Ντε Μπλάσις στο Athletiko: «Κατά λάθος το γκολ με την Μάιντς, όλοι ξέρουν τι έγινε στον τελικό»
Ο Πάμπλο Ντε Μπλάσις ξετυλίγει το... κουβάρι της καρι΄έρας του σε μια μεγάλη συνέντευξη στο Athletiko και στον Γιώργο Παπαγεωργίου.
Υπήρχε μια εποχή που η Τρίπολη χόρευε… αργεντίνικο τανγκό , τόσο καλά μάλιστα που έφτασε τον Αστέρα ΑΚΤΟΡ μέχρι και στα ευρωπαϊκά σαλόνια του Europa League. Ένα από τα πρώτα βιολιά εκείνης της ομάδας των Αρκάδων ήταν ο Πάμπλο Ντε Μπλάσις. Ένας… μικροκαμωμένος Αργεντίνος που το καλοκαίρι του 2012 στα 24 έτη του έφτασε στην Τρίπολη για την αγαπήσει και να αγαπηθεί από αυτήν όσο λίγοι.
«Εκείνη η περίοδος σηματοδότησε ένα πριν και ένα μετά στη ζωή μου», δήλωσε ο ίδιος στη συνέντευξη του με το Athletiko θυμούμενος εκείνα τα δύο χρόνια που πέρασε στην Αρκαδία. Εκεί, μαζί με το υπόλοιπο αργεντίνικο παρεάκι της εποχής, δημιούργησαν μια ομάδα από την επαρχεία που κοίταζε τους μεγάλους στα μάτια, έπαιζε επιθετικό ποδόσφαιρο, έπαιρνε προκρίσεις και το σημαντικότερο έδινε λόγους σε μια ολόκληρη πόλη για να χαμογελάει και να ελπίζει.
Σήμερα στα 38 του, ακούραστος και με το ίδιο πάθος συνεχίζει να κάνει αυτό που αγαπάει αγωνιζόμενος στην Καρταχένα στην τρίτη κατηγορία της Ισπανίας όντας ένας από τους αρχηγούς της ομάδας.
Στη συνέντευξή του στο Athletiko, ο Πάμπλο Ντε Μπλάσις ξεκινά την αναδρομή στην καριέρα του από την Τρίπολη, εκεί όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Αφηγείται πώς βρέθηκε στον Αστέρα, πώς δέθηκε με την πόλη και τους φιλάθλους και τι σχέση ανέπτυξε με τους προέδρους της ομάδας.
Θυμάται τις μεγάλες προκρίσεις, ξεχωρίζει τα ωραιότερα γκολ του και διηγείται πώς πέτυχε… κατά λάθος την γκολάρα απέναντι στη Μάιντς, την ομάδα στην οποία αργότερα πήρε μεταγραφή. Μιλά για δύο παίκτες που τον εντυπωσίασαν, τον Δημήτρη Κουρμπέλη και τον Τάσο Μπακασέτα, και για ένα παιχνίδι που θα ήθελε να παίξει ξανά, τον τελικό Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό. Από την Τρίπολη πήρε μαζί του μερικές από τις ομορφότερες αναμνήσεις της ζωής του. Θυμάται ακόμη το δώρο που του έκαναν οι φίλαθλοι την τελευταία του μέρα στον Αστέρα.
Μιλά, επίσης, για “έναν μοναδικό προπονητή από τον οποίο έμαθε πολλά” αναφερόμενος στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ με τον οποίο δούλεψε στην Έιμπαρ και υπόσχεται πως σύντομα θα επιστρέψει στην Ελλάδα με την οικογένεια του.
Αναλυτικά η συνέντευξη του Πάμπλο Ντε Μπλάσις στο Athletiko.gr:
Πάμπλο, καλησπέρα. Θα ξεκινήσω με το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σε βλέπω να παίζεις έτσι στα 38 σου. Ποιο είναι το κίνητρό σου; Απολαμβάνεις ακόμα το ποδόσφαιρο με τον ίδιο τρόπο;
Ναι. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω προνομιούχος, γιατί ξέρω άλλους ποδοσφαιριστές και αθλητές που χάνουν το πάθος τους. Η προπόνηση και η προετοιμασία μού κοστίζουν λίγο περισσότερο πια, αλλά τη μέρα του αγώνα νιώθω σαν να είναι η πρώτη φορά, σαν να είμαι ακόμα παιδί. Κι αυτό είναι μοναδικό.
