Ο Ινίγκο Πέρεθ φτιάχνει τον δρόμο της Ράγιο Βαγιεκάνο προχωρώντας
Στα 38 του ο Ινίγκο Πέρεθ, τον οποίο θα βρει απέναντί της η ΑΕΚ στον πάγκο της Ράγιο Βαγιεκάνο έχει καταφέρει να είναι ένας από τους πλέον ανερχόμενους προπονητές, παίρνοντας έμπνευση από τη λογοτεχνία, την ποίηση και τον... Φόρεστ Γκαμπ.
«Και μου έδωσε το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε κάποιος να πάρει σε όλον τον κόσμο».
«Και είναι απλά για τρέξιμο».
Είναι η σκηνή στην ταινία «Φόρεστ Γκαμπ» που η Τζένι δίνει στον Φόρεστ ως δώρο ένα ζευγάρι παπούτσια. Είναι αυτά τα παπούτσια που συνοδεύουν τον ήρωα στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, καθώς τρέχει ξανά και ξανά για εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Ο Φόρεστ Γκαμπ φοράει αθλητικά παπούτσια Nike Cortez, κλασικό μοντέλο της Nike σχεδιασμένο αρχικά το 1972. Τα παπούτσια στην ταινία είναι σε λευκό χρώμα με κόκκινη λωρίδα και μπλε λεπτομέρειες. Λόγω της δημοτικότητάς τους, κυρίως λόγω του φιλμ, η Nike έχει επανεκδώσει πολλές φορές αυτό το μοντέλο σε διάφορα χρωματικά «Φόρεστ Γκαμπ» σχέδια.
Tα ίδια παπούτσια σε κάθε παιχνίδι
Ο Ινίγκο Πέρεθ είναι ένας ξεχωριστός τύπος. Όπως ήταν και ο Τομ Χανκς ως Φόρεστ Γκαμπ. Ας πούμε είτε βρέχει, είτε χιονίζει, θα είναι στον πάγκο του με μπλουζάκι, ποτέ με φούτερ, κοστούμι ή γιλέκο. Αλλά εκτός από αυτή την καλοκαιρινή εμφάνιση σε κάθε αγώνα της Ράγιο Βαγιεκάνο ο Πέρεθ έχει ένα άλλο μυστικό. Κι άλλο ένα κοινό με τον Φόρεστ Γκαμπ: είναι τα παπούτσια, τα ίδια Nike Cortez σε κάθε παιχνίδι.
«Προσπαθώ να καλλιεργήσω και άλλα πάθη. Μου αρέσει να διαβάζω και μου αρέσει ο κινηματογράφος, να περνάω χρόνο με την οικογένειά μου. Αν έπρεπε να αναφέρω ένα άλλο μεγάλο πάθος, θα ήταν να περνάω χρόνο στα βουνά με διάφορους τρόπους. Έχω περάσει δύσκολες στιγμές προσωπικά, ψυχικά. Και ανακαλύπτεις τι μπορείς να κάνεις για να νιώσεις καλύτερα. Τα βουνά και η συγγραφή είναι δύο από τα πράγματα στα οποία στρέφομαι όταν χρειάζεται να νιώσω ξανά καλά» λέει ο προπονητής της Ράγιο Βαγιεκάνο.
Εστιάζοντας στον κινηματογράφο, ο νεαρός τεχνικός δεν έχει διστάσει να αποκαλύψει γιατί φοράει τα ίδια παπούτσια σε κάθε αγώνα. «Αν έπρεπε να διαλέξω κάποιον ήρωρα από τον κινηματογράφο, θα ήταν ο Φόρεστ Γκαμπ. Μέσα από την καλοσύνη του, την προθυμία του να βοηθήσει, την ηρεμία του, προχωράει μπροστά, προοδεύει βήμα βήμα. Χωρίς να το θέλει και χωρίς να προσπαθεί να κερδίσει αναγνώριση, πετυχαίνει ορόσημα, και γι' αυτό φοράω τα παπούτσια του» εξηγεί.
Η επίδραση του Βαλβέρδε και του Μπιέλσα
Ο Πέρεθ γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1988 στην Παμπλόνα. Αυτό σημαίνει ότι μόλις πριν από λίγους μήνες έκλεισε τα 38 του. Ως παίκτης, αγωνιζόταν κυρίως ως κεντρικός μέσος, γνωστός για την τακτική του ευφυΐα και την πειθαρχία του στο γήπεδο. Αγωνίστηκε στην Μπασκόνια, στην Αθλέτικ, στην Ουέσκα, στη Μαγιόρκα, στη Νουμάνθια και στην Οσασούνα και ήταν μέρος της γενιάς που οδήγησε την Αθλέτικ σε μεγάλους τελικούς όπως αυτούς του Copa del Rey και του Europa League το 2012. Οι τραυματισμοί ενδεχομένως τον εμπόδισαν να κάνει μια πιο λαμπρή καριέρα με την μπάλα στα πόδια.
