Ο Μουχάμεντ Αλί φοράει πανοπλία

Η πεταλούδα και η μέλισσα. Oταν ο Μοζχάμεντ Αλί έκσνε σύνθημα την κοσμοθεωρία του “Float like a butterfly, sting like a bee” περιέγραφε το σπάνιο μείγμα μίας ατσάλινης μηχανής, που κινείται με κλάση και αριστοκρατία σε όλες τις διαφορετικές πτυχές της… Και το πυγμαχικό προφίλ του ταυτόχρονα! “Πέτα σαν πεταλούδα, χτύπα σαν μέλισσα”. 

Μετά από τέσσερις αγώνες στην Ευρωλίγκα, ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς μοιάζει καθοδηγούμενος από τις προσταγές του κορυφαίου πυγμάχου όλων εποχών. Ο οποίος, όμως, εμφανίζεται στο ρινγκ με μία βαριά πανοπλία να τον προστατεύει. 

Το γεγονός ότι για 4η συνεχόμενη φορά σκοράρει πλέον των 90 πόντων στην Ευρωλίγκα μπορεί και να μην αποτελεί θέμα προς συζήτηση σε μία εποχή που το μπάσκετ καλωσορίζει τους τρεχαλατζήδες της Ευρώπης. 

Το γεγονός όμως, ότι το έχει πετύχει χρησιμοποιώντας 42 διαφορετικές πεντάδες (εκ των οποίων οι 14 στο παιχνίδι με τη Φενέρ) δίνει ένα επιπλέον νόημα…

Προσθέτουμε στη συνταγή το 29.2 net rating, που συντίθεται από τους 127.6 πόντους που σημειώνει ανά 100 κατοχές και το 98.3 που δέχεται σε αριθμό αμυντικών κατοχών, και οι αριθμοί σαν σε δυαδικό σύστημα αρχίζουν να μετατρέπονται σε data, pixels και εικονα…. Ο Παναθηναϊκός, ένα αστακοπλισμένο κάστρο που επιτίθεται κατά κύματα. 

Ακόμα και αυτή η πολυσυζητημένη πεντάδα, ξέρεις, αυτή που ξεκινάει όλα τα ματς μέχρι τώρα και -υποτίθεται- στερείται επιθετικού ταλέντου, δημιουργίας, απειλής, μέχρι προχθές, στα 5.5 λεπτά που έμενε κατά μέσο όρο στο παρκέ στην πρώτη περίοδο, σκόραρε 157 πόντους ανά 100 κατοχές (14 και κάτι σε αυτό το διάστημα) και δεχόταν 81.5/100 κατοχές, σε απλούς αριθμούς 7 και κάτι. 

Απέναντι στη Φενέρ, στο πιο δύσκολο τεστ του Παναθηναϊκού στη φετινή σεζόν (θα ακολουθήσουν πάρα πολλά φυσικά) μία αγωνία έπλεε στην επιφάνεια του ωκεανικού ενθουσιασμού. “Μήπως είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό;”. 

Το δείγμα είναι πολύ μικρό ακόμα και τα χιλιόμετρα που πρέπει να διανυθούν μοιάζουν με μαραθώνιο …στιπλ. Στο πέρασμα της Φενέρ από το T-Center αποδείχτηκε ότι αν μη τι άλλο είναι αληθινό, αν λάβουμε υπόψιν μας, εντελώς υπερβατικά και ελαφρώς ασεβώς, προς την Παρί, την Μακάμπι και την ΑSVEL ότι τα μέχρι πρότινος ματς είχαν χαμηλό βαθμό δυσκολίας.

Πόσο καλό μπορεί να παραμείνει; Αυτό θα το βρει η υπηρεσία του Ομπράντοβιτς, που είναι αλήθεια ότι κόντρα στον πρώην παίκτη του και αδελφικό φίλο πια, Σάρας Γιασικεβίτσιους, παρέδωσε ένα masterclass σκεπτόμενου ελευθεριάζοντος μπάσκετ, που θα έκανε όλους όσοι προδίκαζαν ότι το άθλημα έχει ξεπεράσει τον Σέρβο κόουτς, να κοκκινίζουν από ντροπή. 

Στον Παναθηναϊκό του 2026-27, τίποτα δεν γίνεται στην τύχη και κάθε φάση έχει τη σημασία της, σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχουν ούτε στερεότυπα, ούτε δογματισμοί. 