Πάμε στο πέρασμά σου από την Ελλάδα. Όταν ακούς σήμερα τη λέξη «Τρίπολη», τι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό; Τι νιώθεις;
Είναι ένα μείγμα συναισθημάτων. Πρώτα απ’ όλα νιώθω μεγάλη χαρά, γιατί ο Αστέρας ήταν η πρώτη μου ομάδα στην Ευρώπη. Την πρώτη μου χρονιά έπαιξα με πολλούς Αργεντινούς, αλλά και με Ισπανούς με τους οποίους μιλάμε ακόμα. Εκεί γνώρισα και τη γυναίκα μου. Η αδελφή μου, μάλιστα, παντρεύτηκε έναν συμπαίκτη μου στον Αστέρα, τον Λαουτάρο Φορμίκα. Γι’ αυτό, όταν σκέφτομαι την Τρίπολη, νιώθω ότι μιλάω για οικογένεια. Εκείνα τα δύο χρόνια ήταν ιστορικά. Συνέβησαν πολλά και, ειλικρινά, σχεδόν δεν έχω τίποτα κακό να πω. Αγωνιστικά, άλλοτε χάνεις κι άλλοτε κερδίζεις. Εκείνη η περίοδος, όμως, σηματοδότησε ένα πριν και ένα μετά στη ζωή μου.
Γυρίζουμε στο 2012. Πώς προέκυψε η ευκαιρία να υπογράψεις στον Αστέρα Τρίπολης; Τι ήξερες τότε για την ομάδα;
Είχα κάνει προετοιμασία με την Μπρέσια στην Ιταλία, αλλά δεν μπόρεσα να υπογράψω συμβόλαιο λόγω ενός προβλήματος με το διαβατήριό μου. Τότε συνεργαζόμουν με έναν ατζέντη που έστελνε όλους τους Αργεντινούς στον Αστέρα. Μου είχε πει ότι, αν δυσκόλευαν τα πράγματα στην Ιταλία, το πιθανότερο ήταν να πάμε στον Αστέρα. Ήξερα ήδη την ομάδα, γιατί συνεργαζόμουν καιρό μαζί του και ήξερα ότι έπαιζαν εκεί πολλοί Αργεντινοί. Κάποιους τους γνώριζα κιόλας.
Ήταν μια από τις καλύτερες περιόδους στην ιστορία του Αστέρα, οπότε χάρηκα που πήγα εκεί. Τους έλειπε ένας αριστερός εξτρέμ και πήγα για να παίξω σ’ αυτή τη θέση. Έπαιξα εκεί για δύο χρόνια και ταίριαξα πολύ καλά με τον σύλλογο, με τους συμπαίκτες μου και με την πόλη. Πέρασα πραγματικά υπέροχες στιγμές.
Νιώθεις ότι χρωστάς ένα μικρό μέρος της επιτυχίας σου στον Αστέρα, που σου άνοιξε την πόρτα της Ευρώπης;
Σίγουρα είμαι ευγνώμων στον σύλλογο και κυρίως στον Γιάννη και στον Γιώργο, που συνέχισαν και τα επόμενα χρόνια. Είναι ακόμα στον σύλλογο και είναι άνθρωποι της πόλης. Πάντα πιστεύω ότι όλα χτίζονται. Για να φτάσω εκεί, υπήρξαν ομάδες και άνθρωποι που πίστεψαν σ’ εμένα. Εκείνη τη στιγμή ο Αστέρας με βοήθησε να συνεχίσω να εξελίσσομαι. Μετά τα έφερε έτσι η μοίρα που αντιμετωπίσαμε στο Europa League τη Μάιντς, την ομάδα στην οποία πήγα στη συνέχεια. Τώρα μπορώ να το πω. Όταν έγινε η κλήρωση, πιστεύαμε ότι θα χάναμε 3-0 ή 4-0. Γελούσαμε. Νομίζω ότι μάθαμε ποιος ήταν ο αντίπαλος όταν γυρίζαμε από τη Φινλανδία. Λέγαμε ότι θα ήταν μια εμπειρία. Βγάζαμε φωτογραφίες στο γήπεδο στη Γερμανία, γιατί μας φαινόταν όνειρο που παίζαμε εκεί. Και τελικά ο Αστέρας μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω αυτό το βήμα και να παίξω στην Bundesliga.
