Χρήστος Αλεξίου: Ο Έλληνας capitano της Ίντερ στο Athletiko - «Πολύ βαρύ το περιβραχιόνιο»
Το ότι ένας 20χρονος Έλληνας ηγείται ως αρχηγός σε ομάδα της Ιταλίας και πόσω μάλλον της Ίντερ συνιστά από μόνο του είδηση. Ωστόσο, η πορεία και η συνεχής εξέλιξη του Χρήστου Αλεξίου μέσα στον οργανισμό των «νερατζούρι» είναι τέτοια που κάνουν να μοιάζει απολύτως λογικό να φορά το περιβραχιόνιο, σε μια χώρα που έχει αναδείξει διαχρονικά κορυφαίους αμυντικούς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Ο Χρήστος Αλεξίου γεννήθηκε στο Γαλάτσι αλλά έχει καταγωγή από την Εύβοια και τη Μάνη. Η ποδοσφαιρική του καριέρα συνοδεύει μία εξαιρετική ιστορία που άρχισε στη δύσκολη εποχή της καραντίνας και σήμερα βρίσκεται στο Μιλάνο. Ο διεθνής με την εθνική Ελπίδων έγινε σκάουτινγκ από την Ίντερ όταν αγωνιζόταν στον Ατρόμητο χωρίς να μεσολαβήσει η παρουσία του σε κάποια από τις παραδοσιακά μεγάλες ομάδες της Ελλάδας.
Μάλιστα, οι «νερατζούρι» ανακάλυψαν τον Χρήστο Αλεξίου την περίοδο του κορονοϊού όταν είχαν σταματήσει στη δεύτερη καραντίνα οι αγωνιστικές δραστηριότητες. Στα 13 του χρόνια εντάχθηκε στον Ατρόμητο, με το αρχικό άγχος της νέας αρχής να δίνει γρήγορα τη θέση του στη σκληρή δουλειά. Αργότερα ο Αλεξίου παρότι μικρότερος αγωνίστηκε στην Κ19 του Γιώργου Κορακάκη και αφού πρόλαβε να δώσει κάποια παιχνίδια προτού διακοπεί το πρωτάθλημα, έγινε η… δουλειά και εντάχθηκε στην Ίντερ.
Το όνομά του έχει βρεθεί τόσο στη λίστα του Ολυμπιακού όσο και του Παναθηναϊκού, με τους «πράσινους» να έχουν «κυκλώσει» εδώ και καιρό την περίπτωση του, ως ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον πρότζεκτ για το μέλλον, που θα μπορούσε να φέρει πίσω στην Ελλάδα το «τριφύλλι».
Ο Χρήστος Αλεξίου, σε συνέντευξή του στο Athletiko, αναφέρεται στη διαδρομή του στο ποδόσφαιρο, στα πρώτα του βήματα μέχρι τη σημερινή του παρουσία στην Ίντερ. Ξεχωριστή μνεία έκανε στους Μάρκο Δήμο και Γιώργο Κορακάκη, δύο προπονητές που τον βοήθησαν καθοριστικά τόσο αγωνιστικά όσο και σε επίπεδο νοοτροπίας, συμβάλλοντας στην εξέλιξή του μέχρι το επόμενο βήμα της καριέρας του.
Ξεχωριστή στιγμή για τον ίδιο όπως τόνισε, αποτελεί το να φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην Ίντερ, κάτι που χαρακτηρίζει τεράστια τιμή και ευθύνη, όπως και την εμπειρία στο «Τζουζέπε Μεάτσα», την οποία περιγράφει ως ονειρική.
Ο Χρήστος Αλεξίου στο Athletiko
Μεγάλωσες σε μια οικογένεια όπου και τα δύο παιδιά ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο. Πόσο έχει επηρεάσει αυτό τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία σου;
«Από πολύ μικρή ηλικία τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο. Έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και σίγουρα μας έχει επηρεάσει σε πολλές αποφάσεις, όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και ως χαρακτήρες».
Ποια είναι η πρώτη στιγμή που θυμάσαι τον εαυτό σου να ερωτεύεται πραγματικά το ποδόσφαιρο;
«Η αλήθεια είναι ότι από πάντα με θυμάμαι με μια μπάλα στα πόδια, ακόμη και πριν ξεκινήσω οργανωμένα το ποδόσφαιρο. Η αγάπη μου για το άθλημα ξεκίνησε πολύ νωρίς, ουσιαστικά από την πρώτη στιγμή που μπήκα σε γήπεδο».
Πώς έγινε το πρώτο σου βήμα από τον Απόλλωνα Σμύρνης στον Ατρόμητο και πώς θυμάσαι την πρώτη σου ημέρα;
«Στον Ατρόμητο πήγα στην Κ14. Σίγουρα υπήρχε άγχος στην πρώτη προπόνηση, γιατί ήταν μια καινούρια ομάδα και μια νέα αρχή για μένα, αλλά ταυτόχρονα και μια μεγάλη πρόκληση».
