O καμβάς!

Στην ταινία «Il falsario»  ο φιλόδοξος, νεαρός, ζωγράφος περιποιείται με σκούρα χρώματα το υποβλητικό, σκοτεινό, μισοχαμένο στα σύννεφα τοπίο της Λίμνης Ντουτσέσα, στον μικροσκοπικό κάβα του… Ανήσυχος όμως, και ονειροπόλος, αναρωτιέται λίγο πριν τα σύνορα της απελπισίας…

«Μα ποιος θέλει να ζήσει εκεί, όπου όλα χωρούν σε έναν καμβά;». 

Με τον ιερέα φίλο του και έναν εργάτη, στριμωγμένοι σε μία σακαράκα ετοιμόρροπη, αποφασίζουν να ταξιδέψουν στη Ρώμη, για να πιάσουν τη ζωή από τα κέρατα. 

Μόλις ελάχιστα λεπτά αργότερα, ο Τόνι (με «ι») περιπλανιέται μαγεμένος στους δρόμους της αιώνας πόλης. Το βλέμμα του ζωντανό κι ανήσυχο…

«Ήθελα να γίνω ο καλύτερος ζωγράφος της Ρώμης. Η πόλη αυτή δε χωρούσε σε κανένα καμβά». 

Τα επόμενα χρόνια της αληθινής (ή έστω μίας από τις πιθανές εκδοχές της) ιστορίας του πλαστογράφου της Δημοκρατίας, όπως ονομάστηκε, Τονι Κικιαρέλι έχουν κινηματογραφικό ενδιαφέρον και μόνο, ωστόσο…

«Ποιος θέλει να ζήσει εκεί, όπου όλα χωρούν σε έναν καμβά;». 

Ο Παναθηναϊκός για τον Μουσταφά Φάλ στα 34 χρόνια του είναι η δική του Ρώμη… Με όνειρα να την κατακτήσει. Με σύνεργα, όχι τα πινέλα του, αλλά την σπάνια νοημοσύνη του, το πάθος που παραμένει αλώβητο, την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη. 

Αυτή η συζήτηση περί ηλικίας, που έχει ξεκινήσει με τον Ομπράντοβιτς και συνεχίζεται στον Γάλλο, αρχίζει να καταντά άβολη, ενοχλητική, σχεδόν αποκρουστική. 

Ποιος είμαι εγώ, η εσύ, ή ο δίπλα σου, ποιοι είμαστε όλοι εμείς και ολόκληρος ο κόσμος (κυριολεκτικά) να υποδείξουμε σε κάποιον που η καρδιά του φλέγεται ακόμα, ποια είναι τα όρια του. Ηλικιακά και μη;

Ο Μουσταφά Φαλ αγαπήθηκε αγνά στον Ολυμπιακό απ’ολόκληρο τον οργανισμό, τον κόσμο και τους συμπαίκτες… Όταν όμως, ήρθε η στιγμή που έπρεπε να αποχωρήσει (και είναι πάρα πολύ οκ αυτό), ο Μουσταφά Φαλ, απλά αντιλήφθηκε ότι… 

«Θέλει να παίξει σε μια ομάδα που τα όνειρά της δε χωράνε σε έναν καμβά».  Είναι ακόμα δυνατός και το κορμί του βράζει. Στον Παναθηναϊκό συνάντησε την απαραίτητη συνθήκη: την εμπιστοσύνη και τη φωνή του κόουτς Ομπράντοβιτς να του λέει: «Μπορούμε να το κάνουμε μαζί αυτό. Έλα μαζί μου». 

 Ο γάλλος Κύκλωπας είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση σέντερ, δυσεύρετου στην κοινότητα του μπάσκετ. 

Προφανώς για αυτό και ο Ζοτς τον «ερωτεύτηκε». Ο Φαλ φέρνει στις ομάδες του κι εν προκειμένω στον Παναθηναϊκό όλες αυτές τις παλιακές αρετές που έκαναν το μπάσκετ διαφορετικό πριν από δεκαετίες, παντρεμένες υπερβολικά αρμονικά με τις απαιτήσεις του σήμερα. Αναφέραμε και στο προηγούμενο σημείωμα… 

«Το μπάσκετ δεν είναι ένα. Ούτε άσπρο και μαύρο». 

Στο πρόσωπο του ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς βλέπει …τα πάντα. Για το διάστημα που θα χρειαστεί να τον χρησιμοποιήσει. 

Βλέπει πιεστικές άμυνες… Ναι, με τον Φάλ στο παρκέ, βλέπει την περιφερειακή γραμμή του να πιέζει τα αντίπαλα γκαρντ στα όρια του ρίσκου και της αφέλειας, διότι γνωρίζει ότι ακόμα κι αν ξεφύγει από τον στραγγαλισμό το αντίπαλο γκαρντ, θα υπάρχει πίσω το τελευταίο οχυρό, το τεράστιο μέγεθος του Φαλ. Μπροστά στα μούτρα του οποίου πρέπει να έχει μεγάλο θράσος κάποιος για να επιτεθεί. Φυσικά υπάρχει και τέτοιο, άφθονο εκεί έξω. Αλλά δεν είναι εύκολο. 