Αφού αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 2022 σε ηλικία 34 ετών, ακολούθησε τον δρόμο της προπονητικής, αρχίζοντας ως βοηθός στη Ράγιο Βαγιεκάνο, συνεργαζόμενος με τον μέντορά του, Αντόνι Ιραόλα. Όταν ο τελευταίος απολύθηκε, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου το 2024, ο Πέρεθ αναβαθμίστηκε και κρατά το τιμόνι της ομάδας ως σήμερα. Θα μπορούσε, μάλιστα, να τον είχε ακολουθήσει στην Μπόρνμουθ αν δεν είχε προκύψει ένα γραφειοκρατικό πρόβλημα λόγω του διπλώματος UEFA Pro.
Η προπονητική φιλοσοφία του είναι βαθιά επηρεασμένη από τις εμπειρίες του ως παίκτης και τους προπονητές υπό τους οποίους προπονήθηκε. Ο ίδιος έχει μιλήσει για την επίδραση που είχαν ο Ερνέστο Βαλβέρδε και ο Μαρσέλο Μπιέλσα, εκτός του Ιραόλα. Ο Αργεντινός, μάλιστα, του είχε πει ότι όταν θα έπαιρνε την απόφαση να σταματήσει την μπάλα, θα τον ήθελε δίπλα του, στο επιτελείο του.
Θέλει η ομάδα του να πιέζει τον αντίπαλο ψηλά στο γήπεδο, αναγκάζοντάς τον να κάνει λάθη και διευκολύνοντας την γρήγορη ανάκτηση της κατοχής. Επιζητά γρήγορες επιθέσεις, κίνηση στα άκρα και ενεργή συμμετοχή των ακραίων για να δημιουργήσει αριθμητικά πλεονεκτήματα και σαφείς ευκαιρίες για σκοράρισμα. Έχει πει ότι ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα αποτελούν παραδείγματα για παρατήρηση και μάθηση.
«Η ιδέα μας είναι να κερδίσουμε την μπάλα πίσω το συντομότερο δυνατό και στη συνέχεια να επιτεθούμε πολύ γρήγορα» λέει στο Athletic «για να μην νιώθει ποτέ άνετα ο αντίπαλος στο γήπεδο. Αυτό μου αρέσει στη Ράγιο, πίεση ψηλά, άμεσο παιχνίδι, ένα είδος οργανωμένου χάους για να δημιουργήσεις ευκαιρίες και να σκοράρεις γκολ».
Ο Ινίγκο Πέρεθ ήταν προπονητής ακόμα και όταν έπαιζε μπάλα
Ο πρώην συμπαίκτης του στην Οσασούνα, Ρομπερτο Τόρες, έχει πει ότι ακόμη και ως παίκτης, ο Πέρεθ ξεχώριζε για τις «προπονητικές ικανότητες» του, σε σημείο που, στα ταξίδια με λεωφορείο, προέβλεπε και ανέλυε τακτικές και κινήσεις του παιχνιδιού, κάτι που προκαλούσε έκπληξη σε όλους.
«Όταν ήμουν παίκτης, μου έλεγαν πάντα: "Μη σκέφτεσαι τόσο πολύ, απλώς δράσε". Αλλά οι παίκτες πρέπει να σκέφτονται, πρέπει να καταλαβαίνουν γιατί τους λες να κάνουν κάτι, γιατί παίζουμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Όταν μαθαίνουν να κάνουν και τα δύο πράγματα, να σκέφτονται και να δρουν, όλα γίνονται πολύ πιο εύκολα, χωρίς να χρειάζεται να πιέζουν τα πράγματα» είναι η άποψη του νεαρού προπονητή.
Πέρα από τις τακτικές πτυχές, βέβαια, όσοι τον γνωρίζουν τονίζουν την ικανότητά του να συνδέεται με τους παίκτες, την στενή επικοινωνία που έχει μαζί τους και την ικανότητά του στη διαχείριση της ομάδας. Είναι γνωστός για την τελειομανία του, την εμμονή του με τις λεπτομέρειες και ταυτόχρονα για το πόσο προσιτός είναι στους παίκτες του. Σπούδασε ψυχολογία όσο ήταν στο Μπιλμπάο και όσο ήταν ο Ιραόλα στον πάγκο της Ράγιο, ο Πέρεθ ήταν ο σύνδεσμος με τους ποδοσφαιριστές.
«Δεν χρειάζεται να βγαίνεις για ποτά με τους παίκτες, αλλά όταν μιλάς, πρέπει να έχεις αξιοπιστία και να ξέρεις πώς να μεταδίδεις τα σωστά μηνύματα» δήλωσε ένα μέλος του επιτελείου της Ράγιο στην εφημερίδα El Mundo. «Ο Ινίγκο είναι πολύ ψύχραιμος. Δεν του αρέσουν οι αντιπαραθέσεις. Είναι ένας πολύ προσγειωμένος άνθρωπος που δεν προσπαθεί να περιπλέξει τα πράγματα. Όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, προσπαθεί να το αντιμετωπίσει και να βρει μια λύση» πρόσθεσε.
