Ο Τότι στα 48 του πάλι στη Serie A; Γιατί δεν συνέβη αυτό το τρελό comeback
Ο Φρανσέσκο Τότι αποκάλυψε στην αυτοβιογραφία του πως έφτασε κοντά σε μια απίστευτη επιστροφή στα γήπεδα, εξηγώντας τους λόγους που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ο Φραντσέσκο Τότι παραμένει, χρόνια μετά την αποχώρησή του, το απόλυτο σύμβολο της Ρόμα. Αγωνιζόταν στην ομάδα της Ρώμης από 1993 έως το 2017, όπου και αποσύρθηκε. Σε αυτά τα 24 χρόνια κατέκτησε ένα Σκουντέτο (2000/01), αλλά και 2 κύπελλα Ιταλίας (2006/07, 2007/08). Συνολικά με τους «τζιαλορόσι» αγωνίστηκε 785 φορές σκοράροντας 307 γκολ, ενώ μοίρασε και 205 ασίστ. Το σημαντικότερο όλων, όμως, ήταν πως δεν αγωνίστηκε ποτέ σε άλλη ομάδα. Ούτε πριν, ούτε αφότου αποσύρθηκε. Όταν και είχε μία μεγάλη ευκαιρία!
Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Oltre» («Πέρα από τα όρια»), ο θρυλικός Ιταλός επιθετικός αποκάλυψε πως έφτασε πολύ κοντά στο να επιστρέψει στην Serie A σε ηλικία 48 ετών. «Είπα όχι στη Serie A. Είπα όχι στην Τζένοα. Είπα όχι στην Κόμο. Ήμουν 48 ετών. Δεν είναι φήμες, είναι η αλήθεια. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Τρέλα» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όλα ξεκίνησαν όταν δήλωνε χιουμοριστικά σε συνεντεύξεις πως είναι «έτοιμος να γυρίσει». Ωστόσο, οι άνθρωποι δύο ιταλικών ομάδων το πήγαν ένα βήμα παρακάτω. Ο τότε προπονητής της Τζένοα, Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο (συμπαίκτης του στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006), και ο τεχνικός της Κόμο, Σεσκ Φάμπρεγκας, άνοιξαν δίαυλο επικοινωνίας μαζί του. Ο Τότι μάλιστα ξεκίνησε εντατικές προπονήσεις και μπήκε σε κανονικό πρόγραμμα μέχρι να πάρει την απόφασή του.
«Άρχισα να δουλεύω σκληρά. Πολύ σκληρά. Συνέχισα το ποδόσφαιρο τις Δευτέρες, πρόσθεσα τρεις προπονήσεις την εβδομάδα στο γυμναστήριο και δύο με τον φυσιοθεραπευτή, και πρόσεξα τη διατροφή μου. Καθόλου ψωμί, Καθόλου γλυκά, τίποτα απολύτως. Το να κόψω τα γλυκά ήταν απίστευτα δύσκολο» τόνισε.
Παρά το γεγονός ότι το σώμα του ανταποκρίθηκε θετικά, το εμπόδιο ήταν ανυπέρβλητο, αλλά αφορούσε την καρδιά και όχι τα πόδια του. «Το μυαλό μου έλεγε ότι θα μπορούσα να το δεχτώ, η καρδιά μου όχι. Η Ρόμα ήταν το πρόβλημα. Η προδοσία δεν έχει ηλικία, είτε είσαι 18 είτε 48 ετών» ανέφερε.
Αναλυτικά το απόσπασμα της αυτοβιογραφίας του Τότι που δημοσιεύθηκε στην «Corriere della Sera»:
«Είπα όχι στη Serie A. Είπα όχι στην Τζένοα. Είπα όχι στην Κόμο. Ήμουν 48 ετών. Προπονητής της Τζένοα ήταν ο Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο, παγκόσμιος πρωταθλητής μαζί μου με την Ιταλία το 2006, ενώ στον πάγκο της Κόμο καθόταν ήδη ο Σεσκ Φάμπρεγας, ένας από τους θρύλους του ποδοσφαίρου. Ο Τζιλαρντίνο ήταν 42 και ο Φάμπρεγας 37. Δηλαδή, θα ήμουν 6 και 11 χρόνια μεγαλύτερος, αντίστοιχα, από αυτούς που θα πληρώνονταν για να μου λένε τι να κάνω. Δεν είναι φήμες, είναι η απόλυτη αλήθεια. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Σκέτη τρέλα.
