Ο Τζέικμπ Νίστρουπ εγκαινιάζει τη νέα εκπομπή του Athletiko «All Areas», με μία μεγάλη αποκλειστική συνέντευξη.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Μια μεγάλη συνέντευξη παραχώρησε ο προπονητής του Παναθηναϊκού, Τζέικομπ Νίστρουπ, στον Κυριάκο Κυριάκο για τη νέα εκπομπή του Athletiko, «All Areas». Ο Δανός προπονητής δεν δίστασε να απαντήσει στα πάντα, χωρίς μισόλογα και δεύτερες σκέψεις, συστήνοντας τόσο τον Νίστρουπ, όσο και τον… Τζέικομπ.
Παραδέχεται πόσο τον άγχωναν τα προκριματικά του Conference, εκεί που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει παίκτες που είχε εισηγηθεί να αποχωρήσουν, εκεί που δεν υπήρχε κανένα δικαίωμα λάθους και που η απόφασή του να απαντήσει θετικά στον Παναθηναϊκό θα δοκιμαζόταν στο πρώτο στραβοπάτημα.
Μιλάει για τις μεγάλες αλλαγές που αποφάσισε στην ομάδα και την τυφλή εμπιστοσύνη του club, που ακολούθησε όλες του τις επιθυμίες: τις αλλαγές στη δομή, στα πρόσωπα, στην ιεραρχία. Εκμυστηρεύθηκε την ανάγκη του να ενώσει το staff του, με τα στελέχη που βρήκε στον Παναθηναϊκό και επειδή θεωρεί αυτή την παράμετρο το σημαντικότερο εχέγγυο επιτυχίας, πρόσεξε πολύ να μη φέρει κανέναν… «μαλ… ανάμεσά μας»!
Τι είδους ομάδα θα παρουσιάσει, τι εμπειρίες θα τον βοηθήσουν από την Κοπεγχάγη και -φυσικά- πως προετοιμάζει το μεγάλο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».
Ο Τζέικομπ Νίστρουπ αποδέχθηκε αμέσως την πρόσκληση του Athletiko και δεν απέφυγε καμία ερώτηση, δεν μίλησε με εύκολα, τυπικά τσιτάτα βγαλμένα από manual «πως να μην αντιμετωπίσετε πρόβλημα» συνεντεύξεων! Όπως εξάλλου θα δείτε και στην πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα του με τον Κυριάκο θεωρεί το δημόσιο βήμα ευθύνη, αν και θα προτιμούσε να καθυστερούν λίγο τα flash interviews μετά τη λήξη των αγώνων!
Η πρεμιέρα της εκπομπής All Areas επιφυλάσσει αρκετό υλικό για συζήτηση και μια προσπάθεια να αρχίσουμε να μαθαίνουμε τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο. Όπως υπονοεί και το όνομά του, το All Areas φιλοδοξεί όχι μόνο να αποκτήσει πλήρη πρόσβαση σε ενδιαφέροντες προσκεκλημένους, αλλά και πλήρη πρόσβαση στην προσωπικότητα και τις σκέψεις τους.
Λοιπόν, κύριε, χαίρομαι που σας έχουμε εδώ. Νομίζω ότι είχατε πει κάποια στιγμή πως χρειάζεστε έναν δημοσιογράφο που να σας εκνευρίζει, να σας βγάζει από τα ρούχα σας μετά τα παιχνίδια. Ισχύει; Το είχατε πει τον Ιούνιο, αν θυμάμαι καλά. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι έχω πει πολλά πράγματα τους τελευταίους τέσσερις μήνες, αλλά ειδικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην Κοπεγχάγη, οπότε δεν είμαι σίγουρος τι έχω πει και τι όχι. Έχει καταφέρει πάντως ο ελληνικός Τύπος να σας εκνευρίσει;
Όχι, δεν το έχετε καταφέρει. Για την ώρα, μάλιστα, νομίζω ότι είστε πολύ, πολύ ευγενικοί μαζί μου.
Θα έλεγα ότι ένα από τα πλεονεκτήματα του να μην είσαι Δανός προπονητής στο δανέζικο πρωτάθλημα είναι ότι δεν δέχεσαι την ίδια κριτική που θα δεχόσουν αν ήσουν στη χώρα σου και στον δικό σου σύλλογο. Είστε 38 ετών. Κάποιοι από τους παίκτες σας μπορεί να είναι μεγαλύτεροι από εσάς ή, ας πούμε, συνομήλικοί σας. Πόσο εύκολο ήταν να επιβληθείτε στα αποδυτήρια; Πόσο εύκολο ήταν στην αρχή να κερδίσετε τον σεβασμό και την εξουσία σας;
Δεν νομίζω ότι ήταν ποτέ πρόβλημα για μένα. Πρέπει να θυμάστε ότι πάντα μου έλεγαν πως είμαι νέος. Ήμουν επίσης ένας νεαρός προπονητής στην Κ17, δουλεύοντας για πολλά, πολλά χρόνια με τα μεγαλύτερα ταλέντα του σκανδιναβικού ποδοσφαίρου. Ήμουν ακόμη νεότερος όταν ανέλαβα για πρώτη φορά ως πρώτος προπονητής στην Κοπεγχάγη. Οπότε για μένα δεν ήταν ποτέ θέμα. Ποτέ δεν αποτέλεσε πρόβλημα. Νομίζω ότι ο τρόπος με τον οποίο κερδίζεις ή αποκτάς τον σεβασμό είναι όταν οι παίκτες και το επιτελείο αισθάνονται ότι μπορείς να τους βοηθήσεις να πετύχουν κάτι ως ομάδα. Κι αυτό προσπαθώ να κάνω. Και, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι οι παίκτες δεν ενδιαφέρονται αν ο προπονητής είναι 35, 45 ή 75 ετών.
Μπορώ να υποθέσω ότι δεν ήταν ακριβώς το σχέδιο ζωής σας να βρεθείτε τόσο νωρίς στην άλλη πλευρά του πάγκου; Θέλατε να γίνετε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, σωστά;
Ναι, νομίζω ότι είχα αυτό το όνειρο, όπως πολλά αγόρια παλιότερα, αλλά και πολλά κορίτσια σήμερα, να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές ή επαγγελματίες στο άθλημα που αγαπούν περισσότερο. Προφανώς είχα κι εγώ αυτό το όνειρο. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω προπονητής μέχρι τις αρχές των 20 μου. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα γινόμουν πρώτος προπονητής σε υψηλό επίπεδο.
Θα σας θυμίσω και κάποιες δύσκολες στιγμές. Δεν ξέρω αν θέλετε να τις συζητήσουμε. Αν δεν θέλετε ή δεν αισθάνεστε άνετα, σταματάμε και προχωράμε. Στο επαγγελματικό σας ντεμπούτο, αν θυμάμαι καλά, παίξατε μόλις δύο λεπτά και τραυματιστήκατε.
Ναι. Για την ακρίβεια, νομίζω ότι έχω το πιο σύντομο ντεμπούτο στην ιστορία της Κοπεγχάγης. Ήμουν στον πάγκο σε ένα παιχνίδι Κυπέλλου, νομίζω το 2006. Είναι σχεδόν... βασικά, έχουν περάσει 20 χρόνια. Ήταν τον Σεπτέμβριο του 2006, οπότε είναι λίγο περισσότερο από 20 χρόνια.
Αν θυμάμαι καλά, αντίπαλος ήταν η Τίστεντ.
Ναι, ήταν ομάδα πρώτης ή δεύτερης κατηγορίας στη Δανία. Μπήκα στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου και στην πρώτη επαφή που είχα με την μπάλα τραυματίστηκα. Έμεινα εκτός για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οκτώ μήνες;
Προπονητής: Ναι. Και μετά δεν κατάφερα πραγματικά να ξαναβρώ το επίπεδό μου. Εκείνη την εποχή, προφανώς, ήταν πολύ, πολύ απογοητευτικό για μένα. Αλλά στο τέλος έχει πλάκα να κοιτάς πίσω και να σκέφτεσαι ότι, αν δεν είχα τραυματιστεί, δεν θα έκανα ποτέ αυτή τη συνέντευξη μαζί σας.
Προσπαθήσατε όμως. Προσπαθήσατε να επιστρέψετε.
Προπονητής: Προσπάθησα να επιστρέψω και να παίξω στην αμέσως επόμενη κατηγορία της Νορβηγίας. Μετά πήγα στην Ισλανδία, στην κορυφαία κατηγορία εκεί. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, βαθιά μέσα μου ένιωθα ότι αυτό δεν ήμουν εγώ. Αν ήθελα να παίζω ποδόσφαιρο, ήθελα να το κάνω σε υψηλότερο επίπεδο. Οπότε αποφάσισα να σταματήσω. Αλλά αμέσως μόλις σταμάτησα, ένιωσα κάτι που νομίζω ότι είναι ίσως το πρόβλημα για όλους όταν σταματούν από ένα ομαδικό άθλημα, είτε είναι ποδόσφαιρο, είτε μπάσκετ είτε οτιδήποτε άλλο. Αυτό το συναίσθημα του να είσαι μέλος μιας ομάδας, να μοιράζεσαι κάτι με άλλους, η συνοχή της ομάδας και οι φιλίες που δημιουργείς μέσα σε αυτήν. Όχι μόνο ως παίκτης, αλλά και τώρα ως μέλος ενός προπονητικού επιτελείου. Νομίζω ότι αυτό ήταν ίσως το σημαντικότερο για μένα. Μου έλειπε αυτή η σύνδεση, όχι απαραίτητα με το ποδόσφαιρο, αλλά με τον αθλητισμό γενικότερα, το να είμαι μέρος ενός συνόλου. Και ίσως αυτός ήταν και ο δρόμος της επιστροφής μου στο ποδόσφαιρο.
Πότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ξεκάθαρο μέσα σου μια τέτοια απόφαση; Πότε καταλαβαίνεις ότι η δουλειά σου, ακόμη και με ταλαντούχα νεαρά παιδιά, είναι αποτελεσματική και ότι θέλεις να γίνεις κανονικός προπονητής, πρώτος προπονητής;
Το πρώτο συναίσθημα που πρέπει να έχεις είναι ότι περνάς καλά. Ότι απολαμβάνεις αυτό που κάνεις. Και μετά θέλω να νιώθω ότι είμαι καλός σε κάτι. Και, με όλο τον σεβασμό, ίσως και λίγο περισσότερο από απλώς καλός. Απέκτησα λοιπόν την αίσθηση ότι, εντάξει, ίσως τελικά έχω μεγαλύτερο ταλέντο ως προπονητής και αργότερα ως ηγέτης απ' ό,τι είχα ως ποδοσφαιριστής. Το κατάλαβα αρκετά γρήγορα. Και γι' αυτό αποφάσισα να παραμείνω στον χώρο του ποδοσφαίρου και να μείνω στο περιβάλλον της ακαδημίας της Κοπεγχάγης, στο τμήμα ανάπτυξης ταλέντων, όπου βρίσκονταν οι καλύτεροι παίκτες και οι καλύτεροι άνθρωποι στον τομέα της ανάπτυξης ταλέντων στη Δανία και τη Σκανδιναβία.
Άρα, Κ17 και είστε 25 ετών. Αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο, σωστά;
Ναι, θα έλεγα πως είναι.
Ναι.
Γι' αυτό και η πρώτη ερώτηση που μου κάνατε σχετικά με το ότι είμαι νέος προπονητής... Μου έχουν κάνει αυτή την ερώτηση ίσως χίλιες φορές.
Φαντάζομαι τη συνέντευξη Τύπου όταν ένας 34χρονος προπονητής ανακοινώθηκε στην Κοπεγχάγη. Σας υπόσχομαι ότι και τότε αυτή η ερώτηση θα είχε τεθεί πολλές φορές.
Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, η μοναδική φορά που ένιωσα πραγματικά ότι η ηλικία μου αποτελούσε πρόκληση ήταν όταν ήμουν 25 ετών και δούλευα με 16χρονους.
Ναι, ναι.
Γιατί, ξέρετε, σε προκαλούν πραγματικά. Αλλά στη συνέχεια αποκτάς όλο και περισσότερη εμπειρία και μαθαίνεις να ζεις γνωρίζοντας τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου. Και προχωράς από εκεί.
Και το απαντήσατε ήδη: αυτός ο τραυματισμός που ουσιαστικά έβαλε ένα πρόωρο τέλος στην ποδοσφαιρική σας καριέρα ίσως αποδείχθηκε, από πλευράς καριέρας, το πιο τυχερό πράγμα που σας συνέβη.
Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν είχα τραυματιστεί, ίσως να έπαιζα στην αμέσως επόμενη κατηγορία της Δανίας ή σε κάποια από τις χαμηλότερα καταταγμένες ομάδες του δανέζικου πρωταθλήματος. Και θα έχανα χρόνο που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να εκπαιδευτώ και να γίνω...
Ναι, μπορεί να μην είχατε γίνει ποτέ προπονητής.
Ίσως να μην είχα γίνει ποτέ.
Άρα, Σεπτέμβριος του 2022, σωστά; Είστε ήδη βοηθός του Thorup, εκείνος απολύεται και αναλαμβάνετε εσείς; Πρώτα απ' όλα, γνώριζε ότι μπορούσατε να κάνετε τη δουλειά; Σας είχε προτείνει στην ομάδα;
Όχι. Για να καταλάβετε την ιστορία, πρέπει να πούμε ότι ήμουν προπονητής της Κ17 στην Κοπεγχάγη για τέσσερα ή πέντε χρόνια και έγινα βοηθός προπονητή ήδη τη σεζόν 2018-19, δίπλα στον Ståle Solbakken, τον πιο επιτυχημένο προπονητή στην ιστορία της FC Copenhagen, ο οποίος σήμερα είναι προπονητής της εθνικής Νορβηγίας. Έγινα τότε πρώτος προπονητής εκεί. Μετά τη σεζόν όπου κατακτήσαμε το πρωτάθλημα το 2018-19, είχα την επιλογή να πάω σε έναν σύλλογο της πρώτης κατηγορίας, δηλαδή στη δεύτερη κατηγορία της Δανίας, τη Viborg. Πήγα εκεί για 18 μήνες και, για να είμαι ειλικρινής, με πολύ μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια, εγώ και η σύζυγός μου αποφασίσαμε να σταματήσουμε στη μέση της σεζόν στη Viborg, επειδή τότε υιοθετήσαμε μια κόρη, σε αρκετά μεγάλη ηλικία για εκείνη.
Την ίδια περίοδο, ο Ståle Solbakken απολύθηκε από την Κοπεγχάγη και ήρθε ο Jess για να γίνει ο νέος πρώτος προπονητής. Όταν επέστρεψα στην Κοπεγχάγη ως βοηθός του Jess, νομίζω ότι όλοι γνωρίζαμε πως κάποια μέρα θα γινόμουν ο νέος πρώτος προπονητής. Προφανώς, όμως, όλοι ελπίζαμε ότι αυτό θα συνέβαινε για λόγους διαφορετικούς από αυτούς που οδήγησαν στο τέλος της θητείας του Jess, γιατί το ξεκίνημά του στην Κοπεγχάγη ήταν στην πραγματικότητα αρκετά επιτυχημένο. Κατακτήσαμε και εκεί το πρωτάθλημα. Προκριθήκαμε στο Champions League. Αλλά, όπως συνέβη και σε μένα στην τελευταία μου περίοδο στην Κοπεγχάγη, το ίδιο συνέβη και με τον Jess. Οι εμφανίσεις έπεσαν και τα αποτελέσματα επίσης.
Και έτσι είναι ο κόσμος του ποδοσφαίρου. Έχω προσωπική εμπειρία από την πόλη, την ομάδα, το γήπεδο. Αλλά για τους Έλληνες που μπορεί να πιστεύουν ότι στη Δανία το ποδόσφαιρο δεν έχει τόσο πάθος ή τόση πίεση, τι θα τους απαντούσατε;
Θα τους έλεγα να πάνε στην Κοπεγχάγη ή να παρακολουθήσουν το ντέρμπι της Κοπεγχάγης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό πρωτάθλημα, σε επίπεδο φιλάθλων και έντασης γενικότερα, είναι —θα έλεγα— σε υψηλότερο επίπεδο. Και στην Ελλάδα επιτρέπονται επίσης περισσότερα πράγματα στην οπαδική σκηνή απ' ό,τι στη Δανία. Αλλά θα έλεγα ότι ένα από τα καλύτερα γήπεδα στην Ευρώπη είναι το Parken της Κοπεγχάγης. Ένα εκπληκτικό γήπεδο, με έναν εκπληκτικό κόσμο.
Και όταν συνηθίζεις να παίζεις εκεί στις καλές μέρες, όταν έχεις επιτυχίες μπροστά σε αυτόν τον κόσμο... Αλλά επίσης, όταν συνηθίζεις να σε αποδοκιμάζουν 30.000 άνθρωποι, όταν, ξέρετε, δεν είσαι μπροστά στο ημίχρονο ή είσαι πίσω στο σκορ και έχεις παίξει χάλια, τότε αυτό γίνεται κάπως κομμάτι της ταυτότητάς σου. Η πίεση, ο κόσμος, όλο αυτό. Και, όπως έχω πει και πριν, αυτός είναι ένας από τους λόγους που βρίσκομαι εδώ. Γιατί το χρειάζομαι. Είμαι εθισμένος στην πίεση.
Ναι, ναι, ακριβώς.
Προπονητής: Και, για να είμαι ειλικρινής, κατά κάποιον τρόπο είμαι. Οπότε, από τη μία πλευρά, η δουλειά είναι δύσκολη και βρίσκεσαι υπό πίεση. Από την άλλη όμως, όταν δεν έχεις αυτή τη δουλειά —όπως συνέβη σε μένα για τρεις μήνες, αφού έφυγα από την Κοπεγχάγη τον Μάρτιο— πού είναι η πίεση; Σου λείπει. Και αν θέλεις λίγη πίεση στη ζωή σου, νομίζω ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι κακό μέρος για να πας.
Θα μου πείτε περισσότερα γι' αυτό. Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή, μερικά χρόνια από τώρα, και να έχετε πολύ περισσότερα συμπεράσματα να μοιραστείτε μαζί μου. Αλλά υποθέτω ότι θα ταιριάξετε σε αυτό το είδος πίεσης. Και, αν συμφωνείτε μαζί μου, νομίζω ότι η Κοπεγχάγη είναι ένα μέρος που σε προετοιμάζει πολύ καλά για τις συνθήκες των ελληνικών ντέρμπι.
Ναι, είναι. Και προφανώς, την Κυριακή έχουμε μπροστά μας ένα τεράστιο παιχνίδι, το μεγαλύτερο παιχνίδι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, το οποίο ανυπομονώ να παίξω. Αλλά και πάλι, τι είναι πίεση; Προφανώς νιώθω ότι αυτός ο σύλλογος, οι προσδοκίες και το γεγονός ότι δεν έχουμε κατακτήσει το πρωτάθλημα εδώ και 16 χρόνια —17 όταν φτάσουμε στον Μάιο— και το ότι ελπίζουμε τότε να κάνουμε το τελευταίο βήμα, τουλάχιστον αυτό θέλουμε να πετύχουμε, είναι προφανώς μια τεράστια πίεση που κουβαλάς στους ώμους σου.
Αλλά νομίζω ότι η πίεση που μπορεί να νιώθεις όταν έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κοπεγχάγη, όταν καταλαβαίνεις απολύτως τα πάντα, όταν βρίσκεσαι σε έναν σύλλογο που σου έχει προσφέρει τα πάντα σε επίπεδο προσωπικής εξέλιξης και εκπαίδευσης... Θα έλεγα ότι αυτή η πίεση, όταν ζεις στην πρωτεύουσα και ταυτόχρονα προπονείς τον σύλλογο της πρωτεύουσας, στον οποίο έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει, είναι τεράστια πίεση. Γιατί απλώς... το αντιλαμβάνεσαι. Πιστεύω ότι αυτό ισχύει σε όλο τον κόσμο.
Το να είσαι ντόπιος σε μια χώρα που αγαπά το ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο δύσκολο. Πρέπει να είναι εξαιρετικά δύσκολο. Και γι' αυτό ο Παναθηναϊκός ή οι τέσσερις μεγάλοι σύλλογοι στην Ελλάδα δεν έχουν έναν σπουδαίο προπονητή που να είναι ντόπιος, για τους ίδιους ή παρόμοιους λόγους, υποθέτω.