Μου μίλησες για τους προέδρους του Αστέρα. Πώς σου φέρθηκαν; Κρατάς επαφή μαζί τους σήμερα;
Τώρα κρατάμε επαφή μέσω του Χερόνιμο Μπαράλες. Δεν τα πάω πολύ καλά με το τηλέφωνο. Θα ήθελα να μιλάω περισσότερο και με πρώην συμπαίκτες και προπονητές, αλλά με τα χρόνια χαθήκαμε. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι όταν επιστρέψω στην Τρίπολη, θα φάμε μαζί και θα θυμηθούμε εκείνα τα χρόνια. Πιστεύω ότι ήταν ξεχωριστά και για εκείνους και ελπίζω να έχουν κι αυτοί όμορφες αναμνήσεις από μένα.
Σκέφτηκες ποτέ να επιστρέψεις στον Αστέρα; Σου έγινε ποτέ πρόταση να γυρίσεις στην ομάδα;
Επίσημα, όχι. Δεν είχα κάποια πρόταση που να μπορώ να αποδεχτώ ή να απορρίψω.
Υπήρξαν, όμως, επαφές;
Ναι, κυρίως τη σεζόν που επέστρεψε ο Χέρο Μπαράλες και αθλητικός διευθυντής ήταν ο Σάββας (Τσαμπούρης), με τον οποίο είχαμε παίξει μαζί. Μιλούσαμε κάποιες φορές με τον Χέρο με μηνύματα για την κατάσταση της ομάδας. Ήταν μια περίοδος που ούτε εδώ, στην Καρταχένα, ήξερα πώς θα πάνε τα πράγματα. Μετά βελτιώθηκε η κατάσταση και το θέμα δεν προχώρησε. Ήταν, ως έναν βαθμό, φυσικό να εξετάσω κι αυτό το ενδεχόμενο, αφού ο Χέρο είναι φίλος μου.
Εκτός από τον Αστέρα, είχες στη διάρκεια της καριέρας σου επαφές με άλλες ελληνικές ομάδες; Έφτασε ποτέ στα χέρια σου κάποια πρόταση;
Ναι. Λίγο πριν φύγω για τη Μάιντς, τα πήγαινα καλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όπως σου είπα, όμως, δεν μου έγινε επίσημη πρόταση που να μπορώ να αποδεχτώ ή να απορρίψω. Ο πρώην ατζέντης μου μού έλεγε ότι με ήθελαν μεγάλες ομάδες. Όσο ήμουν στη Γερμανία και στην Ισπανία, η αλήθεια είναι ότι δεν είχα κρούσεις και μετά ήθελα να επιστρέψω στην Αργεντινή. Πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια είχα μιλήσει κάποιες φορές και με τον Σάββα (Τσαμπούρη) για τον ΟΦΗ. Του είπα ότι ήθελα να γυρίσω στην Αργεντινή και το θέμα έμεινε εκεί.
Μου είπες ότι δεν είσαι πολύ καλός στο να κρατάς επαφή. Υπάρχουν άνθρωποι από την Τρίπολη με τους οποίους μιλάς ακόμα;
Με τους Αργεντινούς μιλάω με όλους. Πριν από λίγο καιρό χαθήκαμε κάπως. Έχουμε ένα γκρουπ στο WhatsApp εδώ και 12 με 15 χρόνια. Νομίζω πως ήμασταν δέκα άτομα και τώρα έχουμε μείνει έξι ή επτά. Έχουμε βρεθεί για asado στην Αργεντινή. Μένουμε κοντά ο ένας στον άλλον, οπότε όποτε μπορούμε βρισκόμαστε.
Μιας και είπες για το asado, ποια κουζίνα προτιμάς, την αργεντίνικη ή την ελληνική;
Αργεντίνικη, αργεντίνικη! Έχει και η ελληνική τη χάρη της. Σε κάποια πράγματα, όπως τα θαλασσινά, δεν μπορούμε να τη συναγωνιστούμε. Μου λείπουν πολύ το σαγανάκι, το σουβλάκι και πολλά άλλα. Είχα επιστρέψει μερικές φορές λίγο αφότου έφυγα. Τώρα θέλω πολύ να γυρίσω με την οικογένειά μου, για να γνωρίσουν και οι κόρες μου το μέρος όπου γνωρίστηκαν οι γονείς τους.
