Ο Κώστας Βασιλειάδης μιλάει στο Athletiko για το νέο κεφάλαιο της καριέρας του στην προπονητική, αναφέρεται στη φιλοσοφία του και απαντάει για το μέλλον του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο, μπασκετικά, αυτός είναι ο Κώστας Βασιλειάδης. Το... ταξίδι ξεκίνησε πίσω στο 2006, όταν μετακόμισε στη Μάλαγα και έκτοτε πέρασε από πολλούς σταθμούς. Μοντεγκρανάρο, Ομπραντόιρο, Μπιλμπάο, Αναντολού Εφές, Μούρθια, Αλ Σαντ, Ατλέτικο Γκόες στην Ουρουγουάη ήταν μόνο μερικές από τις ομάδες που αγωνίστηκε στη μεγάλη καριέρα του.
Πλέον, εν έτη 2026 συνεχίζει να υπηρετεί το μπάσκετ, αλλά από ένα διαφορετικό πόστο. Αυτό του προπονητή. Με πορεία που είναι διαρκώς ανοδική. Από το Εκουαδόρ βρέθηκε στη δεύτερη ομάδα της Αλικάντε, στην Ισπανία για μία σεζόν και τώρα μετακόμισε στο Αζερμπαϊτζάν. Η Νέφτσι Μπακού του έδωσε τα ηνία της ομάδας για την επόμενη διετία και εκείνος με το «καλημέρα» κατέθεσε διαπιστευτήρια, βάζοντας την ομάδα στους ομίλους του FIBA Europe Cup. Ήταν η πρώτη μεγάλη στιγμή του ως head coach.
Πώς αντιμετωπίζει όμως, την προπονητική; Ποιες επιρροές απέκτησε προπονητικά; Τι στόχους θέτει; Πόσο μακρινό είναι το ενδεχόμενο επιστροφής στην Ελλάδα; Πως οραματίζεται τον εαυτό του; Για όλα αυτά -και όχι μόνο- ο «Βάσκος» μίλησε στο Athletiko σε μια μεγάλη συνέντευξη, αναλύοντας το mindset και την αγωνιστική φιλοσοφία του, ενώ παράλληλα αναφέρθηκε στην εξέλιξη του ελληνικού μπάσκετ.
-Το είχες στο μυαλό σου εδώ και πολλά χρόνια να ασχοληθείς με την προπονητική ή ήταν κάτι που ήρθε στην πορεία;
«Από τα 30 μου περίπου το σκεφτόμουν. Όταν μεγαλώνεις λίγο παραπάνω το σκέφτεσαι διαφορετικά, βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Το σκέφτηκα, αλλά όχι ζεστά. Μετά τα 35 βγήκε αυτό. Ξεκίνησα να κάνω το δίπλωμα του προπονητή. Αυτό έγινε στην Ισπανία, επειδή ήμουν και παίκτης εν ενεργεία ήταν πιο εύκολο να το κάνω. Τα περισσότερα ήταν online και πέρυσι το καλοκαίρι τελείωσα με το τρίτο στάδιο και μπορώ να προπονήσω παντού. Μόλις τελείωσα να παίζω μου ήρθε η ευκαιρία να μείνω 6 μήνες στο Εκουαδόρ, που έπαιξα στην τελευταία σεζόν. Η ομάδα ήταν οριακά για πλέι οφ. Εμείς φτάσαμε τελικό, χάσαμε 4-1 και το ενδιαφέρον ήταν περισσότερο κυρίως από την Ισπανία. Γύρισα στην Ισπανία, για την Αλικάντε και φέτος είχα την πρόταση στη Νέφτσι για να είμαι προπονητής για 2 χρόνια».
-Ανέλαβες τη Νέφτσι Μπακού το φετινό καλοκαίρι. Πώς είναι αυτή η εμπειρία και τι συνθήκες συνάντησες;
«Το περίμενα πολύ διαφορετικό και το βρήκα πολύ καλύτερο. Περιμένεις να δεις τι είναι η ομάδα, αν είναι οργανωμένη. Άλλο μπάσκετ σε Ισπανία-Ελλάδα και άλλο στο Αζερμπαϊτζάν. Έχουν φτιάξει ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, έχουν αρκετά χρήματα σνα χώρα και η κυβέρνηση δίνει χρήματα στις ομάδες. Η Σαμπάχ έχει 4 εκατ. δολάρια. Εμείς έχουμε από το μικρότερο μπάτζετ, στα 500 χιλιάδες δολάρια. Είναι πολύ καλό πρωτάθλημα, ανταγωνιστικό. Ακόμα δεν είναι κοντά στο ελληνικό και σε άλλες χώρες. Προσπαθούν να το εξελίξουν και να ανέβει το μπάσκετ στη χώρα».
-Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στο Μπακού σε σχέση με τις προηγούμενες προπονητικές σου εμπειρίες;
«Είναι διαφορετικές οι συνθήκες. Τώρα είναι κάτι πιο επαγγελματικό. Δεν ήταν κάτι καινούργιο γιατί το έχω ζήσει σαν παίκτης. Η πίεση και το άγχος, το πώς να λειτουργείς στο παιχνίδι. Με βοήθησε ότι τα έζησα για πολλά χρόνια. Όταν μπορείς να μπεις στο παρκέ είναι διαφορετικό από το να κάθεσαι στην άκρη. Είμαι πολύ χαρούμενος που βοήθησα την ομάδα να περάσει στους ομίλους του FEC. Ήμασταν αουτσάιντερ. Στο πρώτο παιχνίδι διαβάσαμε πολύ καλά το παιχνίδι, τρέξαμε στον αιφνιδιασμό και τρέχαμε. Στο δεύτερο παιχνίδι η πίεση δεν μας βοήθησε να κάνουμε το παιχνίδι μας. Πολύ καλό που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε».
-Λένε πως ένας παίκτης ενδιαφέρεται μόνο για τη δική του απόδοση, ενώ ένας προπονητής πρέπει να ασχολείται με 15 διαφορετικές προσωπικότητες και να τις βάλει στην ίδια σελίδα. Πώς είναι τα πράγματα σε αυτό το κομμάτι για σένα;
«Μέχρι τώρα αρκετά καλά. Προσπαθώ να έχω μια πολύ καλή σχέση με τα παιδιά. Με όσους ήταν πέρυσι και όσους ήρθαν φέτος. Τα έχω καταφέρει, με σέβονται οι παίκτες μου. Το ότι έχω παίξει σε επαγγελματικό επίπεδο βοηθάει και εγώ προσπαθώ να μεταδώσω στους παίκτες μου πράγματα με τον καλύτερο τρόπο. Είναι διαφορετικό εννοείται. Το σκεφτόμουν όταν ήμουν παίκτης "γιατί δεν έπαιξα σήμερα". Υπάρχουν αυτά, αλλά τα συζητήσαμε με τα παιδιά και το έχω καταλάβει .Υπάρχουν ρόλοι και όλοι είναι χαρούμενοι και αυτό μας βγαίνει. Έχουμε ακόμα 8 μήνες, αλλά σιγά σιγά γινόμαστε καλύτεροι σαν ομάδα, να έχουμε ταυτότητα και να λένε ότι δεν είναι εύκολο να κερδίσεις ομάδα από το Αζερμπαϊτζάν. Το ταλέντο και το μπάτζετ παίζουν ρόλο, αλλά θέλουμε να δείχνουμε ότι έχουμε προσωπικλότητα».
-Πώς οραματίζεσαι τον εαυτό σου σε 5-10 χρόνια από τώρα;
«Αυτό που θέλω να κάνω είναι να περάσει ο χρόνος και να έχω εμπειρίες. Να κάνω λάθη και να μαθαίνω. Η ομάδα να γίνεται καλύτερη. Είναι ένα θετικό για τη δουλειά μου. Τα επόμενα χρόνια, αν δουλεύεις σωστά και ξέρεις το μπάσκετ θα γίνεσαι καλύτερος. Μου αρέσει εδώ που είμαι. Ελπίζω ο κόσμος να έρθει στη χώρα και να δει και μπάσκετ. Να μείνω κάποια χρόνια εδώ και σιγά σιγά να δω το μέλλον στην Ευρώπη. Δεν έχω πίεση. Χαίρομαι τόσο που βρίσκομαι εδώ που δεν σκέφτομαι το μέλλον».
-Σαν παίκτης σου άρεσε το γρήγορο παιχνίδι, τα πολλά τρίποντα και η ταχύτητα. Έχεις αυτή τη φιλοσοφία και σαν προπονητής;
«Όλοι οι πρώην παίκτες σε καλό επίπεδο που ήταν περισσότερο επιθετικοί και κοιτούσαν το σκορ, όταν γίνονταν προπονητές κοιτούσαν την άμυνα. Αυτό συμβαίνει και με εμένα. Η ομάδα έχει μια αμυντική ταυτότητα, πιέζει σε όλο το γήπεδο, παίζουμε παγίδα στο πικ εν ρολ, βοηθάμε όλοι στα drive. Έχουμε αθλητικά παιδιά και ο μεγαλύτερος σε ηλικία είναι 28 ετών. Έχουμε πολλή αθλητικότητα και μου αρέσει που οι παίκτες μου είναι διαφορετικοί. Κάνουν τα πάντα. Σιγά σιγά με το χρόνο γίνονται καλύτεροι. Έχουμε μια ολοκληρωμένη ομάδα και θα το δούμε στα παιχνίδια της Ευρώπης. Στα τελευταία παιχνίδια είχαμε πάνω από 70-75 επιθέσεις, παίζουμε σε υψηλό ρυθμό στο τρανζίσιον και τρέχουμε στον αιφνιδιασμό. Έχω και σουτέρ που είναι έτοιμοι να σουτάρουν. Μου αρέσει το γρήγορο μπάσκετ».
