Ο Ρινέρ δεν είναι ο πρώτος που προσπαθεί - Ποιοι σταρ του αθλητισμού έχουν βρεθεί στο «τιμόνι» κρατών

Πολλοί αθλητές είχαν πολιτικές επιδιώξεις μετά την απόσυρσή τους από την ενεργό δράση, λίγοι όμως έχουν φτάσει μέχρι την προεδρία και την πρωθυπουργία.

Ο Τζορτζ Γουεά δέχεται τη Χρυσή Μπάλα το 1995 / Πηγή: IMAGO / PRESSE SPORTS
Ο Τζορτζ Γουεά δέχεται τη Χρυσή Μπάλα το 1995 / Πηγή: IMAGO / PRESSE SPORTS

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

Η απόφαση του Τεντί Ρινέρ να διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλίας στις εκλογές του 2027 έφερε στο προσκήνιο μια σπάνια -αλλά όχι πρωτοφανή- διαδρομή, τη μετάβαση από τον πρωταθλητισμό στην ηγεσία μιας χώρας.

Ο πεντάκις «χρυσός» Ολυμπιονίκης του τζούντο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις 9/11 και φιλοδοξεί να προσθέσει το όνομά του σε έναν κατάλογο αθλητών που έφτασαν στα ανώτατα πολιτικά αξιώματα.

Ο ίδιος έχει ακόμη μπροστά του μία απαιτητική εκλογική διαδικασία και δεν έχει φτάσει ακόμα στον στόχο του. Πριν από εκείνον, όμως, ποδοσφαιριστές, πρωταθλητές του κρίκετ, της ξιφασκίας και της άρσης βαρών είχαν πρωτεύσει και στον πολιτικό στίβο και κατέληξαν να έχουν την ευθύνη ολόκληρων κρατών.

Επτά περιπτώσεις αθλητών που διοίκησαν κράτη

Η πιο αναγνωρίσιμη περίπτωση για το ποδοσφαιρικό κοινό είναι ο Τζορτζ Γουεά. Ο Λιβεριανός κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα και το βραβείο κορυφαίου ποδοσφαιριστή της FIFA το 1995, πολύ πριν αναλάβει την προεδρία της πατρίδας του. Παρέμεινε στο αξίωμα από το 2018 έως το 2024, σε μια διαδρομή που τον οδήγησε από τη διεθνή ποδοσφαιρική καταξίωση στην πολιτική ηγεσία της Λιβερίας.

Αντίστοιχο βάρος στον δικό του αθλητικό κόσμο είχε ο Ιμράν Χαν. Από τους σπουδαιότερους παίκτες στην ιστορία του κρίκετ, ήταν ο αρχηγός που οδήγησε το Πακιστάν στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1992. Η πολιτική του πορεία τον έφερε στην πρωθυπουργία της χώρας το 2018, όπου παρέμεινε μέχρι το 2022. Η αθλητική του κληρονομιά αποτυπώνεται και στην ένταξή του στο Hall of Fame του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρίκετ (ICC), του διεθνούς φορέα του αθλήματος.

Μάλιστα, μετά το 2022 φυλακίστηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους και μεγάλοι σταρ του κρίκετ στη χώρα έκαναν δημόσια έκκληση για να έχει πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα.

Για τον Ρινέρ, πάντως, το πιο κοντινό παράδειγμα ως προς την Ολυμπιακή διαδρομή αλλά και την ήπειρο είναι ο Παλ Σμιτ. Ο Ούγγρος ξιφομάχος κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στο ομαδικό του ξίφους μονομαχίας, στο Μεξικό το 1968 και στο Μόναχο το 1972. Έπειτα από πορεία στην αθλητική διοίκηση και τη διπλωματία, εξελέγη πρόεδρος της Ουγγαρίας το 2010 και παρέμεινε στη θέση μέχρι το 2012. Πρόκειται, επομένως, για περίπτωση δις «χρυσού» Ολυμπιονίκη που έγινε αρχηγός κράτους.

Από την άρση βαρών προήλθε ο Μάρκους Στίβεν, πρόεδρος του Ναουρού από το 2007 έως το 2011. Ο σημαντικότερος αθλητής στην ιστορία της μικρής νησιωτικής χώρας κατέκτησε επτά χρυσά μετάλλια στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες και συμμετείχε σε τρεις Ολυμπιακές διοργανώσεις. Η καριέρα του έχει και διάκριση σε ελληνικό έδαφος, αφού στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας το 1999 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο ζετέ. Ολυμπιακό μετάλλιο δεν κατέκτησε, αλλά οι διεθνείς επιτυχίες του έδωσαν στο Ναουρού ξεχωριστή θέση στον χάρτη της άρσης βαρών.

Στις πολεμικές τέχνες διακρίθηκε ο Χαλτμάα Μπατούλγκα, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Μογγολίας από το 2017 έως το 2021. Πριν από την επιχειρηματική και πολιτική του σταδιοδρομία, είχε κατακτήσει τον παγκόσμιο τίτλο στο σάμπο το 1983, μία πολεμική τέχνη που είναι πολύ κοντά στο τζούντο. Η δική του αθλητική καταξίωση όμως ήρθε σε άθλημα εκτός του Ολυμπιακού προγράμματος.

Πιο πρόσφατη προσθήκη είναι ο Μιχαήλ Καβελασβίλι, ο οποίος ορκίστηκε πρόεδρος της Γεωργίας στις 29/12/2024, μέσα σε έντονη πολιτική αντιπαράθεση και αμφισβήτηση της νομιμοποίησής του από την αντιπολίτευση. Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με τη Γεωργία, με θητεία στη Μάντσεστερ Σίτι, την Ντιναμό Τιφλίδας και συλλόγους της Ελβετίας.

Τη δική του θέση στον κατάλογο έχει και ο Τάρο Άσο, πρωθυπουργός της Ιαπωνίας από το 2008 έως το 2009. Ως αθλητής της σκοποβολής κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο σκιτ στους Ασιατικούς Αγώνες του 1974 και εκπροσώπησε τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976, όπου κατέλαβε την 41η θέση. Μια ακόμη διαδρομή που συνδέει τη συμμετοχή στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός με την ανάληψη της διακυβέρνησης μιας χώρας.

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