Ο Γρηγορίου στη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του

Ο Άρης έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες το θέμα του προπονητή που θα καθίσει στον πάγκο της ομάδας, ανακοινώνοντας την παραμονή του Μιχάλης Γρηγορίου, πριν καν συμπληρωθεί 48ωρο από το φινάλε των αγωνιστικών υποχρεώσεων. Γεγονός που δείχνει ότι η απόφαση είχε παρθεί αρκετά νωρίτερα από τον Θεόδωρο Καρυπίδη και απλώς επισημοποιήθηκε χθες το μεσημέρι, 19/5, μεταξύ των δύο ανδρών.

Αυτό που δεν γνωρίζαμε και προσθέτει ένα αρκετά ενδιαφέρον, καινούργιο στοιχείο είναι η χρονική διάρκεια της συνεργασίας, που είναι για δύο χρόνια. Ήσσονος σημασίας στοιχείο ωστόσο, αν αναλογιστεί κανείς την προϊστορία των προπονητών στον πάγκο του Άρη, όπου η διάρκεια των συμβολαίων δεν ισχυροποιούσε ούτε τους προπονητές ούτε την πίστη στο αγωνιστικό πλάνο, απλώς αύξανε το ύψος της αποζημίωσης κατά την πρόωρη λύση της συνεργασίας.

Ήθελε Έλληνα ο Καρυπίδης

Ο ισχυρός άνδρας του Άρη, από τη στιγμή που φάνηκε ότι δεν προχωρά η περίπτωση του Νίκου Παπαδόπουλου, για διάφορους λόγους, και έχοντας αποφασίσει να μην πάει σε ξένο τεχνικό που θα τον επέλεγε ο Ρουμπέν Ρέγες, θεώρησε ότι ο Γρηγορίου αποτελεί αυτή τη στιγμή την πιο safe επιλογή για τον ίδιο όσον αφορά το club, παρότι για πολλούς είναι μια ακόμη κίνηση αυξημένου ρίσκου, που επιτείνει το γενικότερο κλίμα αμφιβολίας.

Το δείγμα γραφής του, έστω και σε παιχνίδια που από ένα σημείο και έπειτα δεν είχαν ουσιαστικό διακύβευμα, κρίθηκε θετικό. Συμμάζεψε μια ομάδα τραυματισμένη από τον προηγούμενο προπονητή και με πλείστα όσα αγωνιστικά ζητήματα. Έδωσε κίνητρο στους παίκτες, προσπάθησε και πέτυχε, ως έναν βαθμό, να αλλάξει το στυλ παιχνιδιού, φθάνοντας σε νίκες και γκολ που απουσίαζαν από το ρεπερτόριο, κατακτώντας στο τέλος την 5η θέση. Διαχειρίστηκε καλύτερα το ρόστερ, αξιοποιώντας ακόμη και ποδοσφαιριστές που θεωρούνταν τελειωμένοι, και πέτυχε, στο διάστημα της παρουσίας του, να μην υπάρχουν μυϊκοί τραυματισμοί, οι οποίοι κόστισαν στην κανονική περίοδο. Είδε μια ευκαιρία στον Άρη και την άρπαξε, αντιμετωπίζοντας με απόλυτο σεβασμό το club.

Πίεση με το καλημέρα 

Ως εδώ καλά. Τα δύσκολα όμως τώρα αρχίζουν για τον Έλληνα τεχνικό, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Ο μήνας του μέλιτος ολοκληρώθηκε με το που έβαλε την υπογραφή του στο νέο συμβόλαιο. Χωρίς υπερβολή και χωρίς να θέλω να μειώσω τις προηγούμενες δουλειές του 52χρονου τεχνικού, ο Άρης είναι το μεγαλύτερο προπονητικό στοίχημα της καριέρας του. Η ευκαιρία που συνήθως έρχεται once in a lifetime. Ασφαλώς και δεν θα μπορούσε να αρνηθεί. 