-Έχοντας περάσει πολλά χρόνια στην Ισπανία νιώθεις ότι έχεις επηρεαστεί από το παιχνίδι εκεί και ως προπονητής;
«Το μπάσκετ έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Το ελληνικό μπάσκετ ήταν πιο αργό, πιο εγκεφαλικό. Μετά από 14-15 χρόνια που έπαιξα στην Ισπανία αυτό με βοήθησε να αφομοιώσω αυτό το στυλ και μου άρεσε πολύ. Δοκιμάζω νέα πράγματα και μου αρέσει αυτό. Με αφήνει η ομάδα να κάνω πράγματα για το πώς θα λειτουργεί η ομάδα και είμαι ήρεμος σε αυτό. Με όλα τα παιδιά που μιλήσαμε είναι ο τρόπος παιχνιδιού μας. Κανένας δεν μου είπε όχι. Σε όλους αρέσει το γρήγορο παιχνίδι, η ελευθερία να βγάλουν το ταλέντο τους στο 1-1 μετά από πικ εν ρολ. Όλα τα παιδιά, άλλοι γρήγορα, άλλοι πιο αργά κάνουν πράγματα. Η ομάδα είναι χαρούμενη για όσα βλέπει μέχρι τώρα».
-Από ποιους προπονητές επηρεάστηκες στην καριέρα σου και πόσο σε βοήθησε η συνύπαρξη με τον Σούλη Μαρκόπουλο;
«Πρώτα απ' όλα να πω τα συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του κόουτς Σούλη για τον θάνατό του. Ήταν ένας τεράστιος άνθρωπος, μεγάλος προπονητής και αγαπητός σε όλο το μπασκετικό κόσμο. Άφησε πίσω ότι ένας από τους καλύτερους ανθρώπους στο μπάσκετ. Δεν βοήθησε μόνο εμένα, αλλά και τον ΠΑΟΚ στα δύσκολα χρόνια. Πολύ σημαντικό αυτό.
Για προπονητές, τι να πω; Ο Σφαιρόπουλος, ο Σκαριόλο, ο Φώτης Κατσικάρης και φυσικά ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, γιατί για μένα είναι νο.1 στην Ευρώπη. Έβλεπα βίντεο από τις αρχές, προπονήσεις το πώς παίζουν οι ομάδες του, τις αλλαγές που έκανε μέχρι τώρα που το μπάσκετ έχει αλλάξει. Υπάρχουν πολλοί προπονητές, αλλά αυτοί μου έδωσαν ιδέες για το πώς είναι ένας προπονητής και πρέπει να δουλεύει, Κρατάω πολλά απ' όλους. Ήταν πάρα πολλοί. Κρατάς πράγματα, αφήνεις άλλα από άλλους που δεν μπαίνουν στη φιλοσοφία σου. Χτίζω μια δική μου φιλοσοφία με πολλά πράγματα που μπορούν να δουλέψουν στο τωρινό μπάσκετ και ιδέες άλλων προπονητών με τεράστιο επίπεδο. Εγώ είμαι στο 0 και χτίζω κάτι δικό μου. Με το χρόνο να μπορέσω να φτάσω όπου μπορώ, με σταθερά βήματα».
-Υπάρχει στο μυαλό σου η επιστροφή στην Ελλάδα ως προπονητής στο άμεσο μέλλον;
«Κάποια στιγμή, αν υπάρχει κάποια περίπτωση. Ποτέ δεν θα πω όχι. Είναι η χώρα μου, άσχετα αν ζω στο εξωτερικό. Αν υπάρχει κάποια τέτοια ευκαιρία θα το κοιτάξω και γιατί όχι. Μετά από δύο χρόνια. Είχα και το καλοκαίρι κάποια κρούση από ομάδα της Ρουμανίας. Είχα κάποια πράγματα και ήταν σημαντικό που άνθρωποι βλέπουν τι έχεις κάνει. Πρέπει να κάνω καλή δουλειά εδώ για να μπορέσω να έχω το επόμενο βήμα σε ένα πιο υψηλό επίπεδο».
