Ο δρόμος… κι ένα σπάνιο, αποκαλυπτικό «ευχαριστώ»
Η νίκη του Παναθηναϊκού στο Κάουνας, με τον τρόπο που ήρθε ιχνηλάτησε τα ισώματα και τα εμπόδια του δρόμου που πρέπει να διανύσει, ώστε στο φινάλε να επιχειρήσει για το extra mile στη σωστή κατεύθυνση…
Αρχικά δύο εικόνες…
Δεύτερη κατοχή της Ζάλγκιρις… Ο Φαλ μετά από εβδομάδες, όχι μόνο είναι στο παρκέ, αλλά και στο αρχικό σχήμα. Η συνεργασία των παικτών της Ζάλγκρις, Βαλανσιούνας-Εβανς, φέρνει τον Γάλλο σέντερ να μαρκάρει τον γκαρντ των γηπεδούχων… Ο Φαλ χαμηλώνει σαν φόργουορντ… Τα χέρια του κινούνται σαν έλικες. Τα πόδια του, σε σύγκριση με άλλες βραδιές που ήταν βαριά και ασύγχρονα, οι χειριστές τον προσπερνούσαν σαν να ήταν ακίνητος, δείχνουν φρέσκα, ξεκούραστα και ελαφριά. Ο Έβανς δεν σκέφτεται καν να επιτεθεί τη στιγμή που ως θεατής κάποιος μπορούσε να σκεφτεί ότι αυτό το βράδυ ο σέντερ του Παναθηναϊκού νιώθει, από τα πρώτα δευτερόλεπτα πραγματικά καλά…
Κι έτσι ένιωθε… Οι πράσινοι έχουν ακόμα έναν σέντερ τελικά… Κι αυτός που το κατάλαβε καλύτερα από όλους ήταν ο Γιόνας Βαλανσιούνας που μέχρι και τάπα στα ίσα έφαγε…
Δεύτερη εικόνα…
Ο Φρανσίσκο, επιχειρεί να στήσει ένα trigger. Το σκριν του Γιαμπουσέλ δε δημιουργεί πλεονέκτημα. Δίχως χρονοτριβή, repick… Τίποτα! Ο Σίσκο υπερντριμπλάρει και ο χρόνος τελειώνει. Ζητάει ακόμα ένα σκριν από τον Γιαμπουσέλ. Το τρίτο συνεχόμενο. Ο Γάλλος φόργουορντ κοιτάει το χρόνο της επίθεσης και αντιλαμβάνεται ότι εκπνέει. Τρέχει και στήνει ακόμα ένα. Απέναντι στις αλλαγές της Ζαλγκίρις και πάνω στον Τουμπέλις, ο Φρανσίσκο εκτελεί. Κι ευστοχεί. Γυρνώντας στην άμυνα, έχει τα μάτια του πάνω στον Γιαμπουσέλ. Ενώνει τις όρθιες παλάμες του κάτω από το σαγόνι. Ναι, είναι αλήθεια, Value recognizes Value… Είναι το πραγματικό “Ευχαριστώ” ενός σούπερ σταρ, σε έναν άλλον, που άφησε στην άκρη το πλουμιστό άμφιό του, για να φορέσει τη φόρμα του εργάτη… Τρία συνεχόμενα σκριν. Κι ένα ευχαριστώ! Γιατί θα μπορούσε να μην είχε συμβεί όλο αυτό.
“Ο πραγματικός φίλος φαίνεται στο γήπεδο” είπε στην καλύτερη φετινή συνέντευξη Τύπου ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Υπάρχει και η άποψη που λέει ότι δύο συμπαίκτες δε χρειάζεται να είναι καν φίλοι. Αρκεί να είναι καλοί συνεργάτες. Όταν η καλή συνεργασία επενδύεται από ένα, τόσο σπάνιο σε αυτό το επίπεδο εν ώρα αγώνα, αλλά και τόσο αποκαλυπτικό, “Ευχαριστώ”, τότε είναι κάτι πολύ περισσότερο: Το ιδανικό υπόβαθρο για την επιτυχία.
