Ο Χρήστος Αλμύρας στο Athletiko: «Περίμενα ένα τηλεφώνημα από τον Αρη που δεν ήρθε ποτέ – Δεν θέλω να με θυμούνται για τα δάκρυά μου»
Ο Χρήστος Αλμύρας ανοίγει την καρδιά του στο Athletiko και μιλά για τη διαδρομή του, το τηλεφώνημα που δεν ήρθε ποτέ, τον πατέρα του που τον κράτησε όρθιο, την αγάπη του για τον Αστέρα AKTOR και το μεγάλο όνειρο της Εθνικής Ανδρών.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ενα παιδί που μεγάλωσε σε χωριό λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, με ένα όνειρο που δεν άλλαξε ποτέ. Να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αυτός είναι ο Χρήστος Αλμύρας.
Από μικρή ηλικία αφιέρωσε τη ζωή του στο ποδόσφαιρο, περνώντας από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και του Άρη, συλλέγοντας εμπειρίες και παραστάσεις από σημαντικές διοργανώσεις. Ωστόσο, η διαδρομή του δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Η απογοήτευση που ένιωσε όταν δεν του δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στην προετοιμασία της πρώτης ομάδας του Άρη τον έκανε να αμφισβητήσει ακόμη και το αν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει το όνειρό του.
Εκείνη την περίοδο όπως διηγείται στο Athletiko, η παρέμβαση του πατέρα του αποδείχθηκε καθοριστική. Τον έπεισε να δοκιμάσει την τύχη του στον Μακεδονικό, εκεί όπου βρήκε ανθρώπους που τον πίστεψαν και του έδωσαν την ευκαιρία να συνεχίσει να εξελίσσεται.
Το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο της καριέρας του γράφτηκε στην Τρίπολη. Ο Αστέρας AKTOR τον ενέταξε στο δυναμικό του και ο νεαρός ποδοσφαιριστής κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να πραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα από τη δεύτερη ομάδα στην πρώτη και να αγωνιστεί στη Stoiximan Super League.
Η παρουσία του στους Αρκάδες συνδέθηκε με μία ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο για τον σύλλογο. Ο Αλμύρας έζησε από κοντά την αγωνία και την πίεση της μάχης για την παραμονή, με μία εικόνα να αποτυπώνει περισσότερο από κάθε άλλη τα συναισθήματά του. Εκείνη μετά το παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό στις Σέρρες, όταν ο τηλεοπτικός φακός τον κατέγραψε να ξεσπά σε κλάματα.
Παρά τις δυσκολίες, ο Αστέρας αποτέλεσε το σημείο καμπής της πορείας του. Οι εμφανίσεις του άνοιξαν τον δρόμο για το εξωτερικό, με την Τζουργκάρντεν να εκδηλώνει ενδιαφέρον και τον Αλμύρα να μετακομίζει στη Σουηδία, κάνοντας ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην καριέρα του.
Πλέον, φορώντας τη φανέλα της σουηδικής ομάδας, έχει ήδη πανηγυρίσει δύο γκολ, έχει προσαρμοστεί στις απαιτήσεις ενός διαφορετικού πρωταθλήματος και συνεχίζει να θέτει υψηλούς στόχους, έχοντας στο μυαλό του και το όνειρο της Εθνικής Ανδρών.
Ο Χρήστος Αλμύρας ανοίγει την καρδιά του στο Athletiko και μιλά για όλα. Για το τηλεφώνημα που περίμενε από τον Άρη και δεν ήρθε ποτέ, τον πατέρα του που τον κράτησε όρθιο, τον Αστέρα που του άλλαξε τη ζωή, τα δάκρυα στις Σέρρες και τη νέα του ζωή στη Σουηδία για χάρη της Τζουργκάρντεν.
Ο Χρήστος Αλμύρας στο Athletiko
Πότε κατάλαβες για πρώτη φορά ότι μπορείς πραγματικά να κάνεις καριέρα στο ποδόσφαιρο;
«Δεν ξέρω αν έχω συνειδητοποιήσει ακόμη ότι μπορώ να κάνω καριέρα ως ποδοσφαιριστής. Αυτό που ξέρω και θυμάμαι από μικρός είναι πως, χωρίς το ποδόσφαιρο, νιώθω άδειος».