-Παρακολουθώντας από μακριά τις εξελίξεις στην Ελλάδα πώς βλέπεις όσα έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες;
«Είναι ευχάριστο όλο αυτό που γίνεται στο ελληνικό μπάσκετ. Όχι μόνο για τον ΠΑΟΚ, αλλά και για τον Άρη που έχει ανεβάσει το μπάτζετ. Έχει φέρει τον Βασίλη για προπονητή. Τεράστιο κεφάλι του μπάσκετ. Για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό τα ξέρουμε, η ΑΕΚ πάντα εκεί. Το πρωτάθλημα γίνεται πιο ανταγωνιστικό. Πέρασε δύσκολα χρόνια το πρωτάθλημα, αλλά όλα είναι δρόμος για να έρθουν τα καλά. Είμαστε στα καλά και είναι καλό για το ελληνικό μπάσκετ, να γυρίσει στα γήπεδα. Μιλάμε για τεράστια πράγματα και είναι πολύ σημαντικό για όλους».
-Φέτος θα επιστρέψεις, έστω και για λίγο, στην Ελλάδα, ως αντίπαλος της Μυκόνου. Τι σημαίνει αυτό για σένα;
«Επειδή γνωρίζω ανθρώπους εκεί και έβλεπα παιχνίδια της Μυκόνου και μου άρεσε πώς έπαιζαν, όμορφο και γρήγορο μπάσκετ. Για μένα δεν είναι κάτι διαφορετικό. Θα είναι όμορφο να γυρίσω στη χώρα, να δω κάποιους φίλους. Το παιχνίδι θα είναι δύσκολο. Η Μύκονος είναι καλά οργανωμένη ομάδα, με ταλέντο και πολύ καλό προπονητή. Θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί να παίξουμε καλό μπάσκετ, να το χαρεί ο κόσμος και αν είμαστε κοντά στο σκορ να διεκδικήσουμε και κάτι. Είμαι χαρούμενος που θα γυρίσω για 2 μέρες στην Ελλάδα».
-Τι είναι αυτό που θα σε αφήσει ικανοποιημένο στο τέλος της σεζόν σε προσωπικό και ομαδικό επίπεδο;
«Ένα βήμα παραπάνω από την περσινή σεζόν. Η ομάδα βγήκε τέταρτη, φέτος θέλουν ένα βήμα παραπάνω ώστε σε 3-4 χρόνια να χτυπήσουν τη Σάμπαχ. Αυτό είναι το σκεπτικό. Εάν δω την ομάδα να λειτουργεί σωστά, να είναι χαρούμενα τα παιδιά και να ακούσω το καλοκαίρι ότι οι παίκτες μου πήραν νέο συμβόλαιο με καλύτερα λεφτά θα με κάνει να νιώθω ότι έκανα καλή δουλειά».
-Τα τελευταία χρόνια είσαι μακριά από την Ελλάδα. Θεωρείς ότι αυτό σε έχει βοηθήσει να δεις πιο «καθαρά» τα πράγματα μακριά από τις αντιπαλότητες που υπάρχουν στη χώρα μας;
«Αυτό έγινε μετά από κάποιο διάστημα από την πρώτη στιγμή που έφυγα από την Ελλάδα στα 20. Στην αρχή ήταν δύσκολο, αλλά μετά μπαίνεις στην κουλτούρα της Ισπανίας. Στο μυαλό μου έχω μια ομάδα που με έφτιαξε σαν παίκτη, που είναι ο ΠΑΟΚ. Όταν βλέπω τις άλλες ελληνικές ομάδες, βλέπω να αναπτύσσονται να παίζουν καλύτερα και να βοηθάνε τη χώρα, αυτό με κάνει χαρούμενο. Δεν μπαίνω στο τρυπάκι "είμαι ΠΑΟΚ, δεν θα χαρώ αν κερδίσει ο Άρης". Έχουν φύγει οι άσχημες σκέψεις και έχει αλλάξει το μυαλό. Χαίρομαι για όλες τις χαρές των ελληνικών ομάδων και είναι καλό ο κόσμος να πάει προς τα εκεί. Το οπαδιλίκι είναι... παλιά. Είμαστε στο 2026 ο κόσμος έχει αλλάξει και πρέπει να είμαστε χαρούμενοι με τις χαρές όλων και μόνο μπροστά μπορούμε να πάμε με αυτή τη θετική σκέψη προς όλους».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