Οι δύο σεζόν σου στον Αστέρα ήταν από τις καλύτερες, αν όχι οι καλύτερες, στην ιστορία του συλλόγου. Τι ξεχωριστό είχαν τα αποδυτήρια εκείνης της ομάδας;
Νομίζω ότι η ίδια η λέξη τα εξηγεί όλα. Τα αποδυτήρια. Ήμασταν πάρα πολύ ανταγωνιστικοί, ακόμα και στην προπόνηση. Χωριζόμασταν σε δύο ή τρεις ομάδες, παίζαμε σε μικρούς χώρους και θέλαμε όλοι να κερδίσουμε. Ισπανοί, Αργεντινοί, Έλληνες, όλοι πεινασμένοι. Ήταν κι ο Σανκαρέ και κάποιοι άλλοι ξένοι. Νομίζω πως όλοι σκεφτόμασταν ότι δεν θα αφήναμε τις ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Μερικές φορές μαζεύεις διψασμένους παίκτες σε μια ομάδα και δεν υπάρχει χημεία. Εμείς είχαμε πολύ καλή χημεία και υγιή ανταγωνισμό. Μπορεί να μην ήταν όλοι φίλοι με όλους, γιατί είναι δύσκολο να συμβεί αυτό με 25 άτομα, αλλά όλοι είχαμε τους ίδιους στόχους. Μας έκανε καλό το ότι παίζαμε κόντρα στις μεγάλες ομάδες και τις κερδίζαμε. Παίρναμε προκρίσεις στο Κύπελλο και φτάσαμε μέχρι τον τελικό. Όλο αυτό μας έκανε πιο ανταγωνιστικούς και βοήθησε όλους μας να βελτιωθούμε.
Αν μπορούσες να ξαναζήσεις μία μέρα ή έναν αγώνα από την εποχή σου στον Αστέρα, τι θα επέλεγες;
Μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις η απάντησή μου. Θα διάλεγα τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Στην πραγματικότητα, δεν θα ήθελα να ξαναπαίξω το ματς, γιατί πιστεύω ότι παίξαμε καλύτερα από τον Ολυμπιακό. Όλοι ξέρουν τι έγινε με το χέρι πάνω στη γραμμή, νομίζω του Μανιάτη. Θα κάναμε το 2-1 στο 88ο λεπτό και το παιχνίδι θα τελείωνε εκεί.
Ειλικρινά, θα ήθελα να μπορούσα να το ξαναπαίξω, γιατί δεν είχα ποτέ ξανά την ευκαιρία να κατακτήσω έναν τίτλο. Αν το είχα καταφέρει την πρώτη μου χρονιά στην Ευρώπη, θα σήμαινε πάρα πολλά, κυρίως για μια ομάδα όπως ο Αστέρας. Θα είχε γράψει ιστορία, όπως έκανε φέτος ο ΟΦΗ και όπως έχουν κάνει κάποιες άλλες ομάδες. Είναι πολύ δύσκολο για μια μικρή ομάδα να φτάσει τόσο μακριά. Θυμάμαι ότι όλη η πόλη είχε ταξιδέψει στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Ήταν εκεί και η οικογένειά μου. Θα ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό.
Μίλησέ μου για εκείνο το γκολ κόντρα στη Μάιντς. Το θεωρείς ένα από τα ωραιότερα της καριέρας σου; Πήγες για γκολ ή για σέντρα;
Όχι, όχι, πρέπει να πούμε την αλήθεια, έτσι; Τώρα που με αγόρασαν, δεν χρειάζεται πια να ξεγελάσουμε κανέναν. Πήγα για σέντρα. Μάλιστα, στο πρώτο ματς, στη Γερμανία, έχασα μια ευκαιρία μόνος μου μπροστά στο τέρμα. Τότε μετρούσε το εκτός έδρας γκολ και το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. «Ηρέμησε, παίζουμε ξανά την επόμενη εβδομάδα», μου έλεγαν οι συμπαίκτες μου. Στο ξεκίνημα του ματς, λοιπόν, πήγα για σέντρα. Είπα μάλιστα την αλήθεια και στον Λόρις Κάριους, που αργότερα έγινε συμπαίκτης μου. Η μπάλα ήταν πολύ πλάγια. Κανείς δεν σκέφτεται να σκοράρει από εκεί. Ήθελα απλώς να βγάλω σέντρα, αλλά η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα.
