Μετά το ματς της Πολωνίας, στη ρεβάνς της Τούμπας ο μάγος του Δικεφάλου έγινε ξανά ο απόλυτος πρωταγωνιστής και οδήγησε την ομάδα του στην πρόκριση.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Με τον μικρό Βασίλη αγκαλιά, κατά την παράταξη των δυο ενδεκάδων πριν το ξεκίνημα του αγώνα με την Ντιναμό Κιέβου, το πρόσωπο του Γιάννη Κωνσταντέλια έλαμπε. Το χαμόγελό σχεδόν άγγιζε τα αυτιά του, η χαρά και η περηφάνια ξεχείλιζαν από τα μάτια του. Συνήθως δε χρειάζεται κάποια αφορμή για να ξεδιπλώσει το ταλέντο του στον αγωνιστικό χώρο. Δε χρειάζεται κάποιο κίνητρο. Αυτή τη φορά όμως είχε το σπουδαιότερο. Τη ζωή του την ίδια.
Η καθιερωμένη παρουσίαση στον αγωνιστικό χώρο ολοκληρώθηκε, οι παίκτες χαιρέτησαν τον κόσμο, αντάλλαξαν χειραψίες, ο Πολωνός διαιτητής σφύριξε πρώτη φορά για την έναρξη του παιχνιδιού. Ο Ντέλιας άφησε το σπλάχνο του και ήταν η ώρα που έπρεπε να πάρει από χέρι την ομάδα του για να την οδηγήσει στη νίκη και την πρόκριση.
Στην αγχωτική και εξακολουθητικά καθοριστική διαδικασία των καλοκαιρινών ευρωπαϊκών προκριματικών γύρων, οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά. Οι μικρές συγκυρίες, οι ανεπαίσθητες εύνοιες σε ροή αγώνα, μια φάση, ένας παίκτης, μια απόφαση.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο 23χρονος μεσοεπιθετικός των «ασπρόμαυρων» δεν είναι απλά μια λεπτομέρεια. Είναι ο λόγος για να παρακολουθείς ποδόσφαιρο. Και παράλληλα, ο λόγος για να περάσει στην επόμενη φάση μια ομάδα.
Σε μια αναμέτρηση που δεν είχε πολλή ποιότητα να παρουσιάσει, δεν είχε πολύ ρυθμό να επιδείξει, δεν είχε πολλές φάσεις να αναφέρει, ένας Ντέλιας ήταν αρκετός.
Η αλήθεια είναι ότι οι Ουκρανοί δυσκόλεψαν τον ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο, έχοντας ανεβασμένες ψηλά τις γραμμές τους και βραχυκυκλώνοντας τους παίκτες του Λίσι που δεν μπορούσαν να βάλουν την μπάλα κάτω για να φτιάξουν παιχνίδι και να μπουν με προϋποθέσεις στην αντίπαλη περιοχή.
Όλα αυτά μέχρι το 45’ όταν… αποφάσισαν να αφήσουν αμαρκάριστο τον Κωνσταντέλια στο καρούμπαλο της μεγάλης περιοχής. Είχε το χρόνο να το σκεφτεί, να το ζυγίσει, και να κάνει ένα υπέροχο φαλτσαριστό πλασέ στο πλάγιο δίχτυ του αντίπαλου τερματοφύλακα. Χωρίς πολλά-πολλά, η μισή δουλειά είχε γίνει.
Η άλλη μισή ήρθε όταν ξαναβγήκε από τα αποδυτήρια για το δεύτερο ημίχρονο. Προσωπική ενέργεια, πέρασε δυο αμυντικούς, πλασέ ξανά στη γωνία.
Ο μπόμπιρας στην κερκίδα δεν καταλάβαινε πολλά. Μπορεί και τίποτα από όσα απολαυστικά έκανε ο πατέρας του στο χορτάρι. Το χαμόγελο όμως είναι αναγνωρίσιμο και κατανοητό σε κάθε γλώσσα, σε κάθε ηλικία, σε κάθε ανθρώπινο ον. Αυτό το χαμόγελο που προσφέρει ο μπαμπάς στο γιο και ο γιος στον μπαμπά. Αλλά και αυτό το χαμόγελο που έρχεται στα χείλη των φιλάθλων όταν παρακολουθούν τον Κωνσταντέλια να μαγεύει. Αυτό το χαμόγελο, το χρειαζόμαστε όλοι.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