Δεν ξέρω.
Άρα, η πίεση στην Κοπεγχάγη ξεκίνησε από την πρώτη μέρα; Εννοώ, ξεκινάς στον σύλλογό σου και ξαφνικά είσαι ο βασικός υπεύθυνος για τα πάντα.
Η πίεση θα υπάρχει πάντα. Και η πίεση θα υπάρχει πάντα και στον Παναθηναϊκό. Δεν πιστεύω ότι η πίεση σήμερα είναι μικρότερη από ό,τι ήταν πριν από έξι εβδομάδες. Ξέρω ότι τα αποτελέσματα, και ειδικά οι εμφανίσεις, ήταν καλύτερα τον τελευταίο μήνα απ' ό,τι στην αρχή της σεζόν. Αλλά η πίεση θα είναι πάντα εκεί. Και στην Κοπεγχάγη τα δοκίμασα όλα. Δεν υπάρχει κάτι που δεν έχω ζήσει. Έζησα όλες τις επιτυχίες, αλλά έζησα και όλα τα υπόλοιπα: την πρόκριση στο Champions League, τη συμμετοχή στο Champions League, την κατάκτηση τροπαίων...
Την απόλυση;
Αλλά και εξαιρετικά δύσκολες περιόδους. Και η πιο δύσκολη περίοδος, προφανώς, ήταν οι τελευταίοι τρεις-τέσσερις μήνες μου στην Κοπεγχάγη, όταν όλα πήγαν πολύ άσχημα. Και τότε, προφανώς, πρέπει να ξεχωρίσεις τον σύλλογο από εσένα ως προπονητή και να είσαι ειλικρινής και να πεις: «Δεν πρόκειται να πετύχουμε μαζί, βραχυπρόθεσμα, τα ίδια πράγματα που πετύχαμε στο παρελθόν». Και τώρα, προφανώς, το ποδόσφαιρο έχει να κάνει και με τις αμφιβολίες. «Είναι αυτό το σωστό;».
Κερδίζεις, κερδίζεις, κερδίζεις, μετά τρως ένα χαστούκι στο πρόσωπο και χάνεις, χωρίς να το έχεις δει να έρχεται. Και μετά αμφιβάλλεις ξανά. Το ίδιο συμβαίνει στους παίκτες, στους προπονητές, στο επιτελείο, στη διοίκηση, στους φιλάθλους. Οπότε έχω ζήσει την επιτυχία, όπου από την πρώτη μέρα ένιωθα ότι «αυτό θα συμβεί». Αλλά έχω ζήσει και την κατάσταση όπου υπάρχει μια ευκαιρία, χωρίς να ξέρεις προς ποια κατεύθυνση θα πάει, μέχρι να προχωρήσεις λίγο περισσότερο.
Είναι δελεαστικό τώρα να σας ρωτήσω για τον Παναθηναϊκό.
Φυσικά. Μπορώ να πω ότι έχουμε κάνει ένα καλό ξεκίνημα, αλλά μπορώ επίσης να δω όλα τα πράγματα στα οποία πρέπει να βελτιωθούμε. Και ξέρω ότι, αυτή τη στιγμή, δεν θα αφαιρέσω ούτε έναν βαθμό από τους 15 που έχουμε πάρει. Δεν θα αντάλλαζα την πρόκριση στο Conference League με τίποτα. Αλλά, αν μιλάμε για πίεση και προσδοκίες, τότε προφανώς το ξεκίνημα που έχουμε κάνει δεν σημαίνει ότι μειώσαμε την πίεση από τους ώμους μας. Ίσως μάλιστα προσθέσαμε κιόλας.
Προσθέσατε, φυσικά.
Προσθέσαμε προσδοκίες.
Προσθέσατε προσδοκίες.
Προσθέσαμε όνειρα. Και, για να είμαι ειλικρινής, ίσως προσθέσαμε και λίγο από όλους τους συλλόγους, τους παίκτες και τους φιλάθλους που δεν θέλουν να πετύχουμε. Τώρα έχουμε κι αυτούς απέναντί μας, με την έννοια ότι πρέπει να τους κερδίσουμε.
Και αυτό είναι φυσιολογικό στο ποδόσφαιρο. Οπότε νομίζω ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό που κάναμε φέτος το καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό και σε αυτό στο οποίο συμμετείχα τη σεζόν 2024-25 στην Κοπεγχάγη.
Και τώρα έχουμε κάνει ένα καλό ξεκίνημα. Αλλά όσο περνάει κάθε μέρα που βρίσκομαι στην Ελλάδα και όσο βλέπω κάθε παιχνίδι της Super League, σκέφτομαι ότι —και το λέω ειλικρινά— υπάρχουν πάρα, πάρα, πάρα πολλές καλές ομάδες και πολλοί δύσκολοι αντίπαλοι.
Επειδή αναφερθήκατε στις αμφιβολίες, μπορούμε να πούμε ότι επιβεβαιώσατε κυρίως τις βεβαιότητες που είχατε πριν ξεκινήσετε να εργάζεστε εδώ; Ή έχετε πλέον περισσότερες —ας μην τις πούμε αμφιβολίες— αλλά περισσότερα ερωτήματα για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Βρήκατε εκπλήξεις;
Ναι, θα έλεγα ότι βρήκα. Και πάλι, με όλο τον σεβασμό, νομίζω ότι το ίδιο θα συνέβαινε αν ρωτούσατε έναν Έλληνα προπονητή:
«Θα ήθελες να πας να δουλέψεις στη Σκανδιναβία;». Προφανώς δεν είναι ότι υπογράφεις και από την πρώτη μέρα ξέρεις τα πάντα.
Το ενδιαφέρον, αλλά και τα κοινά όνειρα και οι φιλοδοξίες που κατάλαβα αρκετά νωρίς ότι είχαμε ο Παναθηναϊκός κι εγώ, με έκαναν να θέλω να ψάξω περισσότερο. Να αποκτήσω περισσότερη γνώση για τον Παναθηναϊκό, αλλά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Είχατε πει ότι οι δύο πρώτες σας σκέψεις ήταν είτε «θα ταιριάξω απόλυτα» είτε «θα γίνει απόλυτο χάος», σωστά; Τέσσερις μήνες αργότερα, από τη δική μου πλευρά, παρακολουθώντας απ' έξω τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα πράγματα στην ομάδα σας, νομίζω ότι είναι ένα τέλειο ταίριασμα. Φαίνεται ότι δεν είστε ένας νέος άνθρωπος, ένας καινούργιος άνθρωπος στη δομή. Μοιάζετε σαν κάποιος που δουλεύει εδώ για περισσότερο από...
Ναι, αλλά μπορώ επίσης να πω ότι αγαπώ να βρίσκομαι εδώ. Μου αρέσει να έρχομαι στη δουλειά. Μου αρέσουν οι άνθρωποι με τους οποίους δουλεύω καθημερινά. Οι Δανοί, το ελληνικό επιτελείο, οι παίκτες, οι αθλητικοί διευθυντές μου, ο αθλητικός διευθυντής μου, συγγνώμη. Μου αρέσει όλο αυτό. Οπότε είμαι πάρα, πάρα πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ. Αλλά γνωρίζω επίσης ότι δεν μπορείς να βγάλεις κανένα συμπέρασμα. Δεν μπορείς να συμπεράνεις πραγματικά πόσο καλά ταιριάζουμε μεταξύ μας πριν χάσουμε και μερικά παιχνίδια. Γιατί τότε παίρνεις όλες τις απαντήσεις.
Οπότε, για να είμαι ειλικρινής, όταν υπογράφεις ως πρώτος προπονητής του Παναθηναϊκού, έχοντας περάσει τόσα πολλά χρόνια στη Δανία, έχεις κάποιες προσδοκίες. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία σκέφτεσαι: «Εντάξει, γι' αυτό γνωρίζω πολλά» ή «έχω κάνει την έρευνά μου». Αλλά υπάρχει επίσης ίσως ένα 30-40% για το οποίο έχεις ερωτηματικά.
Ερωτηματικά;
Ακριβώς. Και γι' αυτόν τον λόγο είπα ότι, με το επιτελείο που θα έφερνα μαζί μου, υπήρχε ένας κανόνας που έπρεπε να ισχύει για όλους. Να μπορούν να προσαρμοστούν κοινωνικά. Να μπορούν να ενταχθούν εύκολα. Και γι' αυτό έχω φέρει μαζί μου μηδέν μαλάκες —αν μου επιτρέπεται να το πω έτσι— γιατί ήξερα από την πρώτη, πρώτη μέρα ότι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στον Παναθηναϊκό ήταν να πάρουμε όλη την αγάπη που έχει το ελληνικό επιτελείο για τον σύλλογο εδώ και πολλά χρόνια, αλλά και όλη τη γνώση και την τεχνογνωσία που διαθέτουν. Γιατί έχουμε πραγματικά, πραγματικά, πραγματικά πολύ καλούς ανθρώπους εδώ. Και να προσπαθήσουμε ώστε να μην υπάρχει ένα δανέζικο επιτελείο και ένα ελληνικό επιτελείο, αλλά ένα επιτελείο του Παναθηναϊκού. Και νομίζω ότι αυτός είναι ίσως ο λόγος που όλοι μαζί έχουμε κάνει το μεγαλύτερο βήμα.
Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Όλοι μπορούν να χαμογελούν, να είναι χαρούμενοι και να κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση όταν κερδίζεις, κερδίζεις, κερδίζεις. Μπορεί να έρθει μια ισοπαλία σε μια κακή μέρα και μετά να κερδίσεις την επόμενη εβδομάδα. Αλλά το πραγματικό τεστ είναι το πώς αλληλεπιδρούμε και πώς συμπεριφερόμαστε όλοι όταν φάμε ένα χαστούκι στο πρόσωπο.
Ή όταν έρθουν δύο συνεχόμενες ή τρεις συνεχόμενες ήττες. Γιατί αυτή η μέρα θα έρθει κι αυτή. Και τότε πρέπει να βρεις τον τρόπο είτε να κινηθείς γύρω από τις δυσκολίες είτε να μπεις κατευθείαν μέσα σε αυτές, ώστε να επιστρέψεις ξανά σε μια καλή περίοδο.