Στην πρώτη περίοδο ο Παναθηναϊκός είχε και στα δύο μισά του γηπέδου το πρόσωπο που ταιριάζει στην ποιότητα του, αλλά και στον προπονητή του.
- Ο Μουσταφά Φαλ έδωσε τον τόνο στην άμυνα, δένοντας με κορδόνι τα δύο πόδια του Βαλανσιούνας. Κι αν κάποιος πιστεύει ότι ήταν μόνο θέμα μεγέθους… Λάθος! Ο θαυμάσιος Γάλλος κέρδισε τον JV πνευματικά πρώτα και μετά σωματικά. Στην αμέσως επόμενη φάση από αυτή που περιέγραψα στην αρχή, ο Βαλανσιούνας έκανε την iconic προσποίηση ότι θα εκτελέσει σηκώνοντας τα χέρια του με την μπάλα. Οι περισσότεροι, αν όχι, σέντερ της Ευρωλίγκας, θα τσιμπούσαν, θα πηδούσαν και ο Λιθουανός θα κάρφωνε τη μπάλα. Ο Φαλ δεν κουνήθηκε καν. Κάτι σαν τον Κόμπι όταν ο Μπαρνς έφερε τη μπάλα με δύναμη ένα χιλιοστό από το πρόσωπο του.
- Ο Σιλβέν Φρανσίσκουπηρέτησε ένα παιχνίδι στο οποίο το ατομικό ταλέντο του τάχθηκε στην υπηρεσία της ομάδας. Αναζήτησε τα miss match, το low post του Χέις και του Γιαμποσέλ. Λειτούργησε σαν ένας σχεδόν ιδανικός ball mover και το pick n roll δεν το Α και το Ω του. Κάπως έτσι φάνηκε ότι ο Παναθηναϊκός έπαιξε στο set παιχνίδι πιο γρήγορα. Κάτι που έχει τόση ανάγκη η ομάδα του Ομπράντοβιτς.
- Για τον Χέις Ντέιβις, έλεγα ότι στην Euroleague by Night, ότι σε κάποιες περιπτωσεις που πήρε ο ίδιος το Pick N Roll θύμισε Διαμαντίδη. Υπερβολή. Αλλά όχι και τόσο… Η βαρύτητα της επίθεσης του Παναθηναϊκού μετακίνήθηκε από τα χέρια των χειριστών σε αυτό του υπέρλαμπρου σταρ που (αυτός) φοράει μόνιμα τις φόρμες εργασίας. Και του αρέσει. Ο Ομπράντοβιτς είχε στοχεύσει σε αυτό, εξ αρχής, και στο low post παιχνίδι, αλλά και στις early post καταστάσεις γνωρίζοντας ο Βαλανσιούνας δυσκολεύεται να μετακινηθεί.
Στη δεύτερη περίοδο ήρθε η ώρα του Κέντρικ Ναν, που παρασύρθηκε από τις αλλαγές της Ζάλγκρις κι έχοντας ένα μόνιμο θεωρητικό miss match μπροστά του βιάστηκε… Είχε 1/5 σουτ, αλλά ο Ζοτς του είπε: “Συνέχισε να σουτάρεις”. Και συνέχισε... Στην τέταρτη περίοδο. Οταν και έριξε τους Λιθουανούς στο καναβάτσο. Ετσι απλά! Στη δεύτερη περίοδο ωστόσο, ο Χέις Ντέιβις κράτησε τον Παναθηναϊκό.
Στην τρίτη περίοδο, έπιασε κατηφόρα. Το off ball παιχνίδι, η καλή κυκλοφορία, η ανταλλαγή περισσότερων πασών, το σημάδι στο καλάθι περιορίστηκε. Ο Φρανσίσκο εμφάνισε τον εαυτό των λαθών κι έναν άλλον… Αυτόν που ήθελε να επιστρέψει στη Ζάλγκιρις με μία σπουδαία εμφάνιση, την αγάπη που έλαβε. Δεν του βγήκε. Οι Λιθουανοί πέρασαν μπροστά με 55-54.
