Ο Βλαντιμίρ Νταρίντα στο Athletiko: «Ο Καρυπίδης απέρριψε πρόταση της ΑΕΚ - Ο λόγος που έφυγα από τον Αρη»
Ο Βλαντίμιρ Νταρίτα στο Athletiko για τον Αρη, την πρόταση της ΑΕΚ, τον Καρυπίδη και την απόφαση να επιστρέψει στην Τσεχία για την οικογένειά του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ο Βλαντιμίρ Νταρίντα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στους φίλους του Άρη. Ο Τσέχος μέσος φόρεσε τη φανέλα των «κιτρινόμαυρων» για 2,5 χρόνια, έζησε τη Θεσσαλονίκη, έχοντας καταγράψει σχεδόν 100 συμμετοχές με 11 γκολ και οκτώ ασίστ και άφησε πίσω του μια σχέση που, όπως ο ίδιος παραδέχεται, παραμένει ιδιαίτερη.
Σήμερα, στα 36 του, συνεχίζει την καριέρα του στην πατρίδα του με τη Χράντετς Κράλοβε, την ομάδα που αντιμετώπισε πριν από μερικές εβδομάδες ο Παναθηναϊκός στα playoffs του Conference League. Η επιστροφή του στην Τσεχία το καλοκαίρι του 2025 δεν αποτέλεσε, όπως ξεκαθαρίζει ο ίδιος, επιλογή που προέκυψε από κάποιο πρόβλημα στον Άρη. Ήταν μια απόφαση που πήρε με επίκεντρο την οικογένειά του, καθώς ο γιος του ξεκινούσε το σχολείο και η απόσταση από την πατρίδα είχε γίνει ολοένα και πιο δύσκολη για την οικογενειακή του ζωή.
Ο Νταρίντα είχε φτάσει στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2023, έχοντας πίσω του μια σημαντική καριέρα στη Γερμανία. Προηγουμένως είχε αγωνιστεί στη Φράιμπουργκ και στην Χέρτα Βερολίνου, καταγράφοντας περισσότερες από 200 συμμετοχές στη Bundesliga, ενώ είχε προηγηθεί η παρουσία του στη Βικτόρια Πλζεν, με την οποία κατέκτησε και το πρωτάθλημα Τσεχίας.
Ο Τσέχος μέσος μιλάει στο Athletiko για τα όσα έζησε Άρη, την απόφαση να επιστρέψει στην πατρίδα του για την οικογένειά του, την πρόταση του Θόδωρου Καρυπίδη για νέο συμβόλαιο και το ενδιαφέρον της ΑΕΚ. Παράλληλα, θυμάται το γκολ απέναντι στον ΠΑΟΚ, την ατμόσφαιρα στο «Κλεάνθης Βικελίδης», αλλά και τον τελικό Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό που, όπως λέει, «ακόμη πονάει».
Ο Βλαντιμίρ Νταρίντα στο Athletiko
Πώς είσαι αυτό το διάστημα στη Χράντετς;
«Αυτή τη στιγμή είμαι καλά. Έχουμε παίξει αρκετά καλά παιχνίδια με την ομάδα. Και η οικογένειά μου κι εγώ είμαστε υγιείς και ευτυχισμένοι, οπότε όλα είναι καλά».
Πριν προχωρήσουμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, πες μας λίγο πώς είναι πλέον η καθημερινότητά σου σε σύγκριση με την περίοδο που έζησες στη Θεσσαλονίκη.
«Η καθημερινότητά μου στην Τσεχία έχει αλλάξει κυρίως επειδή πλέον έχουμε τη δυνατότητα να περνάμε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μας. Τα παιδιά έχουν ξεκινήσει σχολείο, οπότε έχω και λίγο περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου και τη σύζυγό μου».
