Ο ΠΑΟΚ χάνει την επαφή με την κορυφή και με την ποδοσφαιρική πραγματικότητα

Για τρίτο συνεχόμενο ματς μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος, ο ΠΑΟΚ παρουσιάζει την ίδια χλομάδα, την ίδια ποδοσφαιρική δυσκοιλιότητα, την ίδια ποδοσφαιρική αναρχία, την ίδια απουσία συγκεκριμένης στόχευσης και πλάνου. Μια περίοδος που θεωρητικά προσφερόταν για κάθε εγγύτητας επαφή με την κορυφή της βαθμολογίας, τελικά έμελλε να συνδυαστεί με σταδιακή απομάκρυνση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν έχει να κάνει απλά με τα αποτελέσματα ή τη μέτρια εικόνα. Αυτό που ξεχωρίζει και στοιχίζει περισσότερο είναι ότι οι ποδοσφαιριστές του Δικεφάλου δε δείχνουν μέσα στο γήπεδο να έχουν καμιά πίστη στον εαυτό τους και στις αναμφισβήτητες δυνατότητές τους.

Φοβικοί, αναποφάσιστοι και ανασφαλείς σε ό,τι κι αν κάνουν είτε με την μπάλα στα πόδια, είτε χωρίς αυτήν. Τεράστια δυσκολία στη διαχείριση καταστάσεων. Η παραμικρή αναποδιά δε μεταβολίζεται με τίποτα. Όλο αυτό δεν έρχεται μόνο του. Από κάπου πηγάζει, κάπως δημιουργείται και συντηρείται.

Είναι συγκλονιστικό το πόσο πιο χαμηλά από τις πραγματικές τους δυνατότητες παρουσιάζονται και λειτουργούν μέσα στο γήπεδο οι ποδοσφαιριστές, τόσο ατομικά όσο και ομαδικά. Επ’ ουδενί δεν είναι αυτό που μπορούν να προσφέρουν. Μια προσφορά εντελώς αταίριαστη με αγωνιστικά χαρακτηριστικά και τις αρετές τους.

Όλα αυτά αποδείχθηκαν και στο Παγκρήτιο Στάδιο, ίσως με διαφορετικό τρόπο από τα περασμένα παιχνίδια. Ο ΠΑΟΚ είχε επιθετική διάθεση, έβγαλε φάσεις, έχασε ευκαιρίες, δημιούργησε πολλές τελικές προσπάθειες. Όταν όμως ερχόταν η ώρα που πρέπει να στείλει την μπάλα στα δίχτυα, δεν έβγαζε καμιά αποφασιστικότητα.

Σε συνδυασμό με τη σταθερά απογοητευτική ανασταλτική του λειτουργία, έναν άξονα-αεροδρόμιο που μπορεί να περάσει ο αντίπαλος απλά περπατώντας, με νευρικές απομακρύνσεις και συνεννοήσεις μέσα και λίγο έξω από το δικό του κουτί.

Ήρθε και το ολέθριο λάθος του Τσιφτσή για να δέσει το γλυκό, να εκτοξευθεί η ανασφάλεια και η πίεση, και να παγιωθεί ένα αρρωστημένο σύνολο που ήθελε αλλά δεν μπορούσε.

Η ομάδα του Αλέσιο Λίσι συνεχίζει να βουλιάζει σε ένα βάλτο μετριότητας και αναποτελεσματικότητας. Δεν την βοηθούν ούτε τα αποτελέσματα, ούτε οι συγκυρίες, ούτε ο εαυτό της ο ίδιος. Το επόμενο θέμα είναι να μη γίνει συνήθεια, να μην παραδοθεί σε αυτή την εικόνα.

Οι βασικές αρχές μιας ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, μιας ποδοσφαιρικής ταυτότητας, και ενός λογικού ποδοσφαιρικού πλάνου, θα είναι ένα καλό πρώτο εφόδιο.