Ένας άνθρωπος που δεν χρειάζεται να υψώσει τη φωνή του για να κερδίσει σεβασμό. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να δείξει τον πάγκο στον Χάμες Ροδρίγκες ή να παραγνωρίσει την κακή φόρμα του Ραούλ ντε Τομάς και να τον βάζει να παίζει μόνο λόγω ονόματος.
Η ιστορική ευρωπαϊκή πρόκριση της Ράγιο Βαγιεκάνο και ο ιδιαίτερος δεσμός
Με τον Πέρεθ στον πάγκο, η Ράγιο Βαγιεκάνο πέτυχε μια ιστορική πρόκριση σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά από 25 χρόνια. Ο ίδιος βάζει στο «Βαγιέκας» τις βάσεις για τη δική του μελλοντική εξέλιξη, καθώς περιλαμβάνεται πια στις λίστες με τους πιο ενδιαφέροντες και ανερχόμενους προπονητές στην Ευρώπη ως εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς προπονητών που συνδυάζουν την ισπανική τακτική παράδοση με την καινοτομία και την ευελιξία.
Ο Πέρεθ έχει δηλώσει ότι για αυτόν δεν υπάρχει σύλλογος «τόσο αγνός» όσο η Ράγιο Βαγιεκάνο, λόγω του τρόπου με τον οποίο οι οπαδοί και η κουλτούρα της γειτονιάς εμπλέκονται με την ομάδα. Και παρά το γεγονός ότι έχουν υπάρξει φήμες που θέλουν άλλες ισπανικές ομάδες, όπως η Οσασούνα και η Ρεάλ Σοσιεδάδ, θα τον ήθελαν στον πάγκο τους, ο Πέρεθ αποφάσισε να μη φύγει και να συνεχίσει με το πρότζεκτ της Ράγιο, δίνοντας προτεραιότητα σε μια διαδικασία που θεωρεί προσωπική, σταθερή και με σαφείς στόχους.
«Για μένα, αυτό που είναι ξεχωριστό στη Ράγιο Βαγιεκάνο είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα προσποιητό. Όλοι προέρχονται από μια πολύ ταπεινή γειτονιά και γνωρίζουν τα πολιτιστικά και συμπεριφορικά πρότυπα, πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα για να υποστηριχθεί η ομάδα. Νομίζω ότι ξεπερνά λίγο το ποδόσφαιρο, και με αυτή την έννοια, δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας σύλλογος στην Ισπανία τόσο αγνός όσο η Ράγιο Βαγιεκάνο» είναι η απάντησή του στα σενάρια.
Το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία αποτυπώνεται και στον τρόπο που μιλάει. Όπως και ο δάσκαλος Μπιέλσα, ο Πέρεθ αποφεύγει τα κλισέ και στις συνεντεύξεις Τύπου, προσφέρει αποφθέγματα και σκέψεις που είναι πιο βαθυστόχαστα από το μέσο όρο, ξεχωρίζοντας τον από πολλούς προπονητές και δίνοντάς του μια ξεχωριστή φωνή. Δημοσιογράφοι που τον παρακολουθούν σχολιάζουν πώς το μόνο που χρειάζεται είναι να τον ακούσεις, να δεις την ευγένεια με την οποία μπορεί να χειριστεί ακόμα και τις πιο άβολες ερωτήσεις, τον τρόπο που παραμένει ήρεμος.
Όταν ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσει την αγαπημένη του Νουμάνθια έδειξε αυτό τον ιδιαίτερο λόγο.
«Αυτή η σεζόν ξεπερνά κάθε περιγραφή. Μια τέλεια συμβίωση μεταξύ ομάδας και οπαδών, που δείχνει στον κόσμο, όπως έκαναν πριν από αιώνες, ότι εμείς οι άνθρωποι της Νουμάνθια δεν παραδινόμαστε ποτέ, ανεξάρτητα από την πρόκληση που έχουμε μπροστά μας. Ό,τι κι αν είμαι σήμερα, το οφείλω σε αυτόν τον χρόνο μακριά από το σπίτι. Επιστρέφω σπίτι, μπαίνω στο "Βασίλειο της Ναβάρας" από τα "Πεδία της Καστίλης" επειδή είμαι ένας "διαβάτης που χαράζει τον δρόμο περπατώντας"» έγραψε παραθέτοντας τον διάσημο στίχο από το φημισμένο ποίημα Cantares Αντόνιο Μασάδο.
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar... Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος, ο δρόμος φτιάχνεται περπατώντας...