Ποιο ήταν το μεγαλύτερο όνειρό σου όταν ξεκινούσες;
«Το όνειρό μου ήταν ξεκάθαρο από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι πως κάθε φορά που γράφαμε εκθέσεις στο σχολείο με θέμα τι θα θέλαμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε, έγραφα πάντα το ίδιο: ποδοσφαιριστής! (γέλια). Ευχαριστώ τον Θεό που με βοήθησε να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα».
Τι θυμάσαι περισσότερο από τα πρώτα σου χρόνια στις ακαδημίες;
«Έχω πάρα πολλές αναμνήσεις από τα χρόνια μου στις ακαδημίες, ειδικά από τον ΠΑΟΚ, όπου πέρασα το μεγαλύτερο διάστημα. Ταξιδέψαμε σε όλη την Ευρώπη, συμμετείχαμε σε μεγάλα τουρνουά και καταφέραμε να πετύχουμε αρκετές διακρίσεις, τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο».
Πέρασες από Άρη και ΠΑΟΚ. Τι σου έδωσαν αυτές οι δύο εμπειρίες;
«Όπως ανέφερα και προηγουμένως, στον ΠΑΟΚ δουλεύουν στις ακαδημίες με συγκεκριμένο προγραμματισμό. Συμμετέχουν σε μεγάλες διοργανώσεις, ώστε οι νεαροί ποδοσφαιριστές να αποκτούν από νωρίς σημαντικές εμπειρίες από ταξίδια, ξενοδοχεία και μεγάλα παιχνίδια.
Από την παρουσία μου στον Άρη, η σημαντικότερη εμπειρία ήταν σίγουρα η συμμετοχή μας στο Final Four με την Κ17 και ο χαμένος τελικός απέναντι στον ΠΑΟΚ, ο οποίος κρίθηκε στην παράταση. Σίγουρα αποκόμισα πολλά και από τους δύο συλλόγους».
Υπήρξε κάποια στιγμή που σκέφτηκες «μήπως τελικά δεν θα τα καταφέρω»;
«Ναι, δυστυχώς υπήρξε κάποια στιγμή που πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό μου. Ειλικρινά, αν μπορούσα να δώσω μία συμβουλή σε όσα παιδιά είναι μικρότερα από εμένα και κάνουν την ίδια σκέψη, θα ήταν να μην τα παρατήσουν ποτέ».
Ποιος άνθρωπος σε βοήθησε περισσότερο στα δύσκολα χρόνια;
«Η οικογένειά μου».
Πώς βρέθηκες στον Μακεδονικό και τι εμπειρίες αποκόμισες από εκεί;
«Μετά την τελευταία μου χρονιά στον Άρη, έχοντας κάνει, κατά την άποψή μου, μια αρκετά καλή σεζόν, πίστευα ότι τουλάχιστον θα είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω στην προετοιμασία της πρώτης ομάδας. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν μου προτάθηκε ποτέ.
Εκεί ήταν που άρχισα να σκέφτομαι μήπως κάνω κάτι λάθος, μήπως τελικά δεν θα τα καταφέρω. Θυμάμαι ότι τότε ο πατέρας μου με έπεισε να πάω να δοκιμαστώ στον Μακεδονικό. Και λέω ότι με έπεισε, γιατί είχα επηρεαστεί πολύ αρνητικά, περιμένοντας ένα τηλεφώνημα από τους ανθρώπους του Άρη.
Τελικά πήγα στον Μακεδονικό και αισθάνομαι πραγματικά ευγνώμων απέναντι στον οργανισμό του συλλόγου και στους προπονητές που συνεργάστηκα εκεί. Όλοι τους με πίστεψαν από την πρώτη στιγμή και με στήριξαν στο 100%, όπως και οι συμπαίκτες μου, που ήταν ποδοσφαιριστές με παραστάσεις από υψηλό επίπεδο. Ήταν μια φοβερή εμπειρία, την οποία θα θυμάμαι για πάντα».