Με τον Αστέρα αποκλείσατε τη Μάιντς. Στο δεύτερο ματς σκόραρες και έδωσες και μια ασίστ. Πιστεύεις ότι αυτές οι δύο εμφανίσεις έκαναν τη γερμανική ομάδα να θέλει να σε αποκτήσει; Νομίζω ότι τότε είχαν παραδεχτεί πως τους τράβηξες την προσοχή. Πώς το είδες εσύ;
Δεν ξέρω αν τους εντυπωσίασε περισσότερο το παιχνίδι μου ή η αφοσίωσή μου. Θυμάμαι ότι ο Χέρο Μπαράλες ήταν τραυματίας, οπότε έπρεπε να παίξω σέντερ φορ και δεν σταμάτησα να δίνω μάχες με τα στόπερ. Δεν θυμάμαι να ξεχώρισα τόσο για την τεχνική μου, αλλά σίγουρα ξεχώρισα για τη φυσική μου κατάσταση, για την αφοσίωσή μου και για το ότι προσπαθούσα να παρακινήσω τους συμπαίκτες μου να παλέψουμε μέχρι το τέλος. Αργότερα, όταν κατάλαβα καλύτερα τη νοοτροπία των Γερμανών, σκέφτηκα ότι αυτό ακριβώς εκτίμησαν και ότι ήταν ένας από τους λόγους που με απέκτησαν.
Βοήθησες τον Αστέρα να προκριθεί στους ομίλους του Europa League, αλλά δεν έπαιξες εκεί με την ομάδα. Σε πείραξε που δεν έζησες κι αυτό με την ομάδα;
Ναι, θα μου άρεσε. Μάλιστα, πήγα στην ομάδα από την οποία είχαμε στερήσει την ευκαιρία να πάει στους ομίλους. Έτσι έχασα κι εγώ την ευκαιρία να παίξω στο Europa League. Ευτυχώς, δύο χρόνια αργότερα προκριθήκαμε και μπόρεσα να παίξω στους ομίλους, γιατί είχαμε κάνει καλή δουλειά. Χάρηκα, πάντως, για τον Αστέρα. Στον τελευταίο προκριματικό γύρο, ο Αστέρας είχε κερδίσει το πρώτο παιχνίδι και τότε με απέκτησε η Μάιντς. Τους παρακάλεσα να με αφήσουν να παίξω και στη ρεβάνς, γιατί στο μυαλό μου εκεί ολοκληρωνόταν η δουλειά μου. Παίξαμε στην Κύπρο, θυμάμαι, κόντρα στη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Χάσαμε, αλλά ήμασταν τυχεροί και περάσαμε. Μας έβαλαν τρία γκο, αλλά προκριθήκαμε χάρη στον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ. Εκεί ηρέμησα. Θα ήθελα να είχα παίξει στους ομίλους, αλλά ως αρχηγός ένιωσα ήρεμος για όλη τη δουλειά που είχαμε κάνει. Μπορούσα να φύγω ήσυχος.
Τι πήρες μαζί σου από την Ελλάδα που παραμένει κομμάτι της ζωής σου; Αν και νομίζω πως ξέρω την απάντηση.
Τη γυναίκα μου. Κι ακόμα, τις φιλίες, τις αναμνήσεις από την πόλη και την οικογένεια. Πέρα από τον κουνιάδο μου, που είναι μέλος της οικογένειας, τα ανίψια μου και οι κόρες μου είναι μέρος όσων έχτισα εκεί. Στη δική μου οικογένεια, τουλάχιστον, η Τρίπολη θα υπάρχει για πάντα.
Ποιοι παίκτες από άλλες ομάδες σε εντυπωσίασαν όσο έπαιζες στην Ελλάδα;
Υπήρχαν πολλοί, το επίπεδο ήταν καλό. Στον Ολυμπιακό υπήρχαν ένας ή δύο Αλγερινοί. Θυμάμαι τον Αμπντούν. Με εντυπωσίασε κι ο Ιμπαγάσα. Ήταν τότε 36 ετών και είχε απίστευτη ποιότητα. Ο ΠΑΟΚ είχε κι αυτός καλούς παίκτες. Μου άρεσαν, όμως, και ο Μπακασέτας με τον Κουρμπέλη, που ήταν μαζί μας. Στις μεγάλες ομάδες υπήρχαν καλοί παίκτες, αλλά κι εμείς είχαμε καλούς Έλληνες που έφτασαν να παίξουν στην Εθνική. Εγώ τους γνώρισα στα 19 ή στα 20 τους. Ο Κουρμπέλης σκόραρε πρόσφατα κόντρα στη Γερμανία και συνεχίζουν κι οι δύο να παίζουν.
