Ο Ερασιτέχνης Άρης επέλεξε την υπευθυνότητα που αρμόζει σε ένα τόσο μείζον ζήτημα
Από προχθές που βγήκε η ανακοίνωση του ερασιτέχνη για το θέμα επενδυτής στην ΠΑΕ, το διαδίκτυο που λειτουργεί πλέον ως μονάδα σφυγμομέτρησης, έχει πάρει φωτιά. Η πλειοψηφία των χρηστών, για να μην μακρηγορώ, δεν υποδέχτηκε με θετικό μάτι την ανακοίνωση. Δεν αναφέρομαι καθόλου στο τάιμινγκ αυτής αλλά στο περιεχόμενό της.
Οι πιο αρνητικοί κάνουν λόγο για προδοσία και ότι στην ουσία με όσα λέει, βάζει ταφόπλακα στο όνειρο της έλευσης στον Άρη ενός επιχειρηματικού μεγέθους, στα πρότυπα του Ρίτσαρντ Σιάο και ακόμη μεγαλύτερου. Προσωπικά διαφωνώ με αυτή την αφοριστικού τύπου προσέγγιση, χωρίς καμία απολύτως διάθεση να υπερασπιστώ τη νέα διοίκηση του ΑΣ που μετράει λίγες εβδομάδες ζωής.
Το νέο διοικητικό συμβούλιο του ερασιτέχνη επέλεξε να τοποθετηθεί τώρα γιατί ήθελε να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, τη δεδομένη χρονική στιγμή, επιλέγοντας τον δρόμο της αλήθειας και της υπευθυνότητας απέναντι στην πλατιά μάζα του κόσμου και όχι να… τάξει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, χαϊδεύοντας αυτιά. Το θεωρώ πιο τίμιο και μου δείχνει κάτι για τους ανθρώπους που ενώ έχουν να ασχοληθούν με ένα σωρό ανοικτά μέτωπα μέχρι να… ισιώσουν το καράβι του ερασιτέχνη, ανέλαβαν και την «καυτή» πατάτα της εύρεσης επενδυτή στην ΠΑΕ και αίφνης αυτό έγινε προτεραιότητα.
Τι ήθελε να πετύχει λοιπόν στα δικά μου μάτια η ανακοίνωση; Σε πρώτη φάση να καταστήσει σαφές ότι το να αλλάξει χέρια η ΠΑΕ δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ότι, δεν είναι κάτι ούτε τόσο ώριμο, ούτε κάτι τόσο προχωρημένο, τοποθετώντας παράλληλα το επίπεδο των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν στον σωστό πήχη.
Για να σας προλάβω, δεν είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα και όλα ήταν παραμύθια της χαλιμάς. Η λέξη προς το παρόν σημαίνει προφανώς ότι γίνονται επαφές προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά καμία από αυτές δεν είναι σε φάση ωρίμανσης. Και από τα λίγα που είμαι σε θέση να γνωρίζω έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα τόσα ταξίδια στο εξωτερικό και άλλες τόσες επαφές με κυβερνητικά στελέχη που δεν είχαν γίνει όλα τα 15 προηγούμενα χρόνια μαζί.
Ως γνωστόν όμως όταν εσύ έχεις βγει στη γύρα και ψάχνεις, πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχτείς και αρνήσεις. Να έχεις υπομονή μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος. Δεν σου εγγυάται κανείς ότι αυτό μπορεί να συμβεί αύριο. Μπορεί να πάρει ένα μήνα, τρεις, έξι κ.ο.κ. Και έχω την αίσθηση ότι ένας ακόμη στόχος της ανακοίνωσης ήταν να πέσουν λίγο οι τόνοι στο συγκεκριμένο ζήτημα, ώστε όσοι έχουν επιφορτιστεί με την διαδικασία (και είναι άνθρωποι σε Ελλάδα και εξωτερικό) να κάνουν με λιγότερη πίεση αυτά που πρέπει να κάνουν.
Η ομάδα στο επίκεντρο
Μέχρι τότε υπάρχει μια ομάδα που δεν θα σταματήσει να παίζει, ένα club που δεν θα σταματήσει να λειτουργεί, υποχρεώσεις που θα πρέπει να τακτοποιούνται, άνθρωποι να πληρώνονται και γενικά να συνεχίσει να υπάρχει μια κανονικότητα. Η συσπείρωση και το κλίμα ενότητας που επικαλέστηκε στην ανακοίνωσή του ο ερασιτέχνης δεν σημαίνει ότι απλώνουν ασπίδα προστασίας στη νυν ιδιοκτησία της ομάδας όπως λανθασμένα εκλήφθηκε. Ότι βάζουν πλάτες. Σημαίνει απλά, τουλάχιστον εγώ έτσι το αντιλήφθηκα, ότι δεν εξυπηρετεί τίποτα και σε κανέναν η απόλυτη απαξίωση, το άδειο γήπεδο, η μπαχαλοποίηση και ο απομονωτισμός. Δεκτή και κατανοητή η απογοήτευση για το déjà vu κάθε χρονιά στο ποδοσφαιρικό τμήμα αλλά η επόμενη μέρα, νομίζω ότι θα έρθει πιο ομαλά ή τουλάχιστον όσο πιο ομαλά γίνεται, μόνο αν ο κόσμος δείξει ωριμότητα στις αντιδράσεις του και αφήσει τους ανθρώπους που, χωρίς να το θέλουν, ανέλαβαν να δώσουν ξανά όραμα, να μας αποδείξουν ότι ο καπνός που ακόμη αχνοφαίνεται… κρύβει στο βάθος μια φωτιά, ικανή να ζεστάνει τις παγωμένες ψυχές των αρειανών. Και τότε η ικανοποίηση θα είναι διπλή γιατί όλοι θα έχουν βοηθήσει από το δικό τους μετερίζι ο καθένας…
Θα βοηθήσει ασφαλώς και η ίδια η ομάδα στο να αποφορτιστεί το κλίμα και να αμβλυνθούν τα συναισθήματα, αν αρχίσει να κάνει κάποιες νίκες. Με όλα τα λάθη που έχουν γίνει από όλους (ιδιοκτησία, προπονητή και τεχνικό διευθυντή), το ρόστερ του Άρη δεν είναι για να χάνει με κατεβασμένα χέρια από την ΑΕΛ και τον ΟΦΗ πχ. Ούτε να έρχεται ο Λεβαδειακός την Κυριακή (25/1) και κάποιες στοιχηματικές να τον δίνουν φαβορί. Δεν περιποιεί τιμή.
Οι παίκτες οφείλουν να παίξουν εννιά τελικούς ως το φινάλε της κανονικής περιόδου και στο τέλος να κάνουν ταμείο, έχοντας πείσει τους ίδιους τους εαυτούς τους πρώτα, ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν…
