Ο Τολιόπουλος επέλεξε το όραμα που προσφέρει ο Άρης

Το πράγμα φαινόταν από την απόσυρση του ενδιαφέροντος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ για τον Βασίλη Τολιόπουλο, η οποία αποτελούσε και έμμεση παραδοχή ήττας. Ένας πολυδιαφημισμένος μεταγραφικός και επικοινωνιακός θρίαμβος, που επιχειρήθηκε να στηθεί απέναντι στον Άρη, μετατράπηκε σε ένα μεγαλοπρεπέστατο καλοκαιρινό Βατερλό για τον συμπολίτη. Έναν συμπολίτη που βιάστηκε να… παρερμηνεύσει ακόμη και έναν χορό του αθλητή στα βαφτίσια του παιδιού του, για την ιστορία, το «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», και να προσθέσει τελικά την υπόθεση Τολιόπουλου σε εκείνες των Χεζόνια, Βαλαντσιούνας και Μπιρτς.

Η ουσία είναι ότι ο Τολιόπουλος απέρριψε τον ΠΑΟΚ και επέλεξε τον Άρη, γράφοντας μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μπασκετικές ιστορίες του φετινού καλοκαιριού. Ενός καλοκαιριού που, ειδικά για τον Άρη, είναι γεμάτο όμορφες ειδήσεις. Η προσθήκη του Τολιόπουλου είναι το κερασάκι στην τούρτα, χωρίς να υποτιμώ μία ακόμη εξίσου εντυπωσιακή κίνηση, η οποία έγινε την ίδια μέρα και αφορά τον Ρόμπινσον-Ερλ. Είναι, παράλληλα, και μια ηχηρή απάντηση στην αμετροέπεια που επέδειξε ο συμπολίτης ΠΑΟΚ, χωρίς να διαθέτει, όπως αποδείχθηκε, το απαιτούμενο βάρος, πέρα από τα χρήματα, για να την υποστηρίξει.

Για τον ίδιο τον Τολιόπουλο, η απόφαση ήταν απόφαση καρδιάς. Και το συμβόλαιο που θα υπογράψει στα 30 του χρόνια, στην πιο ώριμη ηλικία της καριέρας του, είναι ένα συμβόλαιο ζωής. Σε μια εποχή κατά την οποία τα εκατομμύρια στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης αρχίζουν να ζαλίζουν και η ρήση «money talks» ακούγεται όλο και συχνότερα, ο Τολιόπουλος απέδειξε ότι, έστω και για ελάχιστους ίσως αθλητές, εξακολουθεί να μετράει η καρδιά και το πού σε οδηγεί.

Και η καρδιά του Τολιόπουλου ήταν και θα παραμείνει συντονισμένη με εκείνη του Άρη. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε τον οδήγησε ακόμη και να βγάλει χρήματα από την τσέπη του, προκειμένου να υλοποιήσει την επιθυμία του να αγωνιστεί ξανά με τη φανέλα του Αυτοκράτορα. Έχοντας ζήσει τον Άρη στα δύσκολα χρόνια, όταν ο σύλλογος πάλευε με τις απαγορεύσεις μεταγραφών και με μια εξαιρετικά δύσκολη καθημερινότητα, δεν γινόταν να αφήσει να χαθεί η ευκαιρία να αποτελέσει μέρος της αναγέννησης του μπασκετικού Άρη. Ενός Άρη που, αργά ή γρήγορα, γρήγορα, όπως δείχνουν όλα, θα αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα. Να βιώσει από πρώτο χέρι την αλλαγή σελίδας και να γράψει τις δικές του αράδες σε αυτήν.

Όλα τα παραπάνω είμαι βέβαιος ότι ο κόσμος του Άρη θα του τα αναγνωρίσει. Θα του δώσει τη θέση που του αξίζει στην κλίμακα εκτίμησης μεταξύ των αθλητών που θα συνθέσουν το ρόστερ του Βασίλη Σπανούλη αλλά και ένα ξεχωριστό κομμάτι στη χρυσή ιστορία του Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ.

