Ο Βάργκας που θέλει ο Ολυμπιακός αν δεν ήταν ποδοσφαιριστής θα ήταν ελαιοχρωματιστής
Η εξομολόγηση του Ρούμπεν Βάργκας για το αγαπημένο του επάγγελμα που εξασκούσε ακόμα και πριν από λίγο χρόνια.
Αν δεν ήσουν αυτό που είσαι, τί θα ήθελες να είσαι; Αυτή η ερώτηση έχει γίνει σχεδόν σε όλο τον κόσμο και ο Ρούμπεν Βάργκας που βρίσκεται κοντά στον Ολυμπιακό σύμφωνα με δημοσιεύματα στην Ιταλία, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Ο 28χρονος μεσοεπιθετικός στο πλαίσιο της παρουσίας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την φανέλα της Ελβετίας, μίλησε στο επίσημο site της FIFA για τα παιδικά του χρόνια και όχι μόνο.
Εκεί λοιπόν αποκάλυψε πως μέχρι και πριν από λίγο χρόνια, ήταν αναγκασμένος να δουλεύει και αλλού προκειμένου να βγάζει τα έξοδά του και να συνεχίσει να παλεύει προκειμένου να κάνει το όνειρο του να γίνει ποδοσφαιριστής, πραγματικότητα.
Βάργκας ως ελαιοχρωματιστής
«Δούλεψα για τρία χρόνια ως ελαιοχρωματιστής. Ήμουν 16, 17 και 18 ετών. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές περιόδους της ζωής μου, γιατί είδα την άλλη ζωή: να σηκώνεσαι πολύ νωρίς, να δουλεύεις από τις 8 το πρωί μέχρι τις 4 ή 5 το απόγευμα. Ήταν ένα πολύ μεγάλο κίνητρο για να τα δώσω όλα για το ποδόσφαιρο. Έχω γνωρίσει και τις δύο ζωές: να κάνεις μια κανονική δουλειά και να παίζεις ποδόσφαιρο. Αν το σκεφτώ από τη σημερινή μου θέση, είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ», είπε για την περίοδο που αγωνιζόταν στην Λουκέρνη.
Μάλιστα, την δουλειά αυτή δεν την έκανε αναγκαστικά… Την αγαπούσε, ενώ όπως τονίζει το δημοσίευμα, αν δεν γινόταν ποδοσφαιριστής θα του άρεσε πολύ να γίνει ελαιοχρωματιστής. «Μου άρεσε περισσότερο το καλοκαίρι, επειδή δούλευα πολύ σε εξωτερικούς χώρους. Αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Είναι μια πολύ σκληρή δουλειά και μετά τη δουλειά έπρεπε να πάω στην προπόνηση. Όταν έφτανα σπίτι, έτρωγα βραδινό και πήγαινα για ύπνο, γιατί ήμουν νεκρός και επειδή την επόμενη μέρα θα γινόταν ξανά το ίδιο. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες».
Θα μπορούσε να παίζει μπέιζμπολ
Η πρώτη ενασχόλησή του με τον αθλητισμό πάντως, δεν ήταν με το ποδόσφαιρο. Ήταν με το μπέιζμπολ, καθώς είναι το εθνικό σπορ της Δομινικανής Δημοκρατίας, ενώ ο πατέρας του Βίκτορ, είχε παίξει ημιεπαγγελματικά. Ο ίδιος περιέγραψε πως όταν ήταν μικρός δεν άφηνε ποτέ το μπαστούνι από τα χέρια του, όμως τελικά το ποδόσφαιρο τον κέρδισεμ φτάνοντας να παίξει στο Μουντιάλ και σε ένα πρωτάθλημα όπως αυτό της La Liga.