«Γι' αυτό αποφάσισα να φύγω από τον Άρη»
Παρακολουθείς καθόλου τον Άρη αυτή τη σεζόν;
«Παρακολουθώ τον Άρη κυρίως κοιτάζοντας τα αποτελέσματα. Επειδή κι εμείς έχουμε πολλά παιχνίδια, με τα ευρωπαϊκά προκριματικά και τους αγώνες του πρωταθλήματος, δεν είχα πραγματικά την ευκαιρία να τους παρακολουθήσω ζωντανά».
Όταν ακούς «Άρης», ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό;
«Όταν ακούω "Άρης", σκέφτομαι μόνο τις όμορφες αναμνήσεις που έχω — την όμορφη πόλη, το καλό ποδόσφαιρο, τους ωραίους ανθρώπους, το περιβάλλον εκεί και τους καλούς συμπαίκτες».
Νιώθεις νοσταλγία για την Ελλάδα ή έχεις ήδη κλείσει αυτό το κεφάλαιο μέσα σου;
«Φυσικά και νιώθω νοσταλγία. Ακόμη και όταν παίξαμε κόντρα στον Παναθηναϊκό, ανυπομονούσα να πετάξω για την Ελλάδα. Η Ελλάδα θα έχει πάντα μια θέση στην καρδιά μου και στις αναμνήσεις μου».
«Ο Καρυπίδης ήθελε να μείνω»
Πώς θυμάσαι τα 2,5 χρόνια σου στον Άρη; Τι είναι αυτό που σου έμεινε περισσότερο;
«Θυμάμαι την περίοδό μου στον Άρη πολύ θετικά. Πραγματικά το απόλαυσα εκεί, έπαιξα καλό ποδόσφαιρο, έκανα πολλούς φίλους και έμαθα πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα. Έχουμε μόνο όμορφες αναμνήσεις από εκεί — τόσο εγώ όσο και ολόκληρη η οικογένειά μου».
Ποια ήταν η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στη ζωή στη Γερμανία και τη ζωή στη Θεσσαλονίκη;
«Φυσικά υπήρχε αρκετά μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη ζωή στη Γερμανία και τη ζωή στη Θεσσαλονίκη. Στη Γερμανία όλα είναι πολύ οργανωμένα και τα πράγματα πρέπει να γίνονται ακριβώς όπως πρέπει. Στην Ελλάδα, από την άλλη, η ζωή είναι πιο χαλαρή και πιο ανέμελη. Έχει περισσότερο ήλιο, ο καιρός είναι όμορφος και η ζωή δεν μοιάζει τόσο αγχωτική όσο στη Γερμανία».
Υπάρχει κάποιο παιχνίδι ή κάποια στιγμή με τη φανέλα του Άρη που έχει μείνει αξέχαστη για σένα;
«Νομίζω ότι θα επέλεγα τα περισσότερα από τα εντός έδρας παιχνίδια που κερδίσαμε. Έχω πολύ καλές αναμνήσεις από αυτά τα παιχνίδια, γιατί η ατμόσφαιρα στο γήπεδό μας ήταν πάντα απίστευτη. Οπότε είναι δύσκολο για μένα να διαλέξω μόνο ένα».
Από όλα τα παιχνίδια που έπαιξες με τον Άρη, ποιο θυμάσαι πιο έντονα και γιατί;
«Δυστυχώς, δεν είναι μια όμορφη ανάμνηση. Θυμάμαι τον τελικό του Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό και ακόμη πονάει πολύ όταν σκέφτομαι πώς τελείωσε».
Αν έπρεπε να επιλέξεις ένα γκολ που πέτυχες με τη φανέλα του Άρη ως το πιο σημαντικό ή το πιο όμορφο για σένα, ποιο θα ήταν και τι ένιωσες εκείνη τη στιγμή;
«Πιθανότατα θα επέλεγα το πιο όμορφο γκολ που πέτυχα. Ήταν απέναντι στον ΠΑΟΚ, όταν έκανα ένα σουτ με το αριστερό από έξω από την περιοχή και η μπάλα χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι πριν καταλήξει στα δίχτυα. Ήταν πραγματικά ένα πολύ όμορφο γκολ».