Ποια ήταν, ας πούμε, τα πράγματα με τα οποία ο Παναθηναϊκός σας έπεισε να αφήσετε στην άκρη τις αμφιβολίες σας και να επικεντρωθείτε στα θετικά του συλλόγου και της πρότασης; Ποια ήταν τα βασικά πράγματα που σας έκαναν να πείτε «ναι»;
Πρώτα απ' όλα, σε ποδοσφαιρικό επίπεδο, νομίζω ότι κάναμε κάποιες πολύ καλές συζητήσεις για το ποδόσφαιρο.
Συγγνώμη που σας διακόπτω. Θα μπορούσατε, προερχόμενος από μια ποδοσφαιρική σχολή όπως αυτή της Δανίας, εύκολα να βρίσκεστε σε ένα άλλο πρωτάθλημα, σε ένα, ας πούμε, καλύτερο πρωτάθλημα, σε ένα από τα πέντε κορυφαία, αλλά ίσως όχι άμεσα σε μια ομάδα αυτού του μεγέθους.
Και πάλι, τότε πρέπει να επιστρέψεις στην ταυτότητά μου και στην ταυτότητα του Stefan, ο οποίος είναι ο βασικός μου βοηθός εδώ και πολλά χρόνια. Ποιοι είμαστε; Τι χρειαζόμαστε στη ζωή μας; Τι είναι αυτό που έχει νόημα για εμάς; Και, με όλο τον σεβασμό τόσο στο ελληνικό όσο και στο δανέζικο πρωτάθλημα, δεν επέλεξα το πρωτάθλημα. Επέλεξα τον σύλλογο.
Για μένα, έχει μεγαλύτερη σημασία το πού βρίσκομαι στην καριέρα μου. Είναι πιο σημαντικό να βρίσκομαι σε έναν τεράστιο, τεράστιο, τεράστιο, τεράστιο, πραγματικά τεράστιο σύλλογο, παρά να πάω στη Γερμανία, για παράδειγμα, και να κερδίζεις πού και πού, να παίρνεις μια ισοπαλία και όλοι να είναι χαρούμενοι. Εγώ θέλω να παίζω για κάτι. Θέλω να παίζω στην κορυφή. Θέλω να προσπαθήσω να κερδίσω ξανά κάτι, γιατί αυτό είναι, για μένα, το απόλυτο συναίσθημα που μπορείς να βιώσεις ως προπονητής στο τέλος μιας σεζόν. Οπότε, ξανά, νομίζω ότι επιστρέφουμε στο ερώτημα: «Τι ήθελα εγώ;». Και ήθελα να βρίσκομαι σε έναν μεγάλο σύλλογο.
Οι συζητήσεις που είχα με τον σύλλογο σχετικά με το πώς βλέπαμε κάποια από τα προβλήματα της προηγούμενης σεζόν, εγώ απ' έξω, παρακολουθώντας όσο περισσότερα παιχνίδια μπορούσα, προσπαθώντας να επικοινωνήσω με κάποιες πηγές εδώ κι εκεί για να αποκτήσω πληροφορίες, αλλά και να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα από τους ανθρώπους μέσα στον σύλλογο... Νομίζω ότι συμφωνήσαμε πολύ γρήγορα σχετικά με το ποια ήταν τα προβλήματα, χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες. Ποιες ήταν οι προκλήσεις;
Πού θέλαμε να πάμε; Συμφωνήσαμε απόλυτα ότι πολλά πράγματα έπρεπε να αλλάξουν όσον αφορά τους παίκτες που θα έρχονταν και θα έφευγαν, αλλά και ότι έπρεπε να αλλάξει λίγο η ιεραρχία. Και νομίζω ότι σε αυτό τα καταφέραμε. Και πρέπει να επαινέσω πάρα πολύ τον σύλλογο, γιατί όλα όσα μου υποσχέθηκαν ή όλα όσα συμφωνήσαμε, έγιναν ακριβώς έτσι.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη απόφαση;
Τι εννοείτε πιο δύσκολη απόφαση;
Η πιο δύσκολη απόφαση που χρειάστηκε να εφαρμοστεί στον σύλλογο. Να αλλάξει η ιεραρχία, όπως είπατε, να έρθουν πολλοί παίκτες, να φύγουν πολλοί παίκτες. Ποιο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα για εσάς, ως προπονητή αλλά και ως άνθρωπο, να διαχειριστείτε;
Νομίζω ότι, τόσο για μένα όσο και για τον αθλητικό διευθυντή μου, το ποδόσφαιρο έχει να κάνει με το ότι κάποιες φορές σε επιλέγουν και κάποιες φορές δεν σε επιλέγουν. Έτσι είναι για τους παίκτες. Έτσι είναι και για τους προπονητές. Οπότε δεν είναι δύσκολο για μένα να μεταφέρω ένα μήνυμα ή για τον αθλητικό διευθυντή μου να μεταφέρει ένα μήνυμα σε έναν παίκτη:
«Εντάξει, δεν είσαι μέρος του μέλλοντος του Παναθηναϊκού την επόμενη σεζόν». Εκεί που νομίζω ότι ήταν δύσκολο δεν ήταν στην προετοιμασία. Ήταν όταν μπήκαμε σε αυτά τα προκριματικά παιχνίδια, όπου υπήρχαν δύο επιλογές: είτε μπαίνεις στο Conference League είτε μένεις εκτός. Εκεί ένιωσα ότι ήταν δύσκολο, γιατί υπήρχαν κάποιοι παίκτες που έπαιζαν, έδιναν τα πάντα για τον Παναθηναϊκό, αγωνίζονταν με όλη τους την προσπάθεια. Και εγώ —όχι ίσως, το ήξερα μέσα μου— γνώριζα ότι σε δύο, τέσσερις, έξι ή οκτώ εβδομάδες πιθανότατα δεν θα αποτελούσαν πλέον μέρος αυτής της ομάδας. Αυτό δεν είναι εύκολο.
Και εκεί πρέπει να είσαι —και θεωρώ τον εαυτό μου καλό άνθρωπο— αλλά κάποιες φορές πρέπει να είσαι και κυνικός. Γι' αυτό για μένα τα προκριματικά παιχνίδια, τόσο νωρίς στη σεζόν, όταν την ίδια στιγμή προσπαθείς να αλλάξεις ολοκληρωτικά μια ομάδα, είναι τόσο δύσκολα. Γιατί αν αλλάζεις μια ομάδα που είχε κάνει μια τόσο καλή σεζόν την προηγούμενη χρονιά, όπως για παράδειγμα η ΑΕΚ ή ο Ολυμπιακός, τότε έχεις δύο, τρεις, τέσσερις επιπλέον εβδομάδες προετοιμασίας.
Και τότε είναι πολύ, πολύ πιο εύκολο να κάνεις τις αλλαγές.
Στις δύο από τις τρεις τελευταίες σεζόν, η ομάδα που προκρίθηκε από τρεις γύρους προκριματικών του Conference League κατέκτησε τελικά και το πρωτάθλημα. Ήταν ο ΠΑΟΚ το 2024 και η ΑΕΚ το 2026. Ξεκίνησαν τη σεζόν χωρίς να έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθος.
Προπονητής: Θα μπορούσε να είναι σημάδι. Δεν πιστεύω στα σημάδια. Πιστεύω στη δουλειά που κάνουμε στο γήπεδο. Και μπορώ να πω ότι κάνουμε καλή δουλειά. Αλλά, αφού έχω παρακολουθήσει κάποιους από τους άλλους συλλόγους του ελληνικού πρωταθλήματος, πρέπει να παραδεχτώ ότι φαίνεται πως υπάρχουν και άλλοι σύλλογοι, άλλοι προπονητές, άλλα επιτελεία και άλλοι παίκτες που κάνουν καλή δουλειά σε άλλα μέρη της Αθήνας και της Ελλάδας.
Και είχατε πει ήδη, αν δεν κάνω λάθος, από τον Ιούνιο ότι αρχίζετε να ερωτεύεστε το μέρος. Ερωτεύεστε τη δουλειά. Ήταν κάποια συγκεκριμένη στιγμή; Ήταν το μέρος; Ήταν κάποια συζήτηση που σας έκανε να αισθανθείτε έτσι;
Όχι. Νιώθω ότι το ποδόσφαιρο γενικότερα σημαίνει τα πάντα για τους ανθρώπους της Αθήνας. Νιώθω ότι το ποδόσφαιρο στη Θεσσαλονίκη σημαίνει τα πάντα για τους ανθρώπους εκεί. Νιώθω ότι το ποδόσφαιρο στην Κρήτη σημαίνει τα πάντα για τους ανθρώπους εκεί και για την ομάδα της πόλης τους. Αυτό το συναίσθημα το βρίσκεις και σε κάποιους συλλόγους στη Δανία, αλλά όχι σε όλους. Και γι' αυτό δεν χρειάστηκαν πολλές εβδομάδες για να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι. Και για μένα αυτό σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι απλώς ποδόσφαιρο.
Είναι μια ευθύνη, λόγω του πόσο πολύ σημαίνει για τόσες χιλιάδες ανθρώπους. Και αυτό είναι προνόμιο, το να αποτελείς μέρος του.
Ίσως αυτό εννοούσα όταν είπα ότι ερωτεύομαι τον σύλλογο. Ότι νιώθεις τις προσδοκίες. Τα όνειρα.
Είχατε επίσης την ευκαιρία να γνωρίσετε τους φιλάθλους χωρίς να είστε στον πάγκο. Πήγατε σε έναν αγώνα μπάσκετ και νιώσατε, νομίζω, αυτή τη ζεστασιά.
Ναι, αλλά στην πραγματικότητα αυτό το νιώθεις περισσότερο στην καθημερινότητα. Και αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη Δανία και την Ελλάδα. Στη Δανία, ίσως είσαι λίγο πιο συγκρατημένος. Βλέπεις τον προπονητή της Κοπεγχάγης και θέλεις να πας να του πεις ότι κάνει καλή ή κακή δουλειά, αλλά δεν το κάνεις. Στην Ελλάδα, όμως, είναι διαφορετικά. Θυμάμαι μια αστεία ιστορία: τις προάλλες πήγα για φαγητό με έναν φίλο. Καθόμασταν στο τραπέζι και ήρθε ο σερβιτόρος και σκεφτήκαμε «ωραία, τώρα θα παραγγείλουμε». Με είδε όμως, κατάλαβε ποιος είμαι και ήθελε να βγάλουμε μια φωτογραφία.
