Ο Παναθηναϊκός βρήκε «χρυσάφι» με τον Κάνγκουα κι απολαμβάνει (επιτέλους) τον «killer» Ντέσερς

Εύκολα, απλά κι ωραία... Μα πάνω απ’ όλα, πειστικά! Την είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός μία τέτοια ιδανική εκκίνηση στην εφετινή Stoiximan Super League κι αυτό το άνετο πέρασμά του απ’ την έδρα του Λεβαδειακού (2-0), στη δική του «πρεμιέρα» στη Λίγκα. Και για να μπει με «αέρα» στο νέο πρωτάθλημα, το οποίο ήταν, είναι και θα είναι ο Νο1 στόχος του την εφετινή σεζόν, αλλά και για να ισχυροποιήσει ακόμη περισσότερο την ψυχολογία του μετά την πρόκρισή του στη League Phase του Conference League. Και κυρίως, να αρχίσει να δίνει τις πρώτες «απαντήσεις» εντός γηπέδου, πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του και σ’ αυτά που μπορεί να κάνει και μετά στους (μόνιμους) «αμφισβητίες» του.

Δεν... πανηγυρίζει κανείς για το διπλό στη Λιβαδειά, το αυτονόητο και τη δουλειά του έκανε ο Παναθηναϊκός, όμως το έκανε τούτη τη φορά με τρόπο που για αρκετή ώρα ικανοποίησε και χαροποίησε τον κόσμο του.

Κάποιοι θα πουν πως είναι... χαμηλοτάβανο εμπόδιο ο εφετινός Λεβαδειακός. Ναι, σίγουρα είναι άλλη ομάδα σε σχέση με αυτή που είδαμε πέρσι κι έκλεψε την παράσταση στην Stoiximan Super League για μήνες. Δεν παύει όμως να έχει καλούς παίκτες (και φέτος) και να είναι μία έδρα στην οποία κανείς «μεγάλος» δεν περνάει εύκολα βράδια.

Και στο τέλος της ημέρας, πότε είχε τα τελευταία χρόνια «εύκολο» παιχνίδι ο Παναθηναϊκός στο πρωτάθλημα. Σπανίως... Αυτή τη φορά το έκανε να φαίνεται εύκολο, διότι κατέθεσε απ’ το πρώτο λεπτό την ποιότητά του και την ανωτερότητά του, κυριαρχώντας στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Κι έδειξε για πρώτη φορά, πως όταν θα «βρεθεί» μαζί όλο το ρόστερ και είναι διαθέσιμοι όλοι, θα είναι σε θέση να κάνει πολύ πιο άνετη τη... ζωή του σε τέτοια βράδια.

Ο Κάνγκουα, ο Βισέντε, ο Ινιάκι κι ο «Κύριλλος»

«Γέννησε» πολλούς και διαφορετικούς πρωταγωνιστές το συγκεκριμένο πέρασμα του Παναθηναϊκού απ’ τη Λιβαδειά. Πρώτα τον Κινγκς Κάνγκουα, ο οποίος στο ντεμπούτο του με τη φανέλα του «τριφυλλιού» δικαιολόγησε μεμιάς όλα όσα λέγονταν για τον ίδιο και τις ικανότητές του. Ο Ζαμπιανός ήταν ΠΑΝΤΟΥ! Κυριολεκτικά παντού. Με πίεση, με καλύψεις, με ωραίες συνεργασίες, με πρωτοβουλίες, με διάθεση να επιτεθεί με διαφορετικούς τρόπους, με ντρίμπλες, με προσωπικές ενέργειες που όταν πατούσε το... turbo μετά την πρώτη υποδοχή μπάλας, «χανόταν» απ’ τα αντίπαλα... ραντάρ. Πραγματικά πολύ καλό πρώτο δείγμα γραφής απ’ τον Κάνγκουα, στο πρόσωπο του οποίου ο Παναθηναϊκός φαίνεται να βρήκε «φλέβα χρυσού».

Μετά τον Αφρικανό μέσο, ακολουθεί ο Βισέντε Ταμπόρδα. Το δεξί πόδι του και οι εκτελέσεις του στις στατικές φάσεις, έφεραν (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) γκολ για τον Παναθηναϊκό. Και τα δύο ήρθαν απ’ τα δικά του χτυπήματα, με τον Αργεντινό να προσφέρει αμέτρητο τρέξιμο, πίεση, ένταση και δύναμη εκεί που έπρεπε, τις στιγμές που έπρεπε. Ηταν και παραμένει πολύτιμος και σημαντικός για το «τριφύλλι» κι ο κόσμος εκτιμάει (σωστά) το πάθος και τη θέληση που βγάζει ο Ταμπόρδα.

