Ο εθνικός ύμνος του Μαρόκου που απέκτησε στίχους λόγω του Μουντιάλ

Ο εθνικός ύμνος κάθε χώρας εκτός από τους συμβολισμούς που κουβαλάει χρησιμοποιείται (σε περιπτώσεις) και για την τόνωση του ηθικού. Στον αθλητισμό και στις μεγάλες διοργανώσεις η τελετουργική υπόκρουσή του υποδεικνύει στους πρωταγωνιστές πως πρέπει να θυμηθούν την καταγωγή τους και να παίξουν με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο για τη φανέλα με το εθνόσημο και για τους συμπατριώτες τους.

Γενικά στον πληθυσμό υπάρχουν εκείνοι που με το άκουσμά του αδιαφορούν και εκείνοι που τους πιάνει μια ανατριχίλα χαμηλά στην ραχοκοκαλιά. Όπως και να έχει, κάθε ύμνος είναι επιφορτισμένος με ένα κομμάτι της ιστορίας κάθε έθνους.

Στα μέρη μας ο Διονύσιος Σολωμός έβαλε τους στίχους και ο Νικόλαος Μάντζαρος πρόσθεσε τη μουσική για τη δημιουργία του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» που καθιερώθηκε ως ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας το 1865. Στο Μαρόκο τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και στην περίπτωσή του το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν αυτό που ολοκλήρωσε την εθνική σύνθεση. Αν δεν είχε έρθει η πρόκριση του 1970, ίσως ακόμα ο ύμνος του Μαρόκου να είχε μόνο μουσική και καθόλου λόγια.

Στο Μουντιάλ του 2026 πάντως, ο εθνικός ύμνος του Μαρόκου ακούστηκε για τελευταία φορά περίπου 90 λεπτά πριν έρθει ο αποκλεισμός στα προημιτελικά από τη Γαλλία. Στη Βοστώνη της Μασαχουσέτη ολοκληρώθηκε μία περήφανη πορεία των Μαροκινών στην κορυφαία διοργάνωση και αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε την ξεχωριστή ιστορία του «Χεραφίδικου Ύμνου» που δεν θα είχε ολοκληρωθεί αν το ποδόσφαιρο δεν είχε «επιτάξει» την προσθήκη στίχων.

Η καταγωγή της μελωδίας και η στιχουργική απόφαση του Βασιλιά 

Η ονομασία του ύμνου προέρχεται από τη λέξη «Cherif» ή «Sharif», που στα αραβικά σημαίνει «Ηγέτης» ή «Άρχοντας». Στην ισλαμική παράδοση, «Σαρίφ» θεωρείται όποιος κατάγεται από τον Προφήτη Μωάμεθ μέσω της κόρης του, της Φάτιμα, αν και ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτερα και για πρόσωπα υψηλού κύρους ή ευγενούς καταγωγής.

Η πορεία του ύμνου όμως, από τη «γέννηση» του μέχρι σήμερα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με την αποικιακή περίοδο των Γάλλων που πριν αποκλείσουν τους Μαροκινούς στο Μουντιάλ του 2026 τούς είχαν… προσφέρει για σχεδόν μισό αιώνα αμέτρητα προβλήματα, καταγεγραμμένα στα βιβλία της ιστορίας.

Η Γαλλία εγκαθίδρυσε προτεκτοράτο στο Μαρόκο το 1912 και κυβέρνησε τη χώρα για 44 χρόνια, μέχρι που το 1956 απέκτησε την ανεξαρτησία της. Έως το 1970 ο ύμνος του Μαρόκου είχε μόνο μελωδία που είχε γραφτεί από Γάλλο αξιωματικό του στρατού. Εκείνη ήταν η χρονιά (1970) που πάρθηκε η απόφαση ο ύμνος της χώρας να γίνει περισσότερο μαροκινός και λιγότερο γαλλικός. Και η πρώτη πρόκριση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου έπαιξε τον βασικό λόγο που προστέθηκαν στίχοι πάνω στη μουσική.

Το καλοκαίρι του 1970 η αποστολή του Μαρόκου κατευθυνόταν στο Μεξικό για να εκπροσωπήσει τη χώρα στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή του κόσμου. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος, όμως υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα που ξαφνικά έγινε πολύ μεγάλο.

Πώς εκπροσωπείς το έθνος σου σε μια παγκόσμια εκδήλωση όταν δεν μπορείς ούτε καν να τραγουδήσεις τον δικό σου ύμνο;

Τότε ήταν που ο Βασιλιάς Χασάν Β' πήρε την απόφαση. Σκέφτηκε πως ένας ύμνος χωρίς λόγια είναι σαν ένα στόμα χωρίς φωνή. Το Μαρόκο χρειαζόταν λέξεις που κάθε Μαροκινός θα μπορούσε να τραγουδήσει και που θα αποτύπωναν το πνεύμα του έθνους.

Έτσι, διοργάνωσε έναν διαγωνισμό ανοιχτό προς Μαροκινούς συγγραφείς και ποιητές. Η πρόκληση ήταν σαφής. Να γραφτούν λέξεις που θα έκαναν κάθε Μαροκινό περήφανο, από τα Όρη Άτλαντα μέχρι την έρημο Σαχάρα, από την Ταγγέρη μέχρι τη Λαγουίρα. Λέξεις που θα ταίριαζαν με την υπάρχουσα μελωδία και μπορούσαν να εμπνεύσουν τις επόμενες γενιές.

Νικητής του διαγωνισμού ήταν ο Αλί Σκουάλι Χουσεΐνι. Τα λόγια του δεν ήταν απλώς ποίηση, ήταν μια διακήρυξη. Μετέτρεψαν τον μαροκινό εθνικό ύμνο από μια σιωπηλή μελωδία σε μια ζωντανή έκφραση εθνικής ταυτότητας.

Τα λόγια του τραγουδήθηκαν για πρώτη φορά από τους ποδοσφαιριστές του Μαρόκου στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1970 και -σε ελεύθερη μετάφραση- είναι τα εξής:

Πηγή του Φωτός,
εκεί όπου η κυριαρχία και η ασφάλεια συναντώνται,
είθε η ασφάλεια και η κυριαρχία να είναι για πάντα αχώριστες!

Έχεις ζήσει ανάμεσα στα έθνη
με υψηλό κύρος,
γεμίζοντας κάθε καρδιά,
υμνούμενος από κάθε γλώσσα.

Οι υπερασπιστές σου σηκώθηκαν
και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά σου.
Για την ψυχή και το σώμα σου
κατέκτησαν τη νίκη.

Στα χείλη μου και στο αίμα μου
οι αύρες σου άναψαν φως και φωτιά.

Εμπρός, αδέλφια μου,
αγωνιστείτε για το ύψιστο ιδανικό.

Διακηρύσσουμε σε όλο τον κόσμο
ότι είμαστε εδώ, έτοιμοι.

Χαιρετίζουμε ως σύμβολό μας
τον Θεό, την Πατρίδα και τον Βασιλιά.

Η τελευταία φράση «Θεός, Πατρίδα και Βασιλιάς» («Allah, Al-Watan, Al-Malik» στα αραβικά), αποτελεί το εθνικό σύνθημα του Μαρόκου. Το ίδιο μότο εμφανίζεται τόσο στο εθνόσημο της χώρας όσο και στον ίδιο τον εθνικό ύμνο.