Ο Μάικ Μπατίστ ξανασυναντά το legacy του

Είναι παράξενο το παγκόσμιο οικοσύστημα του μπάσκετ. Όσο κοντινές κι αν μοιάζουν οι αποστάσεις κάποιες φορές, δεν παύουν να είναι τεράστιες. Αγωνιστικά, όχι και τόσο. Σε όλα τα υπόλοιπα. 

Η επιστροφή του Μάικ Μπατίστ στον Παναθηναϊκό, στο πλευρό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, είναι μία επαγγελματική απόφαση, που για τον ίδιο, σηματοδοτεί πολλά περισσότερα. 

Μπες στα παπούτσια του

Και τώρα, όσο μπορείς, βγάλε τα παπούτσια σου και προσπάθησε, έστω για λίγο να χωρέσεις σε αυτά που φοράει ο Μάικ Μπατίστ. 

Για έντεκα ολόκληρα χρόνια, ήταν ένα από πιο λαμπερά πρόσωπα του μπάσκετ στην Ευρώπη. Το πέρασμα του από το ΝΒΑ, σε ένα περιβάλλον, που ούτε τον ήξεραν τόσο καλά, ούτε καταπώς φάνηκε ήθελαν να αφιερώσουν χρόνο για να τον μάθουν περισσότερο, ήταν βραχύ. Το “οverseas”, το μπάσκετ της άγνωστης, για τους Αμερικάνους, ειδικά τότε, Γης στην Ευρώπη, το γκαστερμπαϊντεριλίκι αποτελούσε τη μοναδική δίοδο επιβίωσης για όσους δεν κατάφερναν να αφήσουν αποτύπωμα στα της πατρίδας τους. 

Ο Μπατίστ, άγνωστος μεταξύ αγνώστων τότε και με μία σύντομη, πριν τους Γκρίζλις, καριέρα στο Βέλγιο και την Ιταλία με τη Μπιέλα, προσγειώθηκε στην Ελλάδα. Στο κλειστό του Σπόρτιγκ. Σε μία χώρα, που ζούσε στη φωτιά της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων. Ηταν η διετία της συντήρησης με τον Παναθηναϊκό να παίζει στα Πατήσια και τον Ολυμπιακό στον Κορυδαλλό. Τα φυσικά σπίτια τους, το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ, ήταν σε διαδικασία ανακαίνισης ενόψει του ραντεβού των λαών, το 2004. Και οι δύο αιώνιοι, ήξεραν ότι για δυο χρόνια θα έπρεπε να παίξουν “άμυνα” και να κάνουν συντήρηση, παίζοντας σε …τρύπες, με μικρότερα μπάτζετ, με χαμηλότερες φιλοδοξίες, κάνοντας σημαία τον τίτλο του αουτσάιντερ. Ειπαμε, συντήρηση! Σχεδόν ένα χρόνο μετά, ο Μάικ Μπατίστ, έμοιαζε να είναι φευγάτος…

Ήταν αυτός, που μόνος του, αποφάσισε να ζητήσει την παραμονή του στον Παναθηναϊκό, με λιγότερα χρήματα για να αποδείξει ότι αξίζει να φοράει αυτή τη φανέλα, έστω κι αν τη διετία, μετά το έπος της Μπολόνια, έμοιαζε λίγο ξεθωριασμένη. Είχε καταλάβει τι θα μπορούσε να σημαίνει για τη ζωή του ολόκληρη η συνεργασία με τον Ζοτς. 

Where legends happen

Ο Μάικ Μπατίστ παρέμεινε στην Ευρώπη για 11 ολόκληρα χρόνια. Εγκαταλείποντας πια την ενεργό δράση, δεν ήταν ακόμα ένας Αμερικάνος που δοκίμασε την τύχη του στην Ευρώπη. Με την αξία του, την αποφασιστικότητα του, τις θυσίες του, την αγάπη του για αυτό που έκανε και την εμπιστοσύνη του στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αλλά κυρίως επειδή ο ίδιος κουβαλούσε μέσα του μία σπάνια πάστα χαρακτήρα και τη φλόγα, έφυγε από την Ευρώπη ως ένας θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Με θαυμασμό από ολόκληρη την κοινωνία. Έγινε σταρ, απέκτησε, εκτός από χρήματα και φήμη. Έγινε role model, οι άνθρωποι τον αγάπησαν. Κατέκτησε τίτλους. Συνδύασε το όνομά του με μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, κατακτώντας τρεις φορές την Ευρωλίγκα. 

Θρύλος! Συμπεριλήφθηκε στην ομάδα των 25 κορυφαίων παικτών στην ιστορία της διοργάνωσης. 

Για την Ευρώπη, για πάντα έγινε μία ιστορική φιγούρα. Legacy λέγεται.

Εκεί που τα παράσημα δεν έχουν και τόση αξία

Και ξαφνικά, το 2014, επιστροφή στην πατρίδα. Εκεί, όπου η επαφή με όλα συμβαίνουν στις υπόλοιπες γωνιές του κόσμου, είναι ισχνή, Σχεδόν ασήμαντη. 