View this post on Instagram

A post shared by Athletiko (@athletiko.gr)

Τρίτο πρόσωπο του ματς ο Ινιάκι Πένια. Εκεί τον χρειάζεσαι τον σπουδαίο τερματοφύλακα. Στις δύο φάσεις που θα κάνει ο αντίπαλος επιπέδου Λεβαδειακού. Δύο μεγάλα «στοπ» απ’ τον Ισπανό πρώτα στην εξ επαφής κεφαλιά του Οζέγκοβιτς στο 44’ και στη συνέχεια στο σουτ του Πάντεα στο 57’. Αλάνθαστος με τα πόδια ακόμη και σε στιγμές πίεσης, πολύ ποιοτικός κι όποιος δεν το «βλέπει» αυτό πλέον για τον γκολκίπερ του Παναθηναϊκού που ήταν καθοριστικός στις σειρές με την ΤΣΣΚΑ 1948 και τη Χράντετς Κράλοβε, μάλλον έχει τάσεις εμπάθειας.

Και βεβαίως, ο «Κύριλλος», ο εξαιρετικός Σίριλ Ντέσερς. Ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί όλοι μας πόσο σπουδαίο επιθετικό έχει στο ρόστερ του ο Παναθηναϊκός, τον καλύτερο «finisher» των τελευταίων 9 ετών, δηλαδή μετά τον καταπληκτικό Μάρκους Μπεργκ. Οι «πράσινοι» δεν τον... χάρηκαν τον Νιγηριανό φορ πέρσι λόγω των δύο σοβαρών τραυματισμών του, και φαίνεται πως ήρθε η ώρα να νιώσουν πολύ πιο άνετα πλέον που έχουν έναν τέτοιο παίκτη στο δυναμικό τους, ο οποίος μπορεί να λύσει μια και καλή το θέμα που υπήρχε για χρόνια με το «εύκολο» γκολ. Γενικά η επίθεση του Παναθηναϊκού με Ντέσερς, Τεττέη, Λιβάι Γκαρσία -αλλά και τον Ραστόντερ ως εναλλακτική- «φωνάζει» από μακριά πως είναι ξέχειλη ποιότητας, επιβεβαιώνοντας για άλλη μία φορά πως... ότι πληρώνεις, παίρνεις (κι απολαμβάνεις).

Δεν τα έκανε όλα καλά, αλλά έδειξε τη βελτίωσή του

Τα έκανε όλα καλά ο Παναθηναϊκός στη Λιβαδειά; Όχι, διότι όπως είπε σωστά μετά τον αγώνα ο Τζέικομπ Νίστρουπ «απέχουμε πολύ ακόμη απ’ την τελειότητα». Είχε ορισμένα «κενά» διαστήματα στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου που δεν του κόστισαν, σπατάλησε ξανά πολλές ευκαιρίες για να κάνει πολύ πιο εύκολα τη... δουλειά απ’ το πρώτο 45λεπτο (που θα μπορούσε εύκολα να είναι στο 0-3) και δεν το «τελείωσε» το ματς όταν είχε την ευκαιρία, φτάνοντας στο 77’ για να βάλει το δεύτερο γκολ.

Απ’ την άλλη όμως, κράτησε για πρώτη φορά φέτος σε επίσημο ματς το «μηδέν» πίσω, βρήκε ξανά γκολ από τους επιθετικούς του, έφτιαξε φάσεις μέσα από ωραίο ποδόσφαιρο και πολύ πιο «απελευθερωμένη» παρουσία στο πρώτο ημίχρονο κι έδειξε πως συν τω χρόνω θα αρχίσει να «λύνεται» ολοένα και περισσότερο και μπορεί να γίνει μία πολύ καλή ομάδα.

Μόνο στην Ελλάδα βιαζόμαστε μονίμως να «δικάσουμε» και να... καταδικάσουμε ομάδες που ξεκίνησαν απ’ το «ζερό», ακόμη κι όταν πετυχαίνουν βήμα με το βήμα (με τις όποιες δυσκολίες και τα λάθη τους) τις πρώτες «αποστολές» τους.

Ας παραμείνουν λοιπόν κλειστά τα... αυτιά στο Κορωπί, ας «μπουν» με το καλό ΟΛΟΙ οι νέοι παίκτες κι ας συνεχίσουν να δουλεύουν όλοι για να ανεβάζουν από αγώνα σε αγώνα τα καλά και ποιοτικά διαστήματά τους. Κι όλα θα πάρουν το δρόμο τους...