«Ακόμη πονάει ο τελικός με τον Παναθηναϊκό»
Πώς θα περιέγραφες τη σχέση σου με τον πρόεδρο κ. Καρυπίδη;
«Η σχέση μου με τον πρόεδρο Καρυπίδη ήταν και παραμένει επαγγελματική».
Υπάρχει κάποια ιστορία ή κάποια στιγμή με τον κ. Καρυπίδη που σου έχει μείνει;
«Νομίζω ότι είναι ένας άνθρωπος που αγαπά πραγματικά το ποδόσφαιρο και στηρίζει την ομάδα του. Έτσι τον θυμάμαι».
Όταν σε κάλεσε στις αρχές του 2025 για να συζητήσετε ένα νέο συμβόλαιο, τι ακριβώς σου είπες;
«Όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά για να συζητήσουμε ένα νέο συμβόλαιο, ήθελε να επεκτείνουμε τη συνεργασία μας και ήθελε να παραμείνω στον σύλλογο. Αυτό με έκανε να το σκεφτώ, γιατί είχα ήδη αποφασίσει ότι ήθελα να επιστρέψω στην πατρίδα μου για την οικογένειά μου. Όμως, όταν μου έκανε την πρόταση να παραμείνω, άρχισα να το σκέφτομαι ξανά».
Υπήρξε κάποια περίοδος έντασης ή απόστασης μεταξύ σας μετά την απόφασή σου να φύγεις;
«Δεν υπήρξε ποτέ ένταση μεταξύ μας, ακόμη και μετά την απόφασή μου να επιστρέψω στην πατρίδα μου».
Ηθελες πραγματικά να φύγεις από τον Άρη ή ήταν καθαρά οικογενειακή απόφαση;
«Ναι, ήθελα να φύγω από τον Άρη καθαρά για οικογενειακούς λόγους. Ο γιος μου ξεκινούσε σχολείο και γινόταν πολύ δύσκολο για τους γονείς μας να ταξιδεύουν στην Ελλάδα και να βλέπουν τα εγγόνια τους. Και φυσικά, ήταν επίσης δύσκολο για τη σύζυγό μου να βρίσκεται μόνη στο σπίτι με δύο παιδιά, ενώ εμείς συχνά λείπαμε για αγώνες. Οπότε η απόφασή μου δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα, τους προπονητές ή τον πρόεδρο. Ήταν καθαρά οικογενειακή απόφαση».
Πώς αντέδρασε ο κ. Καρυπίδης όταν του είπες οριστικά ότι φεύγεις;
«Φυσικά και δεν ήταν χαρούμενος γι' αυτό. Ήθελε να μείνω, κάτι που είναι κατανοητό. Αλλά ακόμη και μετά από αυτό, η σχέση μας δεν άλλαξε προς το χειρότερο με κανέναν τρόπο».
«Δεν ασχολήθηκα με ενδιαφέρον από την ΑΕΚ»
Υπήρξε κάποια στιγμή που σκέφτηκες να αλλάξεις γνώμη και να μείνεις;
«Η στιγμή που σκέφτηκα σοβαρά να μείνω στον Άρη ήταν όταν έμαθα ότι ο πρόεδρος ήθελε να επεκτείνει το συμβόλαιό μου και ήθελε να παραμείνω. Ήταν κατά τη διάρκεια της τελευταίας μου σεζόν. Όμως, στο τέλος, αποφάσισα ότι η οικογένειά μου έπρεπε να έχει προτεραιότητα στη ζωή μου. Ένιωθα ότι ήθελα να τους ανταποδώσω κάτι, όχι απλώς να επικεντρώνομαι πάντα στον εαυτό μου και στην καριέρα μου, αλλά και σε εκείνους».
Στην Ελλάδα γράφτηκε, και το επιβεβαίωσες κι εσύ, ότι υπήρχε πρόταση από την ΑΕΚ για να σε αποκτήσει.