Βλέπει επίσης, ένα πολύ σημαντικό εργαλείο που θα του επιτρέψει να αναπτύξει τη δική του προπονητική μαεστρία, την τακτική. Με Λεσόρ και Φαλ στο ίδιο ρόστερ, ο Παναθηναϊκός θα έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί μέσα στο ίδιο παιχνίδι διαφορετικές, ουσιώδης και τεκμηριωμένες αμυντικές τακτικές… Hedge out πιθανώς με τον Λεσόρ (όταν το κρίνει σκόπιμο), ή αλλαγές και drop άμυνες με τον πληρέστερο σε αντίληψη και κατανόηση του παιχνιδιού με τον Φαλ. 

Κι εδώ ερχόμαστε στο τρίτο, αλλά επί της ουσίας, σημαντικότερο απόκτημα του Παναθηναϊκού με την υπογραφή Φαλ: 

Ο Παναθηναϊκός αγόρασε αντίληψη! Σπασμένη σε τάλιρα σημαίνει ευφυία, οξυδέρκεια, γρήγορη αντίδραση και βαθιά γνώση του παιχνιδιού. 

Ακριβώς εκείνα τα ταυτοτικά στοιχεία που συνθέτουν το προφίλ του παίκτη με τον οποίο αγαπά να συνεργάζεται ο Ζοτς. Συν φυσικά τα αυτονόητα όπως ασφάλεια χαρακτήρα, δεκτικότητα της φιλοσοφίας, σπουδαία κουλτούρα. 

Συνάμα όμως, leasership. Αγόρασε, έναν vocal αμυντικό ηγέτη, έναν. Anchor man που διαθέτει την προσωπικότητα και την ευφυία να καθοδηγεί τους συμπαίκτες του στην άμυνα και πάνω του μπορεί να στηριχθεί ολόκληρος ο μηχανισμός. Ο Φαλ μπορεί να είναι ένα πολύ πολύ ειρηνικό στοιχείο στα αποδυτήρια, όπου η φωνή του οποίου σπανίως ακούγεται, αλλά μέσα στο γήπεδο είναι ένας vocal leader. 

Κάτι που αμέλησα να αναφέρω στο προηγούμενο σημείωμα είναι ότι ο Ομπράντοβιτς έχει ανάγκη, όταν καθορίζει τους ρόλους, οι ηγέτες του να είναι ομιλητικοί. Το vocality εκτός από αρετή, είναι και ανάγκη για τον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την ομάδα.  

Για τον Ομπράντοβιτς ο Φαλ δεν είναι απλά ένας ακόμα δεινόσαυρος. Στα λεπτά που θα βρίσκεται στο παρκέ (ξέρει ότι) προσθέτει μία σφόδρα ποιοτική εστία δημιουργίας κι έναν αληθινό πονοκέφαλο για την αντίπαλη άμυνα. 

Ο Γάλλος δεν είναι γρήγορος, ούτε εκρηκτικός. Είναι όμως ένας εξαιρετικός ρόλερ, όχι γιατί θα καρφώνει τις μπάλες, αλλά γιατί έχει το capacity να αγοράσει κάθε ανατριχιαστική πληροφορία των απαιτήσεων του Ομπράντοβιτς σχετικές με τις γωνίες των σκριν, τα εκατοστά των χώρων που πρέπει να κινηθεί και κυρίως τη ροή του παιχνιδιού. 

Με λίγα λόγια ο Φαλ, μετά το pick n roll ξέρει που να κινηθεί και που να σταθεί. Έχοντας μάλιστα σχεδόν άριστη συναρμογή ποδιών, χεριών, εγκαφάλου, μεγέθους, αντιλαμβάνεται πλήρως αν πρέπει να εκτελέσει ή να αναζητήσει τον ανοιχτό παίκτη. 

Ο Ομπράντοβιτς στον Φάλ βλέπει τον …αντιστράτηγο μίας ομάδας που θα απαιτηθεί να υπηρετήσει μία πολύ συγκεκριμένη φιλοσοφία. Εναν εγκέφαλο από τα χέρια του οποίου το παιχνίδι θα ξεκινάει και κάποιες φορές ίσως να τελειώνει κιόλας. 

Και θα ξαναθυμηθώ μία σοφία που μοιράστηκε μαζί μου ένας νέος προπονητής, τον οποίο θαυμάζω ειλικρινά: 

«Όλοι είναι καλοί παίκτες. Σημασία έχει τι προσδοκίες έχεις από αυτόν και τι θέλεις να προσφέρει στο παιχνίδι σου». 

Υπό αυτή την έννοια, ο Μουσταφά Φαλ είναι το ιδανικό φιτ στον προπονητή. Κι όταν αυτός είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, η πιο πάνω αράδα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. 

Στην ταινία «Il Falsario» ο πρωταγωνιστής αναρωτιέται κάμποσες φορές..

«Για να φτάσεις εκεί που θέλεις, τι πρότιθεσαι να κάνεις;». 

Και η απάντηση είναι: Ο Μουσταφά Φαλ ήθελε απλά να νιώθει ότι τα όνειρά του, στα 34, δεν χωράνε σε έναν μικροσκοπικό καμβά!

Κι αυτό δεν είναι μόνο οκ. Είναι μαγικά οκ!