Ο Αρης πέταξε με ευθύνη του μια σπουδαία ευκαιρία και πάει στη διακοπή γεμάτος προβληματισμούς

Το παιχνίδι του Άρη με τον Ηρακλή είναι ο ορισμός ενός αγώνα που στην πρώτη μισή ώρα φαινόταν ότι θα εξελισσόταν σε ένα υγιεινό απογευματινό περίπατο για τους γηπεδούχους και αντ΄ αυτού τελείωσε με αποδοκιμασίες και φουλ προβληματισμό. Όχι άδικα. Ο Άρης παρέμεινε για τρίτο σερί παιχνίδι πρωταθλήματος δίχως να σκοράρει (σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση προφανώς), με φανερή αδυναμία στην εκτέλεση και γενικά στην τελική απόφαση όταν η μπάλα φτάνει στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου αλλά και με φοβερές μεταπτώσεις στην απόδοση του, μέσα στο ίδιο 90λεπτο. Με το πόδι πατημένο στο γκάζι για μισή ώρα… εξαφανισμένος για την υπόλοιπη μια ώρα. 

Το ίδιο έγινε στην Allwyn Arena μετά το 2-0, κάτι αντίστοιχο μετά το πέναλτι με το οποίο άνοιξε το σκορ στην Τούμπα ο ΠΑΟΚ. Και εδώ σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση και εξελίσσεται σε πρόβλημα που αναζητά επειγόντως λύση. 

Ο Άρης αντιλαμβανόμενος την ανάγκη να επιστρέψει στις νίκες, μπήκε στο ματς όντας στο πνεύμα της αναμέτρησης. Είχε εντάσεις, ήταν πιεστικός, με τον Χόνγκλα στα χαφ αντί του Μπασίρου έγινε λίγο πιο γρήγορος στη μεταφορά της μπάλας μπροστά και έπιασε κυριολεκτικά από τον λαιμό τον Ηρακλή που… αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν. Το επιβεβαιώνουν και οι αριθμοί, δηλαδή οι 16 τελικές στο πρώτο ημίχρονο και οι 23 συνολικά, έστω και αν δεν ήταν όλες καθαρές. Το ότι δεν σκόραρε ήταν λιγάκι μαγική εικόνα, αλλά την εξήγηση πρέπει να την αναζητήσει ο Άρης στην δική του αναποτελεσματικότητα και όχι στην ατυχία ή οπουδήποτε αλλού. Ειδικά η ευκαιρία του Λορέν Μορόν, αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος, όταν αφορά ένα φορ που τέτοια γκολ τα έχει για… πρωινό.

Οι αλλαγές... αποτελείωσαν τον Άρη

Αφού έπεσε από τον Λευκό Πύργο και βρήκε και πορτοφόλι, ο Ηρακλής σταδιακά άρχισε να ισορροπεί το ματς. Μείωσε τις αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, έγινε πιο αποφασιστικός στις μονομαχίες και προϊόντος του χρόνου άρχισε να παίρνει μέτρα. Από το 65΄ και μετά μάλιστα, δηλαδή το διάστημα που ο Μιχάλης Γρηγορίου έκανε τέσσερις μαζεμένες αλλαγές για να βρει λύση στην επιθετική δυστοκία, θα μπορούσε να κλέψει και το ματς αν ο Μάρκες στο 74΄ δεν αστοχούσε στην… μαρς ευκαιρία. 

Οι αλλαγές, αντί να βοηθήσουν τον Άρη… τον αποτελείωσαν. Τον έκοψαν στην μέση και τον βραχυκύκλωσαν. Παίζοντας στην ουσία δίχως εξτρέμ και με τον Μανού Γκαρθία σε ένα ιδιότυπο ρόλο ο Άρης όχι μόνο έγινε ακίνδυνος αλλά και ευάλωτος αμυντικά. Ο Φατινγκά είχε κουραστεί, οι ακραίοι δεν είχαν επιστροφές και ο Ματσάρι βλέποντας την ευκαιρία, φόρτωσε την αριστερή του πλευρά με έξτρα παίκτη και αν είχε λίγη παραπάνω ποιότητα, θα έκανε και τη ζημιά. Σε όλα αυτά αν προστεθούν η κόπωση (ιδίως του Ράτσιτς) και το άγχος που πρόσθετε βάρος στα πόδια των παικτών του Γρηγορίου όσο δεν ερχόταν το γκολ, έχουμε την εικόνα της κατάρρευσης του Άρη.  

Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία

Η ουσία είναι ότι κόντρα στον Ηρακλή ο Άρης σπατάλησε μια τεράστια ευκαιρία όχι μόνο να επιστρέψει στις νίκες και να ανέβει στην βαθμολογία αλλά και να πάει με ηρεμία στη διακοπή των τριών εβδομάδων. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι το γκρουπ έχει χάσει τον προσανατολισμό του και χρειάζεται παρεμβάσεις και αναδιανομή των ρόλων. Όπως και το ότι η διακοπή έρχεται σε ένα χρονικό σημείο που το γκρουπ το έχει μεγάλη ανάγκη μετά από ένα διάστημα συνεχόμενων αγώνων, με ελάχιστες καθαρές προπονήσεις ενδιάμεσα. 

Είναι η τελευταία ευκαιρία που θα έχει το τεχνικό τιμ να δουλέψει απερίσπαστο ώστε, αξιοποιώντας τις μονάδες του ρόστερ, να παρουσιάσει αυτό που έχει στο μυαλό του. Δυστυχώς όμως πάει σε αυτή την μεγάλη σε εύρος διακοπή χωρίς ηρεμία και με αυξημένη πίεση για αποτελέσματα που θα περιμένει γκρουπ και προπονητή στο πρώτο ματς με τον Βόλο που είναι και πάλι εντός έδρας. Το χειρότερο μάλιστα από όλα είναι ότι οι τρεις τελευταίες αγωνιστικές επανάφεραν τον προβληματισμό στις τάξεις του κόσμου, μετά τον αρχικό ενθουσιασμό των δυο πρώτων νικών, που εκφράστηκε με τις έντονες αποδοκιμασίες στο τέλος. Κι αυτό είναι κάτι που δεν θα ήθελε τόσο νωρίς στη σεζόν το club…

ΥΓ. Δεν αποτελεί δικαιολογία ούτε και άλλοθι για τους χαμένους βαθμούς αλλά είμαι βέβαιος ότι η φάση του Μιρ στις καθυστερήσεις με το πέναλτι που ζητάει ο Άρης, σε άλλες ομάδες θα καταλογιζόταν. Θα φώναζε τον Βεργέτη ο VAR (Κουμπαράκης)... χθες!