Μετά έφυγε και επέστρεψε δέκα λεπτά αργότερα λέγοντας: «Συγγνώμη, ξέχασα να σας ρωτήσω τι θέλετε να φάτε». Αυτό δείχνει απλώς το συναίσθημα που υπάρχει. Το ποδόσφαιρο σημαίνει τα πάντα για τους φιλάθλους στην Ελλάδα. Και το βλέπω πλέον και στις δύο εθνικές ομάδες που παρακολουθώ στο Nations League. Προφανώς τη Δανία, αλλά και την Ελλάδα. Και τώρα, με τα εκπληκτικά αποτελέσματα που έχει πετύχει ο Γιοβάνοβιτς και η ομάδα του απέναντι στη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Σερβία, νιώθεις ότι υπάρχει πλέον αυτή η πίστη στην ελληνική εθνική ομάδα.
Είχατε αυτή την αποδοχή από την αρχή, από τις πρώτες ημέρες σας στην Αθήνα; Νιώθατε τον κόσμο να σας πλησιάζει και να σας ρωτά για τα σχέδιά σας, για το πώς ονειρεύεστε τον Παναθηναϊκό; Είχατε μεγάλες συζητήσεις στον δρόμο ή άρχισαν να σας πλησιάζουν μετά από μερικά παιχνίδια και αφού άρχισε να κερδίζει η ομάδα;
Δεν έχω μεγάλες συζητήσεις με κανέναν, γιατί αυτό δεν είναι ρεαλιστικό μέσα σε μια ολόκληρη μέρα. Και νομίζω ότι η αποδοχή είναι κάτι που πρέπει να το κερδίσεις με τον χρόνο, όχι από την πρώτη μέρα. Δεν ξέρω.
Έχετε κάποιο μαγικό κόλπο στους προκριματικούς γύρους; Γιατί δεν έχετε χάσει ποτέ προκριματικό αγώνα.
Όχι.
Και ξεκινώντας έτσι, αυξάνονται οι προσδοκίες.
Δεν έχω κανένα μαγικό κόλπο. Νομίζω ότι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να παραμένεις ψύχραιμος. Μπορώ να πω ότι έχω παίξει 12 παιχνίδια απέναντι σε 12 αντιπάλους — άρα πρέπει να είναι 24 παιχνίδια συνολικά — και είναι πάρα, πάρα, πάρα λίγα αυτά που κύλησαν ομαλά, με ρυθμό, όπου οι παίκτες ένιωθαν ελεύθεροι. Μερικές φορές χρησιμοποιώ τη φράση ότι «αυτά δεν ήταν παιχνίδια που απολαύσαμε να παίζουμε».
Και νομίζω ότι το είπα πολλές φορές μέσα στο καλοκαίρι: πρέπει να αποδεχτούμε ότι αυτά τα παιχνίδια που θα παίξουμε τώρα θα έχουν τόσο μεγάλη πίεση και τόση ένταση, ώστε το ζητούμενο είναι να είμαστε όσο το δυνατόν πιο συμπαγείς. Γιατί στους προκριματικούς, νομίζω ότι κάνεις τεράστιο λάθος — ακόμα κι αν είσαι νέος προπονητής — αν πιστεύεις ότι τα προκριματικά υπάρχουν στο πρόγραμμα για να εξελίξεις την ομάδα. Δεν υπάρχουν γι' αυτό. Τα προκριματικά υπάρχουν για έναν λόγο: να κερδίσεις. Γιατί αν δεν κερδίσεις, αποκλείεσαι. Υπάρχει βέβαια μια νέα ευκαιρία την επόμενη χρονιά, 12 μήνες μετά.
Έχω την άποψη — και δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά από αυτά που λέτε μάλλον θα συμφωνήσετε — ότι δεν θεωρώ τα καλοκαιρινά προκριματικά ως τα πρώτα παιχνίδια της νέας σεζόν. Τα θεωρώ τα τελευταία παιχνίδια της προηγούμενης.
Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό λέγαμε πάντα και στην Κοπεγχάγη όταν προκρινόμασταν. «Αυτό είναι το τελευταίο παιχνίδι της προηγούμενης σεζόν και μετά ξεκινάει το νέο κεφάλαιο». Έτσι είναι όταν βρίσκεσαι σε έναν... Και μάλιστα, στην πραγματικότητα, οι ελληνικές ομάδες έχουν ακόμη καλύτερες προϋποθέσεις για να παίξουν στο Champions League και το Europa League, γιατί οι κορυφαίες ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου — περισσότερες ελληνικές ομάδες, για να είμαι ειλικρινής — έχουν κάνει καλύτερη πορεία στην Ευρώπη από σχεδόν όλες τις δανέζικες, με εξαίρεση ίσως την Κοπεγχάγη και πλέον τη Μίντιλαντ.
Διαφορετικά, οι ομάδες της Δανίας που θα έπρεπε να έχουν καλή παρουσία στην Ευρώπη έχουν υπάρξει, για να το πω ωμά, απογοητευτικές. Ενώ οι δεύτερες, τρίτες και τέταρτες ομάδες έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Το βλέπεις τώρα, για παράδειγμα, με τον ΟΦΗ.
Είναι εντυπωσιακό αυτό που κάνει και ο ΟΦΗ. Ας υποθέσουμε ότι δεν είχε συμβεί, ότι μένατε εκτός Ευρώπης. Το δύσκολο θα ήταν — αφήνω στην άκρη το οικονομικό κομμάτι — ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να διαχειριστείτε τόσους πολλούς ποιοτικούς παίκτες με μόλις μιάμιση διοργάνωση.
Θα ήταν αδύνατο. Δεν συνέβη, αλλά αν το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι δεν καταφέραμε να μπούμε στο Conference League, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι θα χτυπούσα την πόρτα του αθλητικού διευθυντή μου και θα του έλεγα: «Όχι, τώρα πρέπει να πουλήσουμε». Γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί ποδοσφαιριστές και δεν θα μπορούσα να τους κρατήσω όλους, ενώ παράλληλα να τους κάνω να αισθάνονται ότι έχουν πραγματικό ρόλο στις εμφανίσεις και στα αποτελέσματά μας.
Και αυτή ήταν στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη αμφιβολία μου — όχι η μοναδική, αλλά η μεγαλύτερη — όταν ήρθα στον Παναθηναϊκό: η πρόκριση στο Conference League. Γιατί η πρόκριση στο Champions League, είτε είναι τρεις γύροι είτε δύο είτε ένας, ή η πρόκριση στο Europa League, είτε είναι τρεις, δύο ή ένας γύρος, είναι πολύ πιο εύκολη στη διαχείριση από το Conference League.
Όταν έχεις στο μυαλό σου ότι έχεις τουλάχιστον μια δεύτερη ευκαιρία.
Ακριβώς. Αυτή η ασφάλεια δεν υπάρχει στο Conference League. Είναι τα χειρότερα παιχνίδια για να παίξεις.
Αλλά την ίδια στιγμή, αυτά είναι και τα παιχνίδια που, ακριβώς λόγω της σημασίας τους και επειδή δεν σου δίνουν δεύτερη ευκαιρία, σου επιτρέπουν να επιταχύνεις τη διαδικασία με την ομάδα σου. Να προχωρήσεις πιο γρήγορα, να πας πιο δυνατά.
Μπορείς να το πεις αυτό, αλλά εγώ δεν θα έλεγα ότι επιταχύνατε κάτι στα έξι παιχνίδια των προκριματικών.
Ναι, δυσκολευτήκαμε. Δυσκολευτήκαμε πολύ.
Παρ' όλα αυτά, αξίζατε την πρόκριση.
Αξίζαμε να προκριθούμε. Είχαμε τριάμισι παιχνίδια στα οποία δεν είχαμε διαθέσιμο το βασικό μας δεξί μπακ, παρόλο που θεωρητικά είχαμε δύο ή τρεις επιλογές. Δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ. Και φυσικά υπήρχε και η συνεχής αλλαγή του ρόστερ, με παίκτες να έρχονται και να φεύγουν. Αλλά εκεί που επιταχύναμε πραγματικά κάτι ήταν όταν σταθήκαμε όλοι μαζί στα αποδυτήρια στην Τσεχία και κοιταχτήκαμε στα μάτια και είπαμε: «Τα καταφέραμε».
Και αν υπάρχει κάτι για το οποίο θέλω να δώσω στον εαυτό μου ένα χτύπημα στην πλάτη, είναι ότι κάθε μέρα έλεγα στους παίκτες μου, στο επιτελείο μου και στον αθλητικό διευθυντή μου ότι, μόλις τελειώσουμε με αυτά τα προκριματικά, τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα. Γιατί το χειρότερο κομμάτι της πίεσης θα έχει φύγει. Οπότε, όταν ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα στην Τσεχία, νομίζω ότι εκεί ήταν που επιταχύναμε. Μπορέσαμε να κοιταχτούμε και να πούμε: «Τα καταφέραμε». Και το γεγονός ότι περάσαμε από αυτή τη φωτιά, ας το πούμε έτσι, μας κάνει πιο δυνατούς για το ξεκίνημα της εγχώριας σεζόν.
Εκατό τοις εκατό. Και ξεκινήσατε με καλύτερο ποδόσφαιρο. Καλύτερο ποδόσφαιρο, με την έννοια ότι είστε πιο κυριαρχικοί. Είναι απλώς πιο συνεκτικό.