Οι τοίχοι στο σπίτι του Μάικ Μπατίστ στις ΗΠΑ ήταν πλουμιστοί με τίτλους, διακρίσεις, σταθμούς μίας σπουδαίας καριέρας, την οποία μόνο οι πολύ κοντινοί άνθρωποί του, γνώριζαν και μπορούσα να αξιολογήσουν τη σημασία της. 

Περπατώντας στους δρόμους των πολιτειών που διέμεινε τα επόμενα χρόνια, ο Μάικ ήταν ένας σαν όλους τους άλλους. Σαν σκηνή από ταινία, όπου ο πρωταγωνιστής έχει τόσα να διηγηθεί από το σπουδαίο παρελθόν του, έχει τόσα πολλά παράσημα για τα οποία είναι περήφανος, αλλά δεν τα ξέρει κανείς. Ακόμα κι αν αποφάσιζε να τα διηγηθεί, ουδείς θα μπορούσε να κατανοήσει το μέγεθος. 

Και κάπως έτσι, ο Μάικ Μπατίστ ξεκίνησε από το απόλυτο τίποτα, για να πετύχει και στο επόμενο στάδιο της ζωής του: να γίνει προπονητής. 

Τα κατάφερε, αλλά...

Τα τρόπαια και ευρωπαϊκά ανδραγαθήματα, στις ΗΠΑ δεν είχαν την ίδια αξία. Για τους Αμερικάνους δεν ήταν θρύλος. Ήταν ακόμα ένας παίκτης που αγωνίστηκε …overseas. 

Στο δρόμο δεν τον αναγνώριζαν. Ηταν ένας ψηλός, σωματώδης τύπος, που ο κόσμος στις κεντρικές αρτηρίες των πόλεων όπου περπατούσε ούτε καν φανταζόταν ότι αυτός ο τύπος κάποτε έκανε εκατομμύρια κόσμου ευτυχισμένους. Η ιστορία του, ήταν άγνωστη. Την ευρωλιγκαία αστερόσκονη την είχε παρασύρει ο άνεμος του σκληρού ανταγωνισμού. Στις ΗΠΑ και στο ΝΒΑ ο Μάικ ήταν σαν όλους τους άλλους. Τα μίντια δεν του αφιέρωναν ύμνους. Τα αιτήματα για συνεντεύξεις, είχαν περισσότερο ευρωπαϊκή προέλευση, παρά εγχώρια. 

Και τώρα, πες μου, εσύ πως θα ένιωθες στη θέση του; Φορώντας τα δικά του παπούτσια;

Κι όμως, ο Μάικ Μπατίστ, τα κατάφερε, αποδεικνύοντας ότι η προπονητική δεν ήταν μία απόφαση την οποία θα στήριζε στο δικαιωματισμό του θρύλου του. Δεν έγινε προπονητής, γιατί δεν ήξερε τι άλλο μπορούσε να κάνει. Ακολούθησε αυτό το δρόμο, γιατί σε αυτόν τον προορισμό στόχευσε. Και τα κατάφερε, σε ένα περιβάλλον που το legacy το οποίο κουβαλούσε δεν είχε και τόση μεγάλη σημασία. Από το 2014 και μετά, όταν εργάστηκε για πρώτη φορά στην αναπτυξιακή λίγκα του ΝΒΑ, κάθε χρόνο ανήκε στο σταφ μίας ομάδας του ΝΒΑ. Και από το 2023 είχε στεριώσει στους Ράπτορς. Για ακόμα μία φορά ο Μάικ Μπατίστ είχε πετύχει, με τις πιθανότητες να μην είναι στο πλευρό του. 

Where legacy matters

Και τώρα… Η επιστροφή του Μάικ Μπατίστ στον Παναθηναϊκό, δεν είναι μόνο μία επαγγελματική απόφαση. Είναι η επιστροφή σε ένα περιβάλλον που έγραψε ιστορία με χρυσό μελάνι, όπου τα παιδιά, που έγιναν πλέον ενήλικες, ή οικογενειάρχες, θυμούνται όλα αυτά τα συναισθήματα που τους πρόσφερε. 

Στην Αθήνα, την Ελλάδα, την Ευρώπη, έρχεται για να συναντήσει τα όνειρά του, αλλά και το παρελθόν του. Να ξανανιώσει πως είναι ο κόσμος να σε θαυμάζει και να σε λατρεύει έστω κι αν πέρασαν χρόνια από τότε. Να ξανανιώσει το legacy και να ζήσει μέσα σε αυτό και μέσα από αυτό. 

Κομίζει πολλές αρετές, τη γνώση της αγοράς, την κατανόηση του αμερικάνικου mindset, τις επαφές του, την αγάπη του, την προσωπική ανάπτυξη που σημείωσε. Αλλά και ο Παναθηναϊκός του δίνει την ευκαιρία να ξαναθυμηθεί και να νιώσει ποιος πραγματικά είναι και τι σημαίνει για τη δεύτερη μεγαλύτερη αγορά του μπάσκετ παγκοσμίως το πραγματικό legacy.

Κι αυτό το συναίσθημα, μόνο η ομάδα του, ο Παναθηναϊκός, η Ελλάδα και ο κόουτς Ομπράντοβιτς θα μπορούσε να του το προσφέρει.