Μίλησέ μου λίγο για τον Κουρμπέλη, που έχει επιστρέψει στον Αστέρα, και τον Μπακασέτα. Τότε ξεκινούσαν την καριέρα τους. Τι είδες σ’ αυτούς; Περίμενες ότι θα έκαναν τόσο πετυχημένη καριέρα;
Ποτέ δεν ξέρεις.
Είχαν, όμως, τα εφόδια;
Ναι, σίγουρα, ο καθένας με τα δικά του χαρακτηριστικά. Νομίζω ότι ο Μπακασέτας χρειαζόταν μια ομάδα που να του δείξει εμπιστοσύνη, γιατί ήταν τρομερός επιθετικός. Ο Κουρμπέλης ήταν περισσότερο μαχητής. Ένιωθα ότι θα έπαιζε σε μεγάλη ομάδα και ήμουν σίγουρος ότι κι οι δύο θα έφταναν να παίξουν στην Εθνική. Ναι, είναι εντυπωσιακό. Θα ήθελα να επιστρέψω και να τους συναντήσω. Κάποιες φορές μιλάμε στο Instagram.
Έχεις βάλει πανέμορφα γκολ στην Ελλάδα. Ποιο θα έλεγες ότι ήταν το πιο ωραίο;
Το ψαλιδάκι κόντρα στον Λεβαδειακό. Η ασίστ ήρθε από τον τερματοφύλακα.Ναι, από τον Ντάνι Ερνάντεθ. Πάντα περίμενα έξω από την περιοχή για το διώξιμο ή στο κέντρο, για να φύγω στην κόντρα. Είχα έρθει από τη δεύτερη κατηγορία της Αργεντινής, έπαιζα μπροστά και μου άρεσε να δίνω μάχες, να παίζω έτσι. Πάντα του έλεγα να κάνει τη μεγάλη μπαλιά για να βγούμε στην κόντρα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ο αμυντικός δεν προλάβαινε να διώξει με το κεφάλι. Έτρεξα και έφτυα πιο μπροστά από την μπάλα κι όταν πήγα να γυρίσω, σκέφτηκα ότι ήταν καλύτερα να κάνω ψαλιδάκι. Ήμουν όμως έξω από την περιοχή. Δεν το έχω δει πολλές φορές, αλλά κάθε φορά που το βλέπω, σκέφτομαι ότι ήταν λίγο τραβηγμένο. Ευτυχώς, πέτυχε.
Πάμε σε έναν άνθρωπο που γνωρίζεις πολύ καλά, τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ήρθε στην Ελλάδα και είχε τεράστιες επιτυχίες. Δούλεψες μαζί του στην Έιμπαρ. Πώς είναι ως προπονητής;
Είναι μοναδικός προπονητής. Είναι ξεχωριστός και, πάνω απ’ όλα, πολύ καλός άνθρωπος. Είναι ένας από τους καλύτερους προπονητές που είχα. Έμαθα πολλά όσο δούλευα μαζί του. Και τα επόμενα χρόνια, επειδή θέλω κι εγώ να γίνω προπονητής, άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα πράγματα που μου είχε εξηγήσει. Έτσι καταλαβαίνεις πόσο ξεχωριστός είναι, ειδικά στην Ισπανία, όπου το επίπεδο είναι υψηλό. Μετά πήγε στη Σεβίλλη και στη συνέχεια στην Ελλάδα, όπου κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο για ελληνική ομάδα. Ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα και είναι φυσιολογικό να παίζει επιθετικά. Αυτό που πάντα εκτιμούσα στον Μεντιλίμπαρ ήταν ότι ακόμα και στην Έιμπαρ μέναμε πιστοί στο δικό μας πλάνο, σε όποια έδρα κι αν παίζαμε.