Είναι πιο... Δεν υπάρχουν τόσες αμφιβολίες. Θα υπάρχουν ακόμα παιχνίδια στα οποία θα είμαστε κακοί. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Αλλά νιώθεις περισσότερο ρυθμό, περισσότερη ροή, λιγότερες αμφιβολίες. Δεν είναι τόσο μηχανικό όσο ήταν στην αρχή των προκριματικών. Αλλά υπάρχει και λόγος γι' αυτό: πλέον οι παίκτες έχουν περισσότερα λεπτά μαζί, τόσο στις προπονήσεις όσο και στα παιχνίδια. Και αυτό είναι το αστείο με το ποδόσφαιρο. Είναι ίσως το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου όλοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι, αν αγοράσεις μια εντελώς καινούργια ομάδα, ανεξάρτητα από το πόσα χρήματα έχεις ξοδέψει, μπορείς να τους βάλεις όλους μαζί σε ένα δωμάτιο και να περιμένεις να παίξουν αμέσως έτσι. Δεν λειτουργεί έτσι. Πρέπει να θυμάσαι ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο σύνθετο άθλημα στον κόσμο. Αν προσθέσεις όλους τους κανόνες και όλες τις πιθανές αλληλεπιδράσεις που μπορούν να υπάρξουν μέσα σε μια ποδοσφαιρική φάση κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι καθόλου εύκολο.
Είπατε ότι ο Παναθηναϊκός είναι ένας κοιμώμενος γίγαντας. Τι πιστεύετε ότι θα λειτουργήσει ως ξυπνητήρι για έναν κοιμώμενο γίγαντα σαν αυτόν; Είναι ένας τίτλος; Είναι ένας τίτλος που θα έρθει τυχαία; Με την έννοια ότι δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας συστηματικής προσπάθειας δύο ή τριών χρόνων.
Μπορεί να είναι. Ίσως δεν είναι η σωστή λέξη, το «κοιμώμενος γίγαντας». Αυτό που εννοούσα είναι ότι ίσως πρόκειται για τον σύλλογο στην Ευρώπη που, σε επίπεδο brand —του δικού μας brand—, μεγέθους, κόσμου και ιστορίας... Αν γυρίσεις 15-16 χρόνια πίσω, μπορείς να μου πεις έναν άλλο σύλλογο στην Ευρώπη με την ίδια ιστορία, το ίδιο μέγεθος, σε πρωτεύουσα, με αυτή την ιστορία, που να μπορείς να πεις: «Εντάξει, δεν έχει κερδίσει το πρωτάθλημα εδώ και 15-16 χρόνια»; Εγώ δεν μπορώ. Και αυτό εννοούσα όταν είπα «κοιμώμενος γίγαντας».
Αλλά αυτό που πιστεύω ότι πρέπει να σεβαστείς σε αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν πρόκειται απλώς για έναν μεγάλο σύλλογο που τερμάτισε δεύτερος ή τρίτος, ήταν λίγο άτυχος και δεν κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα. Πρόκειται για έναν μεγάλο σύλλογο που υπέφερε πάρα, πάρα, πάρα πολύ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να σεβαστείς ακόμη περισσότερο από όλα τα τρόπαια και τη σπουδαία ιστορία που έχει ο Παναθηναϊκός στα 00s, στα 90s και τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό που πρέπει να σεβαστείς είναι όλους τους ανθρώπους, από τη βάση μέχρι την κορυφή, που έφεραν σταδιακά — όχι χωρίς δυσκολίες — τον Παναθηναϊκό πίσω στην ευκαιρία που είχαμε εγώ και άλλα μέλη του επιτελείου και παίκτες τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια. Γιατί πιστεύω ότι τα 12, 13, 15, 16 χρόνια δεν ήταν εύκολα. Και νομίζω ότι πρέπει να θυμόμαστε, σε αυτή την περίπτωση, να σεβόμαστε κάποια πολύ, πολύ δύσκολα χρόνια για όλους όσοι αγαπούν τον Παναθηναϊκό.
Φαίνεστε άνθρωπος που αναλύει τα πράγματα σε βάθος. Ήδη μου μιλήσατε για την ιστορία του Παναθηναϊκού, για τις κακές σεζόν του την προηγούμενη δεκαετία. Αυτό σημαίνει ότι είχατε κάνει την ανάλυσή σας πριν συμφωνήσετε να έρθετε ή κατά τη διάρκεια της παρουσίας σας εδώ μάθατε περισσότερα για την ιστορία;
Νομίζω ότι θα ήταν κακή προετοιμασία αν δεν το είχα κάνει. Και επίσης θα ήταν ασέβεια προς τον σύλλογο, αλλά και προς τον ίδιο μου τον εαυτό.
Εννοείτε ότι βλέπετε και την οργανωτική πλευρά ενός συλλόγου;
Ναι, ναι. Νομίζω ότι πρέπει να το δεις για να καταλάβεις τον σύλλογο, να καταλάβεις τα συναισθήματα. Προσπαθώ να το εξηγήσω και σε κάποιους παίκτες, ιδιαίτερα στους νέους, χωρίς να αναφέρω ονόματα. Στην αρχή κάποιοι πραγματικά ένιωθαν την πίεση και έλεγαν: «Ουάου, παίζουμε καλά για 15 λεπτά και μετά, στην πρώτη φορά που θα βγάλουμε την μπάλα πλάγιο, αρχίζουν οι αμφιβολίες και η κριτική από την εξέδρα». Αλλά τους λέω ότι πρέπει να καταλάβουν πως πρόκειται για έναν πολύ, πολύ μεγάλο σύλλογο που δεν έχει κερδίσει το πρωτάθλημα εδώ και 16 χρόνια. Και όλη αυτή η προσδοκία βρίσκεται τώρα στους ώμους σας, παρόλο που εσείς δεν ήσασταν εδώ για 16 χρόνια. Η δική σας ευθύνη αφορά μόνο τους επόμενους 10 μήνες. Δεν είναι δική σας ευθύνη τα τελευταία 16 χρόνια. Αλλά πρέπει να το καταλάβετε ούτως ή άλλως. Πρέπει να καταλάβετε τι είναι αυτό που εκπροσωπείτε.
Και νομίζω ότι είναι υγιές για μένα, για το επιτελείο και για τους παίκτες να καταλαβαίνουμε τι εκπροσωπούμε. Γιατί αυτό πρέπει να μας δίνει αυτό το... έξτρα καύσιμο. Και είμαι περήφανος όταν λέω στους φίλους μου στη Δανία ότι είμαι ο προπονητής του Παναθηναϊκού. Είναι κάτι τεράστιο για μένα. Και είναι κάτι τεράστιο και για το επιτελείο μου που βρίσκεται εδώ. Και ξέρω ότι είναι επίσης κάτι τεράστιο για τους παίκτες μου να αποτελούν μέρος αυτού του συλλόγου, με όλα όσα κουβαλούν στους ώμους τους.
Το συζητήσαμε λίγο νωρίτερα, σχετικά με τα ευρωπαϊκά προκριματικά του Conference League. Αλλά πείτε μου, τι τύπος προπονητή είστε; Είστε ένας προπονητής που απολαμβάνει μια νίκη με 1-0, έπειτα από μεγάλη δυσκολία; Ή αν η ομάδα σας παίξει καλά, είστε εξίσου χαρούμενος με ένα 3-3, ας πούμε;
Είμαι προπονητής που θέλει να κερδίζει. Και φυσικά θέλω να εφαρμόζω τις ιδέες μου και τον τρόπο με τον οποίο θέλω να παίζει η ομάδα. Αλλά νομίζω — και δεν θα πω αν άλλοι προπονητές θα συμφωνούσαν ή αν κάποιοι θα διαφωνούσαν — ότι όταν ξεκινάς μια προετοιμασία, έχεις κάποιες ιδέες. Κάποια στιγμή όμως βλέπεις κάτι. Κάποιες σχέσεις μέσα στην ομάδα, ίσως έναν παίκτη που σε εκπλήσσει θετικά ή αρνητικά. Και τότε αρχίζεις να κινείσαι λίγο περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση, αντί προς την κατεύθυνση που αρχικά πίστευες ότι ήταν η σωστή.
Άρα είστε ευέλικτος στις ιδέες σας;
Θα έλεγα ότι δεν είμαι ευέλικτος από παιχνίδι σε παιχνίδι. Αλλά είμαι ευέλικτος ως προς τη γενικότερη προσέγγισή μου. Πάρε, για παράδειγμα, τις δύο ομάδες της Κοπεγχάγης που κατέκτησαν το νταμπλ. Η πρώτη ήταν μια εξαιρετικά νεανική ομάδα, με μικρόσωμους παίκτες. Κανείς τους δεν ήταν ψηλότερος από αυτό το μπουκάλι νερό. Παίζαμε με κοντινές πάσες. Δεν είχαμε κλασικό σέντερ φορ.
Ήταν ο Håkon Haraldsson, ο οποίος τώρα είναι κεντρικός μέσος στη Λιλ. Ένα απίστευτο παιδί. Έπαιζε ως ένα είδος ψευτοεννιαριού ή δεκαριού. Ήμασταν όμως εξαιρετικοί στο παιχνίδι συνδυασμών. Πάρα πολύ καλοί. Ίσως μία από τις καλύτερες ομάδες που έχω προπονήσει σε αυτό το κομμάτι. Παίκτες όπως ο... σε όλο το γήπεδο. Ήμασταν εξαιρετικοί σε αυτό. Η επόμενη ομάδα που κατέκτησε το νταμπλ ήταν μια εξαιρετική ομάδα στο πρέσινγκ, με τον Viktor Froholdt, ο οποίος σήμερα είναι ένας από τους πιο έντονους παίκτες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και αγωνίζεται στην Πόρτο. Οπότε έχω τις πεποιθήσεις μου, αλλά θα πω επίσης ότι, από τη μικρή εμπειρία που έχω αποκτήσει, πιστεύω ότι έχω τη δική μου ταυτότητα. Αλλά είμαι επίσης σε ένα σημείο όπου καταλαβαίνω ότι πρέπει να είμαι ευέλικτος. Όχι για να αλλάζω τα πάντα, αλλά για να προσαρμόζω λίγο τα πράγματα. Να πω, για παράδειγμα: «Εντάξει, πρέπει να κινηθούμε 10% περισσότερο προς τα αριστερά για να έχουμε επιτυχία».