«Ο Θεός έφερε στον δρόμο μου τον Αστέρα – Είπα "τώρα ή ποτέ"»
Όταν ήρθε η πρόταση του Αστέρα AKTOR, κατάλαβες αμέσως ότι μπορεί να αλλάξει η καριέρα σου;
«Ναι, η αλήθεια είναι ότι από εκείνο το σημείο τα πράγματα άρχισαν να εξελίσσονται με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Θυμάμαι να αναρωτιέμαι: "Τι γίνεται τώρα;"».
Πήγες στον Αστέρα και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα βρέθηκες στη Super League. Πόσο γρήγορα έγιναν όλα στο μυαλό σου;
«Δεν το πολυσκέφτηκα. Αυτό που σκέφτομαι συνεχώς είναι πόσο τυχερός στάθηκα που ο Θεός με βοήθησε και έφερε στον δρόμο μου τον Αστέρα, αλλά και όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω από τον σύλλογο».
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες όταν κατάλαβες ότι θα αγωνιστείς σε επίπεδο Super League;
«Μου ήρθαν στο μυαλό όλες οι δυσκολίες που είχα περάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή και είπα στον εαυτό μου: "Τώρα ή ποτέ"».
Υπήρχε φόβος πριν από το ντεμπούτο σου;
«Όχι, ποτέ δεν υπήρξε φόβος. Γιατί να φοβηθεί κάποιος όταν κάνει το όνειρό του πραγματικότητα;».
Ποιος συμπαίκτης στον Αστέρα σε βοήθησε περισσότερο να προσαρμοστείς;
«Αισθάνομαι ευλογημένος, γιατί όλοι οι συμπαίκτες μου μού πρόσφεραν κάτι. Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιους. Όλοι με βοήθησαν να εγκλιματιστώ γρήγορα.
Άλλωστε, η βαθμολογική κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν δεν μας άφηνε πολλά περιθώρια. Έπρεπε σε κάθε παιχνίδι να δίνουμε το 100% των δυνατοτήτων μας».
Τι σου είπε ο Γιώργος Αντωνόπουλος που σου έχει μείνει περισσότερο;
«Αυτό που μου είπε ο κόουτς, ο κύριος Αντωνόπουλος, αλλά και αυτό που έδειχνε σε κάθε μάχη που δίναμε κάθε Κυριακή, ήταν ξεκάθαρο: "Μέχρι τέλους, θα τα καταφέρουμε"».
Ποιο παιχνίδι στον Αστέρα θεωρείς ότι αποτέλεσε σημείο καμπής για σένα;
«Θεωρώ πως ήταν εκείνο το παιχνίδι στο οποίο με έπιασε η κάμερα να κλαίω. Ωστόσο, θέλω και ελπίζω ο κόσμος του Αστέρα να με έχει στο μυαλό του για την αγωνιστική μου εικόνα και όχι για εκείνο το γεγονός».
Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στην πρώτη σου μέρα στον Αστέρα, τι θα έλεγες στον τότε Χρήστο;
«Δεν ξέρω αν θα του έλεγα κάτι περισσότερο από όσα έχω ήδη αναφέρει. Σίγουρα, πάντως, θα του έλεγα να πάρει περισσότερα χειμερινά ρούχα!»
«Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με το ότι η ομάδα που με πίστεψε βρισκόταν σε αυτή τη θέση»
Θέλω να πάμε λίγο πίσω στην περσινή σεζόν. Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνη την περίοδο στον Αστέρα;
«Σίγουρα τα λόγια του κυρίου Παντελίδη στο παιχνίδι στις Σέρρες, αλλά και όλα τα παιχνίδια των playouts».
Ο αγώνας με τον Πανσερραϊκό ήταν μόλις το τέταρτο παιχνίδι σου στη Super League και μπήκες σε ένα πολύ δύσκολο σημείο της αναμέτρησης. Τι θυμάσαι από εκείνα τα 35 λεπτά;
«Ήταν ένα βράδυ που ήθελα να ξεχάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Και όχι εξαιτίας του γεγονότος ότι έκλαψα. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι η ομάδα που με πίστεψε και μου έδωσε την ευκαιρία βρισκόταν σε αυτή τη δύσκολη θέση».