Θυμάσαι κάποια ιστορία με τον Μεντιλίμπαρ που να δείχνει πώς είναι ως άνθρωπος;
Ναι, υπάρχουν αρκετές, γιατί είναι πάντα ο εαυτός του. Έχω αποβληθεί δύο φορές στην καριέρα μου. Τη μία με δεύτερη κίτρινη, επειδή γλίστρησα, και την άλλη την πρώτη χρονιά του VAR στη LaLiga. Πάντα προσπαθώ να κλέψω την μπάλα βάζοντας το πόδι μου ανάμεσα στα πόδια του αντιπάλου. Θυμάμαι ότι ήταν κόντρα στην Αλαβές και ο αντίπαλος ούτε καν έπεσε. Κάλεσαν, όμως, τον διαιτητή να δει τη φάση στο VAR. Έμοιαζε με πάτημα και στο ριπλέι, σε αργή κίνηση, φαινόταν πολύ άσχημο. Οπότε με απέβαλε. Πήγα προς το μέρος του Μεντιλίμπαρ για να του εξηγήσω τι έγινε κι εκείνος μου φώναζε να πάω στα αποδυτήρια, γιατί ήταν ακόμα πρώτο ημίχρονο. Η κουβέντα μας ήταν έντονη και μπορεί να φαινόταν ότι είχε συμβεί κάτι τρομερό, αλλά μαζί του έτσι ήταν κάθε μέρα, με όλους τους παίκτες. Έτσι είναι ο χαρακτήρας του, έτσι εκφράζεται. Εμένα μου αρέσει, γιατί είμαι ποδοσφαιριστής παλιάς κοπής. Έχω δουλέψει με προπονητές παλιάς κοπής, που μιλάνε, έχουν ένταση και ζουν έτσι το ποδόσφαιρο. Σήμερα μπορεί να φωνάξεις σε έναν παίκτη και να παρεξηγηθεί. Εμένα μου άρεσε που σου έλεγε ό,τι είχε να σου πει στα μούτρα σου. Του έλεγα κι εγώ ό,τι είχα να του πω και όλα καλά.
Σε εξέπληξε η επιτυχία του Μεντιλίμπαρ στην Ελλάδα;
Όχι, δεν με εξέπληξε. Η αλήθεια είναι ότι στα ημιτελικά, όταν έπεσαν με την Άστον Βίλα, μια αγγλική ομάδα με τον Έμερι, που ήξερε τον Μεντιλίμπαρ, πίστευα ότι θα σταματούσαν εκεί. Δεν θυμάμαι καλά πώς τελείωσε το ζευγάρι. Όταν όμως προκρίθηκαν στον τελικό, ήθελα να κερδίσει. Ήθελα το καλύτερο για εκείνον, γιατί και ο ίδιος και το προπονητικό του τιμ το άξιζαν.
Μιας και μιλάμε για την Έιμπαρ, θυμάμαι ότι στην πανδημία επέκτεινς το συμβόλαιό σου για μερικές εβδομάδες και δώρισες τον μισθό σου στο προσωπικό του συλλόγου, μεταξύ άλλων και σε όσους δούλευαν στην κουζίνα. Πώς προέκυψε αυτό και τι σε έκανε να το αποφασίσεις;
Όταν παρατάθηκε το πρωτάθλημα λόγω της πανδημίας, όσοι είχαν συμβόλαιο μπορούσαν να συνεχίσουν κανονικά, χωρίς να χρειαστεί να συζητήσουν κάτι. Το πρόβλημα, σε όλες τις ομάδες, ήταν με τους παίκτες που έμεναν ελεύθεροι. Έγινε, λοιπόν, παράταση για έναν μήνα. Επτά ή οκτώ παίκτες δεν συμφωνήσαμε για προσωπικούς λόγους. Δεν μας φαινόταν σωστή η κατάσταση, κυρίως επειδή είχαμε μείνει χωρίς ομάδα.Έγινε μια παρεξήγηση. Εγώ τα πάω πολύ καλά με την Αμάια, την ιδιοκτήτρια, κι όταν έμαθε τι είχε συμβεί, της είπα «Δεν υπάρχει πρόβλημα, μένω, αλλά δεν θα δεχτώ τον μισθό. Θα τον δώσω στους ανθρώπους που δουλεύουν στον σύλλογο».