Καιν στο τέλος, ήρθε η ώρα των τριών, ή μάλλον των πέντε…
Η πεντάδα με Σλούκα, Ναν. Γκραντ, Χουάντσο, Λεσόρ ήταν βγαλμένη μέσα από τις γεύσης σαμπάνιας του 2024. Με ένα προπονητή που αυτή τη φορά όμως, συνέθετε κάθε επίθεση σαν εργόχειρο.
Ο Ομπράντοβιτς έστησε ένα συγκεκριμένο με hand off του δεύτερου γκαρντ για τον Ναν, που κατέληγε πάντα σε ένα σουτ μετα από σκριν και τον Βαλανσιούνας κάπου μακριά, δέσμιος της άμυνας drop, τη μοναδικής που η Ζάλγκιρις μπορεί να παίξει μαζί του. Σε αυτό το play κάθε κίνηση είναι σχεδιασμένη στην εντέλεια. Για να βγει ο Ναν, από την αριστερή πλευρά για ναεκτελέσει pull up ή με ένα floater από τον αριστερό διάδρομο. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς την εκτελεστική ικανότητα του Αμερικάνου. Αλλά με αυτόν στο παρκέ ή στο γυαλί, κάθε ομάδα θα έμοιαζε ικανή να καταφέρει τα πάντα.
Δίπλα του ο Κώστας Σλούκας πιστοποιούσε την αρετή του ως του κορυφαίου manipulator της αντίπαλης άμυνας και του καλύτερου decision maker του Ευρωπαίκού μπάσκετ. Προσφέροντας ταυτόχρονα σσφάλεια στην ομάδα του με τον τρόπο που χειριζόταν τη μπάλα και τις αποφάσεις.
Ο απόλυτος peacemaker είχε τη μπαγκέτα στα χέρια του.
Και όταν μπήκε στο παρκέ ο Χουάντσο, έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν και πάλι… “Μήπως πρέπει να παίζει περισσότερο;”. Με την αμυντική αφοσίωση του που κάνει τον Παναθηναϊκό να μοιάζει ότι παίζει με 6 παίκτες στα μετόπισθεν, ο Χουάντσο, καλύπτει την, κάποιες φορές, τακτική αναρχία του (που προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από τη διάθεση του να καλύψει τους πάντες), με το ιερό πάθος του για την έννοια ομάδα.
Στο Κάουνας ο Παναθηναϊκός έμαθε ότι…
- Μπορεί να παίξει πιο γρήγορα ακόμα και με τον Φρανσίσκο σε ρόλο χειριστή και δεν έχει καμία σημασία αν ο Ναν είναι δίπλα του ή στον πάγκο. Αρκεί ο ίδιος να παίζει, να αποφασίζει και να μοιράζει το παιχνίδι πιο γρήγορα μένοντας στο προπονητικό πλάνο.
- Έχει σέντερ και πρέπει να τον χρησιμοποιήσει μέχρι να διαπιστώσει αν όντως τελικά του λείπει ακόμα ένας ψηλός ή όχι
- Αν παίξει γρήγορα στο σετ παιχνίδι, θα έχει προβάδισμα απέναντι στις περισσότερες ομάδες.
- Το less is more (μηδέν λεπτά ο Μπάντιο) κάποιες φορές, αν όχι τις περισσότερες κάνει καλό…
- Ο Χέις Ντέιβις δικαιούται να έχει μέσα από τη λειτουργία της ομάδας περισσότερες κατοχές για να αποφασίσει αυτός.
Ίσως και πολλά περισσότερα, τα οποία θα τα διαπιστώσουμε στην πορεία… Ο δρόμος όμως, είναι ορατός και στο Κάουνας ο Παναθηναϊκός έκανε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.