Το ζήτημα είναι ότι, με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Άρη, κληρονομεί και μια σειρά από ευθύνες, υποχρεώσεις και προκαταλήψεις. Καταρχάς, έχει να αντιμετωπίσει την αρνητική προδιάθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου, που δεν βγήκε στους δρόμους με την ανακοίνωση της παραμονής του. Το αντίθετο. Όπως και με κάθε Έλληνα τεχνικό, ο κόσμος είναι μουδιασμένος. Περίμενε κάτι άλλο, χωρίς απαραίτητα να φταίει ο Γρηγορίου. Τα ίδια πέρασε και ο Μάντζιος, και μετά έγινε ο πιο πετυχημένος προπονητής των τελευταίων ετών. Άρα, το πρώτο στοίχημα είναι να κερδίσει τον κόσμο. Να διώξει την προκατάληψη. Να τον πείσει ότι δεν υπολείπεται σε επάρκεια των ξένων συναδέλφων του και να τον αναγκάσει να επιστρέψει στο Κλεάνθης Βικελίδης. Δύσκολο εξαρχής.

Ο μοναδικός τρόπος να το πετύχει είναι με την ομάδα που θα παρουσιάσει στο χορτάρι, γνωρίζοντας ότι από την 1η αγωνιστική θα υπάρχει η πίεση για το αποτέλεσμα. Με το ποδόσφαιρο που θα παίξει, προσπαθώντας να δώσει συνέχεια στις καλές εμφανίσεις των playoffs. Μόνος του δεν έχει ελπίδες να το πετύχει. Χρειάζεται τη συνδρομή του Θόδωρου Καρυπίδη και του Ρουμπέν Ρέγες. Δύσκολη εξίσωση, αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και συμπεριφέρεται το club στο ίδιο το ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα όσα έγιναν από το περασμένο καλοκαίρι.

Ο Γρηγορίου, έχοντας δουλέψει ένα τρίμηνο στον Άρη, είμαι βέβαιος ότι έχει αντιληφθεί τις παθογένειές του. Τι χρειάζεται να αλλάξει σε επίπεδο οργάνωσης, φιλοσοφίας και σχεδιασμού, τομείς που συνιστούν, κοινώς, ένα συγκεκριμένο και ρεαλιστικό ποδοσφαιρικό πλάνο. Για μένα, αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι της συνεργασίας του Γρηγορίου με τον Άρη, αφού είναι ο τομέας στον οποίο διαχρονικά πάσχει το club. Αν θα καταφέρει να βρει κώδικα επικοινωνίας με την ιδιοκτησία, αν θα γίνουν αποδεκτές οι εισηγήσεις του, γνωρίζοντας τις ανάγκες του ρόστερ, αν θα μπορέσει να διορθώσει τα λάθη του περασμένου καλοκαιριού. Με πρώτο και καλύτερο την παραμονή ενός βασικού κορμού, αφού το φινάλε της σεζόν μάς έδειξε ότι υπάρχει μια μαγιά παικτών που δεν πρέπει να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη, πάνω που άρχισε να παίζει κανονικό ποδόσφαιρο.

Έχει και ένα σημαντικό πλεονέκτημα ο Γρηγορίου, που δεν το είχαν οι προκάτοχοί του. Δεν έχει ευρωπαϊκές υποχρεώσεις μέσα στο κατακαλόκαιρο, με τον κίνδυνο ένας πρόωρος αποκλεισμός να τον φέρει με την πλάτη στον τοίχο με το καλημέρα, ναρκοθετώντας το ούτως ή άλλως δύσκολο εγχείρημα.

Για το τέλος άφησα τον μεγαλύτερο σκόπελο που καλείται να ξεπεράσει ο Έλληνας τεχνικός. Το βαρύ κλίμα για την ιδιοκτησία, που ρίχνει τη σκιά του παντού. Ακόμη κι αυτό, επειδή είναι Έλληνας και νιώθει, το αντιλαμβάνεται. Και είναι αποφασισμένος τουλάχιστον να το παλέψει. Έχει όλο το δικαίωμα να το προσπαθήσει...