Η Έιμπαρ είναι πολύ ξεχωριστός σύλλογος από αυτή την άποψη και μου αρέσει να βρίσκομαι σε τέτοια μέρη. Μοιάζει πολύ με τον Αστέρα. Είναι σαν οικογένεια, δουλεύουν οι ίδιοι άνθρωποι εδώ και χρόνια. Οι ήττες πονάνε περισσότερο και οι νίκες σε χαροποιούν πολύ. Θα μπορούσα να δώσω τα χρήματα στην ακαδημία ή στην ομάδα μου στην Αργεντινή, αλλά μου φάνηκε σωστό να πάνε σ’ εκείνους τους επτά ή οκτώ υπαλλήλους που ήταν δίπλα μου αυτά τα δύο χρόνια. Έτσι έγινε και όλα καλά.
Έκανες κάτι παρόμοιο φέτος στην Καρταχένα. Πρόσφατα μίλησες με τον ιδιοκτήτη για να πληρωθούν πρώτα οι νεότεροι παίκτες της ομάδας επειδή υπήρχε καθυστέρηση στις πληρωμές. Νιώθεις ότι, ως μεγαλύτερος και πιο έμπειρος, έχεις ευθύνη να φροντίζεις τους νεότερους;
Ναι, σχεδόν πάντα σκέφτομαι όποιον βρίσκεται στην πιο αδύναμη θέση, σε όλες τις πλευρές της ζωής. Το έμαθα από τους γονείς μου και τις γιαγιάδες μου. Προσπαθώ να μάθω το ίδιο και στα κορίτσια μου, που είναι ακόμα μικρά. Να προσέχουν ποιο παιδί είναι μόνο του, να αναρωτιούνται γιατί είναι μόνο του και να πηγαίνουν να παίξουν μαζί του. Προσπαθώ να τους μεταδώσω τις αξίες που μου έμαθαν κι εμένα.
Έτσι ήμουν πάντα, από μικρός, σε κάθε ομάδα όπου έπαιξα. Και στην προκειμένη περίπτωση, μου φάνηκε το πιο φυσιολογικό πράγμα, γιατί οι νεότεροι το έχουν περισσότερο ανάγκη. Ίσως να μην έπρεπε να γίνει γνωστό εκείνη την εβδομάδα, αλλά όλα καλά. Το έκανα σκεπτόμενος εκείνους.
Θα ήθελα να κλείσουμε με ένα μήνυμα για τους φιλάθλους του Αστέρα και για την πόλη της Τρίπολης. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ακόμα σε αγαπούν πολύ.
Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, όποτε μπορώ βλέπω τα ματς. Αλλιώς, κοιτάζω σίγουρα τα αποτελέσματα. Θα επιστρέψουμε με την οικογένειά μου, για να γνωρίσουν οι κόρες μου και τα ανίψια μου την πόλη. Και επειδή θέλω να γίνω προπονητής, ελπίζω να έχω την ευκαιρία να γυρίσω και με κάποιο άλλο πόστο. Ελπίζω όλα εκείνα τα παιδιά που με έβλεπαν τότε και έχουν μεγαλώσει πια να συνεχίσουν να στηρίζουν τον σύλλογο. Γιατί ο σύλλογος, έστω κι αν είναι μικρός, έχει σημαντική ιστορία. Ελπίζω να επιστρέψουν οι καλές εποχές και ο Αστέρας να συνεχίσει να βρίσκεται στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Όλα αυτά τα χρόνια σου έχουν στείλει μηνύματα φίλαθλοι από την Ελλάδα; Έχετε κρατήσει επαφή; Σου δείχνουν ακόμα την αγάπη τους, παρότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που έφυγες;
Ναι, αλλά η επαφή ατονεί σιγά σιγά. Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν τα πάω και τόσο καλά και δυσκολεύομαι να κρατήσω επαφή. Θυμάμαι, όμως, ότι την τελευταία μέρα, όταν έφευγα, ήρθαν μερικοί φίλαθλοι με μια σημαία. Την έχω ακόμα και είναι από τις καλύτερες αναμνήσεις μου.Οι άλλοι Αργεντινοί που ήταν εκεί μου έλεγαν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι συνηθισμένο, γιατί έρχονται και φεύγουν πολλοί παίκτες και δεν προλαβαίνει να δημιουργηθεί αυτός ο δεσμός. Είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι ενός συμπαίκτη μου για ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι και ήρθαν εκεί να με αγκαλιάσουν. Για μένα, αυτές είναι αξέχαστες μέρες.