Αν ένας φίλαθλος του Παναθηναϊκού παρακολουθούσε έναν αγώνα σε ασπρόμαυρη τηλεόραση και δεν μπορούσε να δει τα πρόσωπα των παικτών, από ποια στοιχεία θα καταλάβαινε ότι αυτή είναι η ομάδα του Νέστρουπ; Ποια είναι η ταυτότητά της;
Για μένα, πιστεύω ότι μια κορυφαία ομάδα... Ας ξεκινήσω από κάτι αρνητικό. Ένας μεγάλος σύλλογος όπως ο Παναθηναϊκός, που θέλει στο τέλος να κερδίζει, πρέπει να είναι μια συμπαγής ομάδα που παίζει με τεράστια ένταση κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε όταν έχει ήλιο, πρέπει να το κάνουμε όταν παίζουμε με δέκα παίκτες απέναντι σε έντεκα, πρέπει να το κάνουμε όταν ο διαιτητής δεν είναι καλός και τον κατηγορούμε. Ανεξάρτητα από όλα αυτά, πρέπει να είμαστε μια συμπαγής μονάδα συνεχώς.
Ελπίζω ότι, όπως είδαμε στα πρώτα πέντε παιχνίδια, η βασική εικόνα που θα έχουμε από τον Παναθηναϊκό αυτή την περίοδο θα είναι μιας ομάδας που έχει εξελιχθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Μπορείς να πεις ότι όσο πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή βρίσκεται η μπάλα όταν την έχουμε, αλλά και όσο καλύτεροι είμαστε όταν δεν την έχουμε, τόσο καλύτερη είναι η ομάδα. Και αυτό είναι κάτι που θα ενισχύσουμε πολύ τους επόμενους μήνες, γιατί εκεί πιστεύω ότι βρίσκεται η δύναμή μας. Εκεί βρίσκονται τα όριά μας, ατομικά και ως ομάδα.
Λοιπόν, μιλήσαμε αρκετά για το παρελθόν, για όσα έχετε ήδη ζήσει στους πρώτους μήνες σας στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό. Τώρα όμως έχετε μπροστά σας ένα μεγάλο παιχνίδι. Δύο ημέρες μετά την προβολή αυτής της συνέντευξης, παίζετε το πιο χαρακτηριστικό, το πιο κλασικό παιχνίδι της Ελλάδας. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Πρώτα απ' όλα, ως άνθρωπος που παραδέχεστε ότι είστε εθισμένος στην αδρεναλίνη, πώς περιμένετε να είναι αυτό το παιχνίδι; Πώς προετοιμάζετε τον εαυτό σας;
Ελπίζω να είμαι όσο το δυνατόν πιο ήρεμος, γιατί αυτό χρειαζόμαστε. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Όπως είπα και πριν, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παρουσιάσουμε τη μεγαλύτερη δύναμή μας, γιατί αυτή είναι συνολικά που πρέπει να μας δώσει τη νίκη. Προφανώς ανυπομονώ πάρα πολύ να νιώσω την ένταση ενός ελληνικού ντέρμπι, αυτή τη φορά εκτός έδρας. Ανυπομονώ επίσης να δω δύο καλές ποδοσφαιρικές ομάδες, με σπουδαίους παίκτες και στις δύο πλευρές, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Όλα τα παιχνίδια είναι σημαντικά. Παίρνεις τρεις βαθμούς για μια νίκη την Κυριακή, όπως πήρες τρεις βαθμούς και στην Καλαμάτα. Αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο που διακυβεύεται για την ομάδα που θα πάρει τους τρεις βαθμούς την Κυριακή.
Αυτή ήταν και η επόμενη ερώτησή μου. Προέρχεστε από μια χώρα που επίσης έχει έντονα ντέρμπι. Μπρόντμπι, Μίντιλαντ...
Η Μίντιλαντ δεν είναι ντέρμπι.
Δεν είναι ντέρμπι, σωστά.
Είναι μεγάλο παιχνίδι. Είναι μεγάλη ομάδα, αν μιλάμε για τη Μίντιλαντ, αλλά δεν είναι μεγάλος σύλλογος. Δεν είναι ντέρμπι.
Μπορείτε να το πείτε έτσι.
Ναι, ναι. Δεν νομίζω ότι θα δουν αυτό το βίντεο εκεί, οπότε...
Θα ήταν πάντως καλός τίτλος στη Δανία.
Στείλτε το λοιπόν και στη Δανία. Βρείτε και κάποιο κανάλι να το μεταδώσει εκεί. Ας γίνει viral.
Εντάξει, αλλά γνωρίζετε από ντέρμπι. Ξέρω ότι, όταν παίζατε με την Κοπεγχάγη, είχατε μέχρι και οδηγούς ταξί που ήταν οπαδοί της Μπρόντμπι και υποστήριζαν την ΠΑΟΚ εκείνη την περίοδο, οπότε μπορώ να καταλάβω λίγο την κατάσταση. Πώς προετοιμάζετε τον εαυτό σας και την ομάδα σας μέσα στην εβδομάδα ενός ντέρμπι; Δίνετε κάτι παραπάνω; Προσπαθείτε να τους ηρεμήσετε; Τους βάζετε επιπλέον πίεση;
Όχι, δεν θα προσθέσω καμία επιπλέον πίεση.
Κάποια έξτρα δραστηριότητα, ένα δείπνο ή κάτι τέτοιο;
Όλοι γνωρίζουν τις προσδοκίες. Η ομάδα θα βρεθεί ξανά όλη μαζί το απόγευμα της Πέμπτης, γιατί έχουμε ακόμη παίκτες που αγωνίζονται με τις εθνικές τους ομάδες. Οπότε για μένα έχει να κάνει με την ανάλυση του αντιπάλου, όπως κάνουμε και για κάθε άλλο παιχνίδι. Για μένα είναι να αναλύσουμε και να καταλήξουμε στο πού μπορούμε να τους πληγώσουμε. Πού μπορούν εκείνοι να προσπαθήσουν να μας πληγώσουν. Οπότε θα έλεγα ότι είμαι...
Ισορροπημένος;
Ναι. Νομίζω ότι πρέπει να είσαι ισορροπημένος. Φυσικά, θα θυμίσω στους παίκτες τι επιπλέον διακυβεύεται σε αυτό το παιχνίδι και ότι η προσπάθεια πρέπει να είναι στο μέγιστο την Κυριακή, με σωστή νοοτροπία, δυνατή γλώσσα σώματος και όλα τα σχετικά.
Αλλά για μένα το σημαντικό είναι ότι πρέπει να παίξουμε το δικό μας παιχνίδι. Έτσι πιστεύω ότι κερδίζεις ένα ντέρμπι.
Πρέπει να σας ρωτήσω, γιατί ο Ολυμπιακός άλλαξε προπονητή και ο επίσημος λόγος που δόθηκε για την αλλαγή ήταν ότι ήθελαν ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο. Περιμένετε διαφορετικό Ολυμπιακό μετά από αυτές τις τρεις εβδομάδες διακοπής;
Αυτό δεν το ξέρω, γιατί προφανώς κι εκείνοι είχαν τους διεθνείς τους εκτός ομάδας. Αλλά φυσικά, οι νίκες που πέτυχαν Πέμπτη και Κυριακή, με νίκες στο τέλος των αγώνων, τους δίνουν προφανώς τη δύναμη — ή ίσως το συναίσθημα και την πίστη — ότι «τώρα μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτό που θέλουμε». Δεν ξέρω τι να περιμένω. Ξέρω ότι περιμένω έναν πάρα, πάρα πολύ δύσκολο αντίπαλο, με σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Αυτό είναι σίγουρο.
Είστε ένας προπονητής που δεν προσπαθεί να ξεφύγει από μια αίθουσα Τύπου ή μια συνέντευξη Τύπου με τις κλασικές, ασφαλείς απαντήσεις. Είστε άνθρωπος που έχει άποψη και την εκφράζει. Μερικές φορές με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, σωστά;
Έχω «κάψει τα δάχτυλά μου» περισσότερες από δύο φορές στη Δανία, κάτι που είναι κάτι από το οποίο μαθαίνεις. Αλλά πιστεύω επίσης ότι, όταν βρίσκεσαι μακράν στον μεγαλύτερο σύλλογο του δανέζικου ποδοσφαίρου και τώρα που βρίσκομαι στην Αθήνα, βρίσκεσαι σε μια θέση όπου φυσικά πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου στο γήπεδο. Αλλά πιστεύω επίσης ότι έχεις φωνή και μπορείς να επηρεάσεις θετικά πράγματα προς όφελος του δανέζικου και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και νομίζω ότι είσαι υποχρεωμένος να τη χρησιμοποιείς. Αυτό προσπάθησα να κάνω και στο παρελθόν.
Θυμάστε να έχετε μετανιώσει για κάποια λόγια σας, για κάποιες κόντρες που είχατε ίσως σε συνεντεύξεις Τύπου; Νομίζω ότι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ατάκες που σημείωσα από προηγούμενες συνεντεύξεις Τύπου ήταν μία που είπατε, νομίζω μετά το παιχνίδι με τη Μίντιλαντ. Είχατε πει κάτι σαν: «Δεν μπορώ να αντέξω το γεγονός ότι είμαι τόσο άπειρος».
Μετά από δυόμισι χρόνια στον πάγκο, γιατί να μην μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να... Όχι, είχα μια πολύ... Γιατί, στην πραγματικότητα, σέβομαι ότι όλες οι ομάδες και όλοι οι προπονητές έχουν τα δυνατά τους σημεία, τις πεποιθήσεις τους αλλά και τις δυσκολίες τους. Δεν είμαι ο μόνος προπονητής στον κόσμο που έχει τραυματισμούς. Είχα τιμωρηθεί με αποκλεισμό ενός αγώνα τη σεζόν 2024-25.
Και στο παιχνίδι στο οποίο ήμουν τιμωρημένος, παίξαμε με τη Μίντιλαντ. Εκείνη την περίοδο ήμασταν πρώτοι και νομίζω ότι εκείνοι ήταν δεύτεροι. Όλοι γνώριζαν ότι είτε η Κοπεγχάγη είτε η Μίντιλαντ θα κατακτούσε το πρωτάθλημα. Η Μίντιλαντ είχε μια πολύ καλή ομάδα, με σπουδαίους παίκτες. Είχα απέναντί μου πολύ καλούς προπονητές όταν ήμουν στην Κοπεγχάγη. Το στιλ παιχνιδιού τους βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις στατικές φάσεις, κάτι που είναι απολύτως θεμιτό.
