Ο Κώστας Γουλής γράφει για όλα τα συναισθήματα που γεννάει στον κόσμο του ο εφετινός Παναθηναϊκός και την ποιότητα που «ξεχειλίζει» σε κάθε παιχνίδι.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Την πιο σωστή κουβέντα την είπε ένας φίλος του Παναθηναϊκού φεύγοντας το βράδυ της Κυριακής (13/9) απ’ το ΟΑΚΑ, κατενθουσιασμένος απ’ τη νέα νίκη επί του Παναιτωλικού, την «άγκυρα» των «πράσινων» στην κορυφή της βαθμολογίας και -κυρίως- «χορτασμένος» απ’ την πολύ ωραία μπάλα που μόλις είχε δει: «Έχουμε "τρελαθεί", έχουμε πάει απ’ το ρελαντί, στις... 8.000 στροφές μέσα σ’ ένα καλοκαίρι κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα...».
Κι αυτή είναι (ως τώρα) και η μεγαλύτερη επιτυχία του εφετινού Παναθηναϊκού. Το γεγονός, δηλαδή ότι στέλνει κάθε φίλο του πίσω στο σπίτι με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη κι όποιον βλέπει το ματς απ’ την τηλεόραση, τον κάνει να μην θέλει να σηκωθεί απ’ τη θέση του. Να φωνάζει απ’ τον καναπέ του στον διαιτητή «μη το λήξεις ακόμα!».
Τρομακτική η «αναβάθμιση» εκτός απ’ το ρόστερ (και) στην ψυχολογία του κόσμου του «τριφυλλιού», που βλέπει στο γήπεδο όλα όσα λαχταρούσε να δει εδώ και χρόνια: Ποδοσφαιρικό σχέδιο, έναν πολύ καλό προπονητή που ξέρει τι θέλει να παίξει κι εξελίσσει το πρότζεκτ της ομάδας μέρα με τη μέρα, ένα ρόστερ που ξεχειλίζει από ποιότητα κι από παίκτες πρώτης γραμμής, παίκτες «λυσσασμένους» για τη νίκη και ωραία μπάλα. Πολύ ωραία μπάλα και κυριαρχικό ποδόσφαιρο.
Σαφώς και δεν έχει κάνει τίποτα ακόμη ο Παναθηναϊκός όντας στην κορυφή με συμπληρωμένο μόλις το 1/8 του πρωταθλήματος.
Ναι, είναι πολύ σημαντικό για την ψυχολογία όλων το γεγονός ότι έπειτα από χρόνια ξεκίνησε με το απόλυτο νικών και με προοπτική να το κάνει «5Χ5» πριν τη διακοπή για το «παράθυρο» των εθνικών ομάδων.
Ναι, έχει αξία να νιώθει πως τον κυνηγάει ο ανταγωνισμός του (στο -3 ο ΠΑΟΚ, στο -4 η ΑΕΚ, στον -5 ο Ολυμπιακός) και δεν «κυνηγάει» εκείνος όπως συνέβαινε τις περισσότερες φορές τα τελευταία χρόνια, χωρίς να μπορεί να... φτάσει ποτέ.
Ναι, είναι πολύ διαφορετικό το momentum και η «αύρα» όλων, όμως η διαδρομή είναι μεγάλη και η μπάλα (και τα πόδια όλων) θα πρέπει να παραμείνει στο έδαφος. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του -όπως την κάνει ως τώρα- παιχνίδι με το παιχνίδι, δίχως να τον απασχολεί τι λένε ή τι κάνουν οι άλλοι. Να βελτιώνεται, να γίνεται ολοένα καλύτερος και να μεγαλώνει τη «φλόγα» και την πίστη με το ποδόσφαιρό του.
Είχαμε πει και είχαμε γράψει και τις προάλλες πως η ποιότητα που έχει το εφετινό ρόστερ του «τριφυλλιού», αλλά και η πληθώρα επιλογών με τη δημιουργία (για πρώτη φορά τόσο έντονα και ουσιαστικά αποτυπωμένα) δύο ισάξιων ενδεκάδων, προσφέρει στον Τζέικομπ Νίστρουπ την ευελιξία να δοκιμάζει διαφορετικά πράγματα από αγώνα σε αγώνα, δίχως να αλλάζει την κεντρική ιδέα στο game plan του: Πίεση μέχρι... σκασμού ψηλά, απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού, καλή κυκλοφορία, απομόνωση παικτών στο ένας εναντίον ενός, κινήσεις κι εκτελέσεις με παίκτες που βγαίνουν διαρκώς απ’ τη δεύτερη ζώνη.
Αποτυπώθηκε αυτό (και) στον κυριακάτικο (13/9) αγώνα με τον Παναιτωλικό, όπου η αλλαγή συστήματος και προσώπων (4-2-3-1 από 4-4-2, «μέσα» οι Ουναΐ, Λούζα, Ντέσερς, αντί των Κάνγκουα, Τεττέη, Λιβάι Γκαρσία), όχι μόνο δεν άλλαξε το προφίλ της ομάδας, αλλά έκανε τον Παναθηναϊκό ακόμη πιο πιεστικό, ακόμη πιο κυριαρχικό κι αποτελεσματικό μέσα στο γήπεδο. Επιπλέον, είναι ξεκάθαρο απ’ την εικόνα στο χορτάρι πως οι «πράσινοι» αρχίζουν πλέον να «λύνονται» στα τρεξίματα και τις εντάσεις τους έπειτα από ένα πολύ «βαρύ» καλοκαίρι (δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα απ’ τον Ετιέν Καμαρά), η ομάδα αποκτάει συνολικά αυτοματισμούς στο build up της και βρίσκει πια χίλιους δυο τρόπους εκτέλεσης, «γεννώντας» από αγώνα σε αγώνα διαφορετικούς «πρωταγωνιστές».
Απ’ την στιγμή δε, που «μπήκε» στο αγωνιστικό πλάνο κι ο κορυφαίος παίκτης που αγωνίζεται στα ελληνικά γήπεδα, ο «ζωγράφος» Αζεντίν Ουναΐ υπάρχουν στιγμές που... χάνεται η μπάλα. Τα δε ντεσιμπέλ... ενθουσιασμού της εξέδρας από 25.000 κόσμο την στιγμή του 2-0 στον αγώνα με τον Παναιτωλικό, θύμιζαν κάρφωμα του Λεσόρ σε ντέρμπι «αιωνίων» στο T-Center.
Δεν χρειάζονται ούτε... τρέλες, ούτε διθύραμβοι, ούτε «παχιά» λόγια. Ο Παναθηναϊκός έχει φτιάξει ένα πολύ ωραίο «αυλάκι» για να αρχίσει να τρέχει το... νερό κι έχει ακόμη πολύ δρόμο και πολλή δουλειά μπροστά του μέχρι να βγει στην ανοιχτή θάλασσα. Αλλά, είναι ξεκάθαρο πλέον πως σε κάθε ματς μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο την πίστη όλων. Κι αυτό είναι και το πιο σημαντικό εφόδιό του για να μπορέσει να ξαναπάρει πίσω τα χαμένα χρόνια του...
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