Για να κρατιέμαι σε φόρμα, έπαιζα 5x5 κάθε Δευτέρα βράδυ, κάτι που ταιριάζει ίσως περισσότερο σε παλαίμαχους, για να ξεσκάμε μετά τη δουλειά. Αλλά το ευχαριστιόμουν και έβαζα και γκολ. Είχα τα κιλάκια μου, αλλά δεν ήμουν και χάλια. Μια χαρά τα πήγαινα· άλλωστε, ποτέ δεν ξεχνάς πώς να χαϊδεύεις την μπάλα, πώς να χτυπάς ένα φάουλ ή πώς να βγάζεις μια ασίστ.
Στις συνεντεύξεις μου άρεσε να κάνω πλάκα και να πειράζω όποιον δημοσιογράφο έβρισκα μπροστά μου, όπως μόνο εγώ ξέρω να κάνω: "Είμαι έτοιμος να επιστρέψω", έλεγα. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το αστείο το άκουσαν όλοι. Και σε κάποιον μπήκε η ιδέα: "Φραντσέσκο, αν είσαι έτοιμος, έλα πίσω στα αλήθεια".
Οι πρώτοι που έκαναν κίνηση ήταν οι παράγοντες της Τζένοα, με τους οποίους μίλησα απευθείας. Με ρώτησαν κάτι πολύ απλό: "Θέλεις να δοκιμάσεις αυτή τη νέα εμπειρία, ναι ή όχι;". Μιλούσαν πολύ σοβαρά.
Το σκέφτηκα λιγάκι πριν τους απαντήσω, άρχισα να δουλεύω σκληρά. Πολύ σκληρά. Συνέχισα το ποδόσφαιρο τις Δευτέρες, έβαλα τρεις προπονήσεις την εβδομάδα στο γυμναστήριο και δύο με τον φυσιοθεραπευτή, και πρόσεχα πάρα πολύ τη διατροφή μου. Κομμένο το ψωμί, κομμένα τα γλυκά, κομμένα όλα. Ειδικά το να κόψω τα γλυκά ήταν απίστευτα δύσκολο.
Μου άρεσε το "Μαράσι". Είναι ένα πανέμορφο γήπεδο, αγγλικού τύπου, με παθιασμένους οπαδούς που ζουν έντονα τα ματς. Την νιώθεις την πίεσή τους. Χώρια που το τελευταίο μου παιχνίδι με τη Ρόμα το έπαιξα κόντρα στην Τζένοα... Παιχνίδια της μοίρας. Ο Τζιλαρντίνο μου έστελνε μηνύματα στο WhatsApp: "Λοιπόν;". Είναι από την Μπιέλα, βλέπετε, οπότε δεν είναι και πολύ ομιλητικός, ούτε καν στα μηνύματα.
Έκανα προπονήσεις χωρίς να ζορίζομαι υπερβολικά. Το σώμα μου ανταποκρινόταν καλά, αν εξαιρέσεις τους κλασικούς πόνους κάποιου που πλησιάζει τα πενήντα. Ήμουν λίγο πιασμένος στην πλάτη, αλλά τίποτα το φοβερό. Με κάποιες ασκήσεις, επτά χρόνια μετά την απόσυρσή μου, έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν, αλλά περίμενα ότι θα ήταν χειρότερα και το συνέχισα. Δούλευα σαν επαγγελματίας.
Ρε φίλε, τι πας να κάνεις; Κάποιες μέρες αναρωτιόμουν, άλλες ήμουν πιο αισιόδοξος. Δεν ήμουν σίγουρος τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Ή μάλλον ήμουν, αλλά έκανα πως δεν τρέχει τίποτα και απλώς απολάμβανα τη στιγμή. Το μυαλό μου έλεγε ότι θα μπορούσα να το τολμήσω, η καρδιά μου όμως έλεγε όχι. Μετά αντιστρέφονταν οι ρόλοι, οι σκέψεις μου κόπαζαν και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Το θέμα είναι ότι στο τέλος κατέληγα πάντα στο ίδιο συμπέρασμα, σε μια ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου: "Γίνεται να παίξω σε άλλη ομάδα εκτός από τη Ρόμα;". Η σωστή απάντηση φώναζε μέσα μου, απλώς εγώ προσπαθούσα να την αγνοήσω.
Ήμουν 48 ετών, ναι, αλλά η ηλικία κάπως ξεπερνιέται. Γίνεσαι πιο αργός, αλλά το πόδι δεν γερνάει, όλοι το παραδέχονται αυτό: δεν χρειάζεται μπότοξ.
Το πρόβλημα ήταν η Ρόμα. Όχι η αιτία, το πρόβλημα, και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Η αθλητική προδοσία δεν έχει ηλικία, είτε είσαι 18 είτε 48».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
