε με μοναδική επιλογή στην επίθεση τον Λορέν Μορόν, η προσθήκη του Κριστιάν Κουαμέ και η επιστροφή των Αλφαρέλα και Καντεβέρε από τους τραυματισμούς τους, έχει διπλή ανάγνωση. Είναι ευχή και κατάρα μαζί. Ευχή γιατί πλέον έχει περισσότερες επιλογές και κατάρα γιατί καλείται να τους διαχειριστεί έχοντας ένα μόνο παιχνίδι την εβδομάδα στη διάθεσή του. Και όπως φάνηκε με το καλημέρα δεν θα είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο αν κρίνουμε από την αντίδραση του Ισπανού φορ όταν έγινε αλλαγή μόλις στο 59΄ του ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ.

Κάτι που δεν συμβαίνει συχνά. Για την ακρίβεια συμβαίνει σπάνια αν σκεφτούμε ότι μιλάμε για ένα ποδοσφαιριστή που έχει αγωνιστεί σε 78 από τα 84 παιχνίδια βασικός στο πρωτάθλημα της Stoiximan Super League και τα 52 από αυτά πλήρη 90λεπτα. Φέτος μπορεί να διάγει την χειρότερη από τις τρεις σεζόν του στον Άρη αλλά δεν παύει να είναι ο πρώτος αλλοδαπός σκόρερ στην ιστορία του club έχοντας πετύχει 48 γκολ σε 104 ματς. Η αντίδρασή του στην αλλαγή σχολιάστηκε, δεν ήταν ορθή αλλά σίγουρα έχει την εξήγησή της.

Η πίεση και η ευθύνη του Μορόν

Καταρχάς δείχνει την πίεση του επιθετικού που φέτος δεν σκοράρει πολύ. Ο 31χρονος Ισπανός έχει πετύχει τέσσερα γκολ στο πρωτάθλημα, νούμερο που είναι πολύ μακριά από τα στάνταρντ του. Και ως γνωστό ο επιθετικός τρέφεται από τα γκολ που σημειώνει. Όταν σιγήσει…αρχίζει το πρόβλημα, μεγαλώνει η πίεση και πολλές φορές θολώνει το μυαλό. Την περασμένη Κυριακή (8/02) ήταν ξεκάθαρα μια από αυτές τις στιγμές. Ο Μορόν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν περισσότερες απαιτήσεις από αυτόν, ειδικά σε μια ομάδα που σκοράρει με το σταγονόμετρο. Θέλει αλλά πολλές φορές δεν του βγαίνει.

Η ευθύνη δεν βαραίνει φυσικά αποκλειστικά τον ίδιο. Μπορεί σε κάποια ματς να φαίνεται ανόρεκτος και να μην συμμετέχει και πολύ στο παιχνίδι της ομάδας, όμως από την άλλη δεν αξιοποιείται κιόλας στο έπακρο ώστε να αναδείξει την ικανότητα που έχει στο σκοράρισμα. Και αυτό είναι κάτι που απαιτεί συνολική δουλειά.

Με την έλευση του Κουαμέ που έχει το (βαρύ) όνομα- μένει να δούμε αν θα έχει και τη χάρη- συν την επιστροφή του Αλφαρέλα (έπαιξε για λίγο στο ντέρμπι) και σταδιακά και του Καντεβέρε που είναι κι αυτός έτοιμος, ο Μορόν νιώθει την πίεση να αυξάνεται. Τον ανταγωνισμό να μεγαλώνει και τον ίδιο να πρέπει να πείσει ότι εξακολουθεί να αξίζει να ηγείται της γραμμής κρούσης του Άρη. Ευχής έργον για τον Ισπανό αλλά και τον Άρη στην τελική, θα ήταν, η απειλή της μονοκρατορίας του να λειτουργήσει ως επιπλέον κίνητρο. Να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά του ώστε να αποδείξει σε όλους (και στον εαυτό του), ότι παραμένει το βαρύ πυροβολικό του Άρη, κλείνοντας τη σεζόν με μερικά γκολ που έχει ανάγκη η ομάδα του ώστε να διεκδικήσει μέχρις εσχάτων την 5^η θέση.