«Ναι, είχα μάθει για το ενδιαφέρον από την ΑΕΚ, αλλά ήταν πολύ σύντομο, οπότε δεν ασχολήθηκα πραγματικά και ούτε το σκέφτηκα ιδιαίτερα».
Πώς αντέδρασες όταν σου είπαν ότι ο κ. Καρυπίδης απέρριψε την πρόταση; Συμφώνησες εύκολα με την απόφαση ή υπήρξε κάποια εσωτερική συζήτηση;
«Επειδή ο Καρυπίδης απέρριψε την πρόταση, δεν το κυνήγησα περισσότερο. Ήμουν χαρούμενος στον Άρη και εκείνη την περίοδο δεν ήθελα πραγματικά να φύγω».
Ένιωσες ποτέ ότι κάτι θα μπορούσε να είχε αλλάξει αν η ΑΕΚ είχε πιέσει περισσότερο ή αν ο κ. Καρυπίδης είχε αφήσει το θέμα ανοιχτό;
«Δεν νομίζω. Δεν ήθελα να φύγω από τον Άρη και δεν ξέρω αν η ΑΕΚ με ήθελε αρκετά ώστε να πιέσει πολύ περισσότερο για τη μεταγραφή. Οπότε είμαι απόλυτα ήρεμος με το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα και ήμουν απολύτως εντάξει με την κατάσταση».
Από τον Πάρντιου μέχρι τον Ουζουνίδη: Τι κράτησε από τους τέσσερις προπονητές
Δούλεψες υπό τέσσερις διαφορετικούς προπονητές στον Άρη: Πάρντιου, Τερζή, Μάντζιο και Ουζουνίδη. Πώς θα περιέγραφες σύντομα τη συνεργασία σου με τον καθένα;
«Δούλεψα με τέσσερις διαφορετικούς προπονητές στον Άρη και νομίζω ότι ο καθένας τους έδωσε κάτι διαφορετικό στην ομάδα αλλά και σε εμένα ως ποδοσφαιριστή».
Με τον Άλαν Πάρντιου, πώς ήταν η σχέση σας και υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιστορία ή στιγμή που σου έχει μείνει;
«Ο Άλαν Πάρντιου ήταν ένας τυπικός προπονητής της αγγλικής σχολής. Είχαμε απαιτητικές προπονήσεις και πολύ σκληρή προετοιμασία για τα παιχνίδια και όλοι τον σέβονταν πολύ».
Με τον Απόστολο Τερζή; Τι είδους προπονητής ήταν για σένα και μπορείς να μας πεις μια ιστορία από την περίοδο που δουλέψατε μαζί;
«Ο Απόστολος Τερζής ήταν πολύ καλός τακτικά. Μας προετοίμαζε πολύ καλά για τους αντιπάλους μας και ταυτόχρονα ήταν ένας πολύ φιλικός άνθρωπος».
Με τον Άκη Μάντζιο, πώς δουλέψατε μαζί και υπάρχει κάποιο περιστατικό ή κάποια συζήτηση που θυμάσαι ιδιαίτερα;
«Με τον Άκη Μάντζιο είχα επίσης πολύ καλή σχέση. Ήταν ένας πολύ φιλικός προπονητής και ακόμη και μετά το τέλος της συνεργασίας μας, παραμείναμε σε επαφή και ανταλλάξαμε κάποια μηνύματα».
Με τον Μαρίνο Ουζουνίδη; Πώς ήταν η σχέση σας και ποια στιγμή ή συζήτηση μαζί του σου έχει μείνει;
«Ο Μαρίνος Ουζουνίδης ήταν κάποιος που με ήθελε και στο παρελθόν, όταν ήταν προπονητής στον Παναθηναϊκό. Είχαμε πολύ καλή σχέση. Νομίζω ότι η εμπειρία του και ο τρόπος με τον οποίο μας προετοίμαζε για τα παιχνίδια ήταν πολύ σημαντικά για την ομάδα και εγώ μπόρεσα επίσης να μάθω πολλά από εκείνον και να πάρω πράγματα από την εμπειρία του.