Στα πλάγια άουτ.
Στα πλάγια άουτ. Δεν ήταν λοιπόν κριτική προς εκείνους. Αλλά αφού κερδίσαμε εκείνο το παιχνίδι με 1-0, εγώ ήμουν τιμωρημένος και παρακολουθούσα από την εξέδρα. Και έβλεπα τον διαιτητή να τους επιτρέπει να εκτελούν το πλάγιο δέκα μέτρα πιο μπροστά. Ξανά και ξανά και ξανά. Και από αυτά προέκυπταν γκολ, ευκαιρίες και κόρνερ. Οπότε βγήκα στην εκπομπή και παραπονέθηκα γι' αυτό. Το πρόβλημα για μένα ήταν ότι η Μίντιλαντ είδε τι είχα πει. Είπα: «Τώρα τους επιτρέπεται να εκτελούν τα πλάγια 10-12 μέτρα πιο μπροστά». Πήγαν λοιπόν και, στα επόμενα παιχνίδια, εκτελούσαν όλα τα πλάγια από εκεί. Και τελικά αποδείχθηκε ότι στην πραγματικότητα ήταν μόλις πέντε μέτρα.
Οπότε αυτή ήταν η ιστορία για την οποία έπρεπε να απαντάω στις ερωτήσεις την επόμενη εβδομάδα. Και για μένα το πρόβλημα ήταν ότι εγώ δεν ήμουν εκεί. Το επιτελείο μου και οι παίκτες μου είχαν πετύχει μια εξαιρετική νίκη απέναντι στη Μίντιλαντ, σε μια πολύ κρίσιμη ημέρα για εμάς. Κι εγώ στεκόμουν και μιλούσα για το πλάγιο άουτ. Έτσι αυτό έγινε το βασικό θέμα για μία εβδομάδα, ενώ θα έπρεπε να είναι η νίκη μας σε ένα μεγάλο παιχνίδι στη Δανία.
Έχετε μετανιώσει λοιπόν για κάποιες δηλώσεις ή κάποιες συμπεριφορές σας κατά τη διάρκεια των αγώνων; Είστε άνθρωπος που διαμαρτύρεται πολύ στους διαιτητές, που συγκρούεται με τους αντιπάλους;
Όχι, δεν θα έλεγα ότι είμαι έτσι. Έχω τα συναισθήματά μου, έχω τις αντιδράσεις μου. Αλλά γενικά πιστεύω ότι είμαι καλός συνάδελφος στο ποδόσφαιρο. Ίσως όμως μερικές φορές νιώθω ότι οι απαιτήσεις της δουλειάς μας πρέπει να ισχύουν και προς τις δύο κατευθύνσεις. Μπορώ να αναφέρω έναν συνάδελφό σου, τόσο στο ευρωπαϊκό όσο και στο δανέζικο ποδόσφαιρο, όπου έχω νιώσει ότι ίσως η προετοιμασία ή τα στοιχεία που παρουσιάζεις, ή ο τρόπος με τον οποίο, αν πω κάτι, χρησιμοποιούνται τα λόγια μου... Αυτό δεν πρέπει να μου το κάνεις περισσότερες από μία φορές, γιατί μετά χάνω την εμπιστοσύνη μου. Για να γίνει μια καλή συνέντευξη, είναι σημαντικό, αν θέλω να δώσω κάτι από τον εαυτό μου, η προετοιμασία σου να είναι καλή.
Θα σας ζητήσω να με βαθμολογήσετε, γιατί κι εγώ είμαι ένας μεγαλύτερος άνθρωπος, αλλά ένας νέος δημοσιογράφος, ένας νέος interviewer. Στο τέλος θέλω να μας βαθμολογήσετε με πέντε αστέρια για τη συνέντευξη. Δημοσιογράφος: Πόσο χρόνο χρειάζεστε, λοιπόν, μετά από έναν αγώνα για να ηρεμήσετε και να βρεθείτε μπροστά στις κάμερες;
Για την ακρίβεια, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που πλέον τα εντός έδρας παιχνίδια μας μεταφέρθηκαν από τις 21:30 και τις 22:00 στις 19:00, γιατί μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να κοιμηθώ μετά από βραδινά παιχνίδια. Μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο, λόγω της αδρεναλίνης και...
Και ανάμεσα στο τέλος του αγώνα και τις συνεντεύξεις Τύπου, πόσο χρόνο χρειάζεστε; Θα προτιμούσατε, για παράδειγμα, να μην είχατε τις συνεντεύξεις αμέσως μετά το παιχνίδι; Γιατί ξέρω κάποιους προπονητές που...
Δεν θα πω ψέματα. Νομίζω ότι η συνέντευξη που πρέπει να δώσω αμέσως μετά το παιχνίδι είναι εξαιρετικά δύσκολη, για να είμαι ειλικρινής. Θα την αποκαλούσα... μια πιθανή παγίδα. Γιατί εκείνη τη στιγμή τα συναισθήματά σου είναι ακόμα πολύ έντονα και κάποιες φορές είναι καλύτερο να μετρήσεις μέχρι το 10, το 20 ή το 100 προτού πεις κάτι. Αλλά είναι μέρος της δουλειάς. Πρέπει να το σέβεσαι και να το αποδέχεσαι.
Τι θα ήθελε ο 45χρονος, ας πούμε, Νέστρουπ να πει στον 38χρονο εαυτό του; Θέλω να πω, πώς θα θέλατε να κοιτάζετε τον σημερινό σας εαυτό σε πέντε ή έξι χρόνια από τώρα, μετά από αυτή την περιπέτεια; Ή και περισσότερα χρόνια, δεν ξέρω, όσα επιθυμείτε εσείς και ο σύλλογος. Πώς θα θέλατε να σας θυμούνται όταν, κάποια στιγμή, ολοκληρωθεί η παρουσία σας στον Παναθηναϊκό;
Ξέρω ότι, στο τέλος, τα πράγματα είναι άσπρο ή μαύρο. Σε 20 χρόνια, σε έναν μεγάλο σύλλογο, θα σε θυμούνται κυρίως για ένα πράγμα: κέρδισες ή δεν κέρδισες; Αλλά ελπίζω ότι σε 10, 15 ή 20 χρόνια από τώρα, όταν ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού ρωτήσει τα μέλη του επιτελείου — γιατί κι εγώ έχω ρωτήσει πολλούς από αυτούς «ποιοι ήταν οι καλύτεροι προπονητές που είχατε στον Παναθηναϊκό;» — ελπίζω να με θυμούνται ως έναν άνθρωπο που έκανε απολύτως τα πάντα για τον σύλλογο και που συμπεριφέρθηκε στο επιτελείο του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Να αισθάνονται ότι, από τη μία πλευρά, είχαν έναν ηγέτη που είχε μεγάλες και υψηλές απαιτήσεις από εκείνους, αλλά, από την άλλη, τους έκανε πάντοτε να αισθάνονται ασφαλείς. Και πιστεύω ότι αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στο κορυφαίο διεθνές ποδόσφαιρο: να υπάρχει ένα περιβάλλον ασφάλειας. Είναι κάτι στο οποίο πιστεύω πάρα πολύ. Χωρίς ένα ασφαλές περιβάλλον, χωρίς αυτή την κοινωνική ασφάλεια, δεν πιστεύω ότι μπορείς να αποδώσεις.
Δεν είστε τόσο αλαζόνας, λοιπόν, ούτε καν στα όνειρά σας, ώστε να φαντάζεστε ένα άγαλμα του Νέστρουπ έξω από το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού, επειδή θα έχει φέρει τους τίτλους που περιμένουν οι φίλαθλοι;
Θα το πω κάπως έτσι: αυτή η ερώτηση βασίζεται στο καλό ξεκίνημα που έχουμε κάνει. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα μου κάνατε αυτή την ερώτηση αν είχαμε χάσει τα πρώτα παιχνίδια. Οπότε δεν θα ήμουν τόσο αλαζόνας ώστε να απαντήσω από τώρα σε κάτι τέτοιο, γιατί νομίζω ότι είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ νωρίς για να μιλάμε γι' αυτά. Για αγάλματα μπορούμε να μιλήσουμε όταν ένας προπονητής έχει κατακτήσει όσα τρόπαια έχει κατακτήσει ο προπονητής της ομάδας μπάσκετ. Νομίζω ότι αυτή είναι μια ερώτηση για εκείνον, όχι για μένα. Όχι, είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι το να είσαι προπονητής ποδοσφαίρου είναι η δεύτερη χειρότερη δουλειά σε μια ποδοσφαιρική ομάδα μετά από αυτή του υπεύθυνου Τύπου!
Κάπου εδώ ολοκληρώνουμε τη συζήτησή μας. Ελπίζω να την απολαύσατε.
Ναι, ναι. Πάρα πολύ.
Ωραία, τότε θέλουμε καλή κριτική. Πέντε αστέρια, παρακαλώ! Και για το τέλος, ένα τελευταίο μήνυμα προς τους φιλάθλους, οι οποίοι μετά την πρόκριση και τις πέντε νίκες στο ξεκίνημα έχουν ακόμη μεγαλύτερη προσμονή. Και φυσικά βάζουν μεγαλύτερη πίεση ή έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες από εσάς. Ένα μήνυμα προς εκείνους, δύο ημέρες πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, αλλά και για τη συνέχεια της σεζόν.
Αυτό που μπορώ να τους υποσχεθώ είναι ότι θα κάνουμε πραγματικά ό,τι περνάει από το χέρι μας για να πετύχουμε κάτι για το οποίο θα είναι περήφανοι. Και χρειαζόμαστε τη βοήθειά τους. Χρειαζόμαστε τη στήριξή τους, αλλά εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε και τις απαιτήσεις τους. Νομίζω ότι αυτό είναι που μπορούν να προσφέρουν οι φίλαθλοι σε όλους τους συλλόγους και ιδιαίτερα στους μεγάλους συλλόγους. Από τη μία πλευρά, τη στήριξη. Αλλά από την άλλη, κάποιες φορές, και τις απαιτήσεις. Την πίεση. Ακόμα και μια... κλωτσιά στον κώλο όταν τη χρειαζόμαστε. Οπότε θα έλεγα ότι χρειαζόμαστε τον συνδυασμό και των δύο.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