Αντιλαμβάνομαι τη σκοπιμότητα των αναφορών στον ρόλο του Βασίλη Σπανούλη, όπως και στο αυτονόητο ψυχικό δέσιμο και στη σχέση που έχει αναπτύξει με τους Έλληνες παίκτες. Άλλωστε, αυτοί οι παίκτες, με τον Σπανούλη στον πάγκο, μας οδήγησαν σε ένα μετάλλιο έπειτα από χρόνια ανομβρίας και μας έκαναν ως χώρα να αισθανθούμε ξανά υπερήφανοι για το μπάσκετ μας. Η επιρροή του μόνο μυστικό δεν αποτελεί, όταν ακόμη και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει δηλώσει ότι μόνο με τον κόουτς Σπανούλη στον πάγκο θα αγωνίζεται στην Εθνική.

Είναι αστείο και πολύ φθηνό, όμως, να επιχειρείται να αποδοθεί η επιστροφή του Τολιόπουλου αποκλειστικά στην παρουσία του Έλληνα τεχνικού. Και αυτό το αντιλαμβάνονται άπαντες οι μπασκετάνθρωποι. Τον Τολιόπουλο έφερε στον Άρη το ίδιο πειστικό, προσεγμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια και εξόχως μπασκετικό πλάνο που η νέα διοίκηση, μαζί με τον general manager Νίκο Ζήση και τον ιδιοκτήτη Ρίτσαρντ Σιάο δούλευε επί έναν ολόκληρο χρόνο. Το ίδιο πλάνο, ο ίδιος προγραμματισμός και η ίδια μεθοδικότητα έπεισαν προηγουμένως και τον Βασίλη Σπανούλη, το πιο hot προπονητικό όνομα της εποχής, να αφήσει στην άκρη τις προοπτικές της Ευρωλίγκας και να ηγηθεί από τον πάγκο της νέας προσπάθειας του Άρη. Ο Σπανούλης δεν δημιούργησε το πλάνο του Άρη, πείστηκε από αυτό, το ενίσχυσε με την παρουσία του και σήμερα συμμετέχει στην υλοποίησή του. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα.

Για τον Άρη, όπως πλέον εκμυστηρεύονται οι άνθρωποί του, η επιστροφή του Τολιόπουλου δεν ήταν μια ιδέα που προέκυψε ξαφνικά ούτε μια κίνηση εκτός αρχικού πλάνου. Ο Άρης την είχε κατά νου εδώ και μήνες, πολύ πριν από την έλευση του Βασίλη Σπανούλη. Η αποχώρηση του Αταμάν από τον Παναθηναϊκό και το ενδεχόμενο ο Ομπράντοβιτς να συμπεριλάβει τον Έλληνα γκαρντ στα πλάνα του «πάγωσαν» προσωρινά την υπόθεση.

Όταν, πριν από λίγες ημέρες, το ενδεχόμενο αποχώρησης του Τολιόπουλου από τον Παναθηναϊκό άρχισε να μοιάζει πραγματικό, ο Άρης γνώριζε ότι ουσιαστικά δεν είχε αντίπαλο. Τουλάχιστον όχι τα χρήματα του ΠΑΟΚ. Αυτά ήταν ήσσονος σημασίας μπροστά σε μια σχέση που είχε σφυρηλατηθεί στα δύσκολα. Ο χειρισμός της υπόθεσης από τους ανθρώπους του Άρη ήταν, για ακόμη μία φορά, λεπτός, χειρουργικός και εντέλει καθοριστικός.

Προσωπικά, θεωρώ σημαντικότερη ακόμη και από την έλευση του Τολιόπουλου την πεποίθηση που αρχίζει να εδραιώνεται στην μπασκετική πιάτσα, ότι ο Άρης γίνεται πλέον παίκτης στη διεθνή σκακιέρα και εξελίσσεται σε προορισμό για αθλητές υψηλού επιπέδου, αλλά και για προπονητές του μεγέθους του Βασίλη Σπανούλη.