Σε κάποιες περιπτώσεις, για μερικές κατοχές, ο Ζοτς χρησιμοποίησε σχήματα με τον Μπάντιο ή τον Γκραντ στον άσο και 4 …κύκλωπες…

Ρίξτε μία ματιά: 

• Μπάντιο, Μπόνγκα, Χέις Ντέιβις, Γιαμπουσέλ, Μήτογλου
• Γκραντ, Ρόγκαβόπουλος, Μαντζούκας, Γιαμπουσέλ, Μήτογλου
• Γκραντ, Ρόγκαβόπουλος, Χέις Ντέιβις, Μπόνγκα, Λεσόρ
• Καλαϊτζάκης, Μαντζούκας, Μπόνγκα, Γιαμπουσέλ, Λεσόρ
• Καλαϊτζάκης, Μαντζούκας, Χέις Ντέιβις, Μπόνγκα, Γιαμπουσέλ
• Φρανσίσκο, Ρογκαβόπουλος, Χέις Ντέιβις, Μπόνγκα, Λεσόρ

Τα φώτα έσβησαν, οι χώροι στένευαν ασφυκτικά, η τριγωνομετρία της Φενέρ οδηγούσε εις άτοπον. Τα μακριά χέρια ήταν τα τείχη του κάστρου, τα μεγέθη των σχημάτων το έκαναν τρομακτικό και απόρθητο, τα γερά πόδια, η ενεργεία και η αφοσίωση, είναι τα θεμέλια. Κάποιες φορές με δημιουργό. Κάποιες άλλες όχι, αλλά με σαφής αμυντικοκεντρική προσέγγιση που δε θα δίσταζε να ρισκάρει στην (με ταλέντο, άρα επιλογές μα πάντα κατευθυνόμενη) επίθεση, για μερικά stops στα μετόπισθεν.

Και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, αγραβάτωτος (σήμα κατατεθέν του Zoc 2.0) ο άνθρωπος ο οποίος καθόρισε κάθε κίνηση και κάθε φάση. Όλες οι κατοχές, μία προς μία, είχαν σημασία. Τόσο, που ο Ματίας Λεσόρτ, στο 76-58, είχε “συλλάβει” κάπου στο κέντρο του γηπέδου τον αντίπαλο χειριστή θαρρείς και πως από το αποτέλεσμα αυτής της φάσης, θα κρινόταν η ζωή του. 

Ο cool, ο players friendly, ο αλλαγμένος (μα κάθε άλλο παρά μεταλλαγμένος) Ομπράντοβιτς στη νέα εποχή του, οπλισμενος με βιωματικές εμπειρίες ζωής από την θητεία του στην Παρτιζάν, χαμογελά γιατί περιτριγυρίζεται από ένα γκρουπ παικτών, που έχουν “αγοράσει” αναντίρρητα κάθε πτυχή της φιλοσοφίας του. 

Μέχρι και την περίφημη out of bounds pass μεταξύ δύο συμπαικτών είδαμε να χρησιμοποιεί για να σπάσει το full court press της Φενέρ. Ενα τρικ που τη δεκαετία του ’90 χρησιμοποιούσαν οι ομάδες που αντιμετώπιζαν την Forty Minutes of Hell πιεστική άμυνα του Αρκανσας, ή τις περίφημες παγίδες του Λούιβιλ. 

Ποιος αφελής είπε ότι το μπάσκετ μπορεί να ξεπέρασε τον Ομπράντοβιτς; Τον προπονητή, που ακόμα και στο πιο κρίσιμο τεστ μέχρι σήμερα, έδωσε έδαφος στην ίδια πεντάδα με αυτή που χρησιμοποιούσε ακόμα και όταν Χέις, ο Φαλ, ο Ρογκαβόπουλος ήταν στα πιτς. 

Αυτός που κόντρα (και) στη Φενέρ, όχι μόνο έδωσε άδεια 007 (license to kill) στον Φρανσίσκο για να σαρώσει τις αλλαγές στην άμυνα της Φενέρ, όχι μόνο του επιτρέπει να κάνει και 2-3 ντρίμπλές παραπάνω, αλλά του στρώνει και το χαλί, στήνοντας σκριν κοντρά στο κέντρο του γηπέδου, στην αυγή κάθε κατοχής, για να του δημιουργήσει χώρους και early πλεονέκτημα για να ξεδιπλώσει την εκρηκτικότητα και τα ταχυδύναμή του, 

Σε ένα παιχνίδια που ο Παναθηναϊκός είχε πρωταγωνιστές και πρωταγωνιστές, η προσφορά του Μπόνγκα των μηδέν πόντων, αλλά της αδιανόητης αμυντικής επίδρασης, είναι ίδιας αξίας  και βαρύτητας με τους 19 του …νέου Λεσόρ. 

Σε ένα ρόστερ με απύθμενο βάθος, στη λογική του Ομπράντοβιτς δεν περισσεύει κανένας. Το βασικότερο είναι ότι κάπως έτσι αισθάνονται και οι ίδιοι ο παίκτες. Είτε παίζουν 11 (Γκραντ), είτε 26 (Φρανσίσκο). Για αυτό και τα αστραφτερά χαμόγελα με πρώτο αυτό του Ομπράντοβιτς, φωτίζουν το δρόμο των πράσινων προς τη συνέχεια.

Ασφαλώς και είναι νωρίς ακόμα. Ο δρόμος μακρύς. Οι ενδείξεις των πρώτων αγώνων γίνονται σιγά σιγά αποδείξεις, αλλά όχι ακόμα. 

Είναι μαραθώνιος …στιπλ, όπως αναφέρθηκε και πιο πριν. Και η αξία των ομάδων σε μία σεζόν γεμάτη από Οδύσσεια, δοκιμάζεται όταν πρέπει να γίνει η διαχείριση των αποτυχιών. Γιατί θα υπάρξουν και τέτοιες…