Ο Ατρόμητος σε πήρε σε μια πολύ ευαίσθητη ηλικία. Ποιες ήταν οι πιο καθοριστικές συμβουλές που έλαβες από τον Μάρκο Δήμο και τον Γιώργο Κορακάκη;
«Πήγα στον Ατρόμητο στα 13 μου. Ο Μάρκος Δήμος και ο Γιώργος Κορακάκης με βοήθησαν πάρα πολύ. Ο Μάρκος ήταν ο πρώτος μου προπονητής στην Κ14 και με βοήθησε άμεσα να προσαρμοστώ και να καταλάβω τις απαιτήσεις της ομάδας. Έμαθα πολλά πράγματα μαζί του που μου είναι χρήσιμα ακόμα και σήμερα.
Ο Γιώργος Κορακάκης με είχε στην Κ19. Με πήρε μαζί του στην προετοιμασία στον Ελατοχώρι, λίγο πριν φύγω για το Μιλάνο. Ήταν πάντα δίπλα μου, μου έδινε συμβουλές και ενδιαφερόταν καθημερινά για τη βελτίωσή μου. Προσπαθούσα να «κλέβω» όσα περισσότερα μπορούσα από τις οδηγίες του. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων και στους δύο».
Η πανδημία διέκοψε κάθε αναπτυξιακή δραστηριότητα. Πόσο δύσκολο ήταν για ένα παιδί 14–15 ετών;
«Ήταν μια πολύ σκληρή περίοδος. Σε αυτή την ηλικία θες να προπονείσαι και να παίζεις αγώνες συνέχεια. Ο Covid άφησε πολλούς αθλητές εκτός φόρμας και δεν τους επέτρεψε να δουλέψουν όσο θα έπρεπε».
Τότε έκανες προπονήσεις στο Άλσος Βεΐκου με τον πατέρα και τον αδερφό σου. Πόσο σε βοήθησαν;
«Με βοήθησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να συνεχίσω να δουλεύω και έτσι κάναμε ατομικές προπονήσεις όποτε ήταν δυνατόν».
Πότε έμαθες πρώτη φορά ότι σκάουτερ της Ίντερ είχαν δει βίντεό σου;
«Όταν ήμουν στην Κ17 του Ατρόμητου, σε μια δύσκολη περίοδο λόγω καραντίνας».
Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν έμαθες ότι η Ίντερ σε θέλει;
«Χαρά, περηφάνια και ενθουσιασμός για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν».
Τι σου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση φτάνοντας στο προπονητικό κέντρο της Ίντερ;
«Οι εγκαταστάσεις. Τα γήπεδα προπόνησης, τα αποδυτήρια, τα πάντα ήταν σε απίστευτο επίπεδο».
Πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή στη ζωή στην Ιταλία;
«Στην αρχή ήταν δύσκολα, κυρίως λόγω της γλώσσας. Με τη βοήθεια συμπαικτών και προπονητών όμως προσαρμόστηκα γρήγορα, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στη ζωή».
Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από τις πρώτες εβδομάδες στο Μιλάνο;
«Η πρώτη προπόνηση. Ήταν εξαιρετικά απαιτητική, με πολύ υψηλό ρυθμό, κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση».
Πώς είναι το συναίσθημα να φοράς το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην Ίντερ;
«Τεράστιο και πολύ βαρύ συναίσθημα. Είναι τιμή και υπερηφάνεια, γιατί η Ίντερ είναι ένας σύλλογος με παγκόσμια ιστορία και ως αρχηγός έχεις πολλές ευθύνες».
Πώς ένιωσες μπαίνοντας στα αποδυτήρια του «Τζουζέπε Μεάτσα» με την πρώτη ομάδα;
«Απίστευτο συναίσθημα. Το γήπεδο έχει τεράστια ιστορία. Είναι σαν να ζεις ένα όνειρο».
Ποια η σχέση σου με τον τεχνικό της πρώτης ομάδας, Κρίστιαν Κίβου;
«Έχουμε πολύ καλή σχέση. Τον είχα και στην Primavera και με έχει βοηθήσει πολύ να βελτιωθώ ως ποδοσφαιριστής».
Έχεις σκοράρει σε καθοριστικές στιγμές έως τώρα. στην καριέρα σου. Τι είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει;
«Το να μην τα παρατάω ποτέ, να μένω συγκεντρωμένος και να πιστεύω μέχρι το τέλος. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία».
Η Εθνική Ελπίδων έχει το απόλυτο στα προκριματικά. Πιστεύεις στην πρόκριση στο EURO U21;
«Στόχος μας είναι η τελική φάση. Πιστεύουμε πολύ στην ομάδα. Δεν υπάρχει μυστικό: ταλέντο, προσωπικότητα και πολύ καλές σχέσεις μεταξύ μας».
Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου αυτή τη στιγμή;
«Να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ δίνοντας καθημερινά το 100% του εαυτού μου».
Υπάρχει αμυντικός πρότυπο για εσένα;
«Ο Σέρχιο Ράμος. Θαύμαζα πάντα την αποφασιστικότητα και την ηγετικότητά του».
Ποιο είναι το επόμενο βήμα που θέλεις να κάνεις;
«Να εξελίσσομαι βήμα βήμα, με σκληρή δουλειά και πάθος, ώστε να φτάσω στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου».