Εκείνο το βράδυ, παρά το γεγονός ότι προσωπικά πραγματοποίησες μια πολύ καλή εμφάνιση, ξέσπασες σε κλάματα μετά το τέλος του αγώνα. Τι ακριβώς συνέβη μέσα σου εκείνη τη στιγμή;
«Ήταν αυτό ακριβώς που ανέφερα και προηγουμένως, σε συνδυασμό με όλη την προσπάθεια που κάναμε καθημερινά στις προπονήσεις. Ξέραμε πόσο σκληρά δουλεύαμε όλοι μαζί για να ανατρέψουμε την κατάσταση. Όμως, στο ποδόσφαιρο υπάρχουν και οι χαρές και οι λύπες».
Ήταν μόνο η συγκεκριμένη ήττα ή ήταν όλη η πίεση που είχε συσσωρευτεί από όσα περνούσε τότε ο Αστέρας;
«Σίγουρα υπήρχε πίεση. Όταν εκπροσωπείς έναν τόσο ιστορικό σύλλογο, με αυτόν τον κόσμο, είσαι υποχρεωμένος να δίνεις τα πάντα».
Εκείνη τη στιγμή είχες δίπλα σου τον Πομόνη, επίσης εμφανώς επηρεασμένο. Μιλήσατε μετά το παιχνίδι; Τι ειπώθηκε μεταξύ σας;
«Δεν είπαμε πολλά. Σε τέτοιες στιγμές δεν χρειάζονται λόγια, αλλά πράξεις».
Κάποιοι είπαν ότι εκείνο το ξέσπασμα έδειξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο πόσο «πονούσες» για την ομάδα. Εσύ πώς το είδες όταν παρακολούθησες αργότερα τις εικόνες;
«Όχι, δεν είναι έτσι. Στον Αστέρα υπάρχουν ποδοσφαιριστές, αλλά και άνθρωποι σε όλες τις θέσεις του οργανισμού, που δίνουν καθημερινά την ψυχή τους για την ομάδα».
Έχεις μεγαλώσει στη Θεσσαλονίκη και δεν είχες περάσει όλη σου τη ζωή στον Αστέρα. Πότε πρόλαβε αυτή η ομάδα να γίνει τόσο σημαντική για σένα;
«Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να απαντήσω. Είναι η ομάδα που μου έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστώ σε επίπεδο Super League. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ».
Πόσο διαφορετικός είναι ο Χρήστος που αγωνιζόταν τότε στον Αστέρα Β' από τον Χρήστο που βλέπουμε σήμερα;
«Σίγουρα, από την περίοδο που αγωνιζόμουν στη δεύτερη ομάδα μέχρι και σήμερα, αισθάνομαι πολύ πιο άνετα μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Πιστεύω ότι εξελίσσομαι καθημερινά».
«Ένα απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο από τον ατζέντη μου και μου είπε για την Τζουργκάρντεν»
Από εκείνο το βράδυ με τον Πανσερραϊκό μέχρι σήμερα η ζωή σου έχει αλλάξει εντυπωσιακά. Πλέον βρίσκεσαι στη Σουηδία. Πώς προέκυψε η μεταγραφή στην Τζουργκάρντεν και πώς ήταν οι πρώτες σου ημέρες στη νέα σου ομάδα;
«Δεν περίμενα ότι τόσο σύντομα θα εκδηλωνόταν ενδιαφέρον από κάποια ομάδα. Είχα το μυαλό μου στη νέα χρονιά με τον Αστέρα, μέχρι που ένα απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο από τον ατζέντη μου και με ενημέρωσε για το ενδιαφέρον της Τζουργκάρντεν.
Στη συνέχεια ήρθα σε επαφή με τον τεχνικό διευθυντή της σουηδικής ομάδας και, όταν μας παρουσίασαν το πλάνο τους, ήταν πολύ δύσκολο να αρνηθώ.
Η αρχή ήταν, όπως λέει και το γνωστό ρητό, δύσκολη. Ωστόσο, είχα την απόλυτη στήριξη των ανθρώπων της ομάδας σε οτιδήποτε χρειάστηκα».
Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά που έχεις διαπιστώσει ανάμεσα στο ελληνικό και το σουηδικό ποδόσφαιρο;
«Υπάρχουν αρκετές διαφορές, θα έλεγα. Στο σουηδικό ποδόσφαιρο υπάρχει λιγότερη σκοπιμότητα, περισσότεροι ελεύθεροι χώροι και υψηλότερες ταχύτητες».
Τι στόχους έχεις θέσει με την Τζουργκάρντεν;
«Στόχος μας είναι να παραμείνουμε μέχρι το τέλος διεκδικητές του τίτλου, αλλά και να εξασφαλίσουμε την έξοδό μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις».
Οταν πέτυχες το πρώτο σου γκολ με την Τζουργκάρντεν, πώς ένιωσες;
«Νομίζω ότι είχα πραγματοποιήσει και ένα καλό παιχνίδι, κατά την ταπεινή μου άποψη. Εκείνη τη στιγμή, αυτό που σκέφτηκα ήταν: "Το δικαιούμαι"».
Αφιέρωσες κάπου αυτό το γκολ;
«Σίγουρα. Κάθε γκολ που πετυχαίνω το αφιερώνω στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου στις δύσκολες στιγμές».
«Ο πατέρας μου με κράτησε όρθιο – Ονειρό μου να φορέσω το εθνόσημο με την Εθνική Ανδρών»
Πόσο σημαντική ήταν η οικογένειά σου σε όλη αυτή τη διαδρομή;
«Τα πάντα. Χωρίς την οικογένειά μου δεν θα είχα καταφέρει τίποτα».
Ποιος ήταν εκείνος που σε κράτησε όρθιο όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως ήθελες;
«Ο πατέρας μου, ξεκάθαρα».
Η Εθνική ομάδα είναι πλέον ένας στόχος που σκέφτεσαι;
«Σίγουρα η Εθνική ομάδα αποτελεί στόχο για κάθε ποδοσφαιριστή. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή ο στόχος που έχω θέσει είναι η πρόκρισή μας στο Euro. Έχουν απομείνει δύο παιχνίδια με την Ισλανδία και θα δώσουμε την ψυχή μας για να βρεθούμε εκεί όπου αξίζει να βρίσκεται αυτό το σύνολο».
Ποια είναι η μεγαλύτερη επιθυμία σου σε επίπεδο καριέρας που δεν έχεις πραγματοποιήσει ακόμα;
«Έχω ακόμη αρκετούς στόχους να εκπληρώσω. Σίγουρα ένας από αυτούς είναι να φορέσω το εθνόσημο στο στήθος με την Εθνική Ανδρών. Όμως, όλα πρέπει να γίνονται βήμα βήμα».
Πιστεύεις ότι η μεταγραφή στη Σουηδία μπορεί να αποτελέσει το σκαλοπάτι για ένα ακόμη μεγαλύτερο πρωτάθλημα;
«Ναι, το πιστεύω. Είναι ένα πρωτάθλημα το οποίο παρακολουθούν μεγάλοι σύλλογοι της Ευρώπης».
Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι ποδοσφαιρικά σε τρία χρόνια;
«Δεν ξέρω να σου πω πού ακριβώς. Αυτό που θέλω είναι, όπου κι αν βρίσκομαι, να είμαι υγιής».
«Ο κόσμος του Αστέρα θα βρίσκεται πάντα στην καρδιά μου»
Κλείνοντας, θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στους ιδιοκτήτες του Αστέρα AKTOR, κ. Μπάκο και κ. Καϋμενάκη, αλλά και στον κόσμο της ομάδας;
«Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ιδιοκτήτες του Αστέρα για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν, αλλά και για την άριστη συνεργασία που είχαμε μέχρι και την τελευταία μου ημέρα στην Τρίπολη.
Όσον αφορά τον κόσμο του Αστέρα, θα βρίσκεται πάντα στην καρδιά μου για τη στήριξη και την αγάπη που μου έδωσε».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