Συνολικά, θα έλεγα ότι κάθε προπονητής μπόρεσε να προσφέρει κάτι διαφορετικό στην ομάδα, να φέρει κάτι καινούργιο και να βοηθήσει τους παίκτες να εξελιχθούν».
Πώς θα περιέγραφες τη σχέση σου με τους φίλους του Άρη; Τι ήταν αυτό που σε συγκίνησε περισσότερο από τους υποστηρικτές;
«Εκτίμησα πραγματικά τη στήριξή τους, τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο. Είναι πολύ πιστοί στον σύλλογό τους και πραγματικά μπορείς να δεις ότι αγαπούν το ποδόσφαιρο».
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή με τους οπαδούς, είτε μέσα στο γήπεδο είτε έξω από αυτό, που σου έχει μείνει έντονα;
«Μία στιγμή που έχει μείνει στο μυαλό μου ήταν ακριβώς στην αρχή, όταν είχα μόλις ενταχθεί στον Άρη και παίξαμε το πρώτο μας εντός έδρας ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Όταν βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο, υπήρχαν πολλά πυροτεχνήματα και η ατμόσφαιρα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν απίστευτη.
«Η ατμόσφαιρα στο πρώτο μου ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ήταν απίστευτη»
Μετά από όσα είχα ζήσει στη Γερμανία, ήταν μια μεγάλη αλλαγή για μένα να βλέπω ολόκληρο το γήπεδο να στηρίζει την ομάδα μαζί. Όχι μόνο το βασικό γκρουπ των οπαδών, αλλά ολόκληρο το γήπεδο σαν ένα».
Τι θα ήθελες να πεις σήμερα στους φίλους του Άρη, έναν χρόνο μετά την αποχώρησή σου;
«Θα τους έλεγα απλώς να συνεχίσουν να στηρίζουν τον σύλλογό τους. Ο Άρης έχει μεγάλη παράδοση και ιστορία και έχει τη δική του ξεχωριστή θέση στην πόλη. Τους εύχομαι ό,τι καλύτερο και ελπίζω τα αποτελέσματα στον αγωνιστικό χώρο να το αντικατοπτρίζουν αυτό και ο σύλλογος να συνεχίσει να πηγαίνει καλά».
Ποια ομάδα σε δυσκόλεψε περισσότερο όσο έπαιζες στον Άρη;
«Κοιτάζοντας πίσω, πιθανότατα θα έλεγα ότι τα παιχνίδια στο γήπεδο της ΑΕΚ ήταν τα πιο δύσκολα για μένα. Ήταν πολύ δυνατοί στην έδρα τους και δεν νομίζω ότι καταφέραμε να πάρουμε πολλά καλά αποτελέσματα εκεί».
«Η ΑΕΚ η πιο δύσκολος αντίπαλος - Δεν μπορούσες να παίξεις εύκολα εναντίον του Κωνσταντέλια»
Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι απέναντι σε αντίπαλο που ένιωσες ότι ήταν το πιο δύσκολο προσωπικά για σένα;
«Αν έπρεπε να επιλέξω ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, πιθανότατα θα έλεγα τον τελικό του Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό, ειδικά λόγω του τρόπου με τον οποίο τελείωσε».
Ποιος αντίπαλος ποδοσφαιριστής σε δυσκόλεψε περισσότερο στα χρόνια σου στην Ελλάδα;
«Θα έλεγα τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Ήταν ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής και ήταν πραγματικά δύσκολο να παίξεις εναντίον του».
Υπήρχε κάποιος παίκτης που, όταν έβλεπες ότι θα τον αντιμετωπίσεις, σκεφτόσουν «σήμερα θα είναι δύσκολη μέρα»;
«Ποτέ δεν σκεφτόμουν πραγματικά τα παιχνίδια με αυτόν τον τρόπο. Δεν προετοιμαζόμουν για ένα ματς εστιάζοντας σε συγκεκριμένα ονόματα. Πάντα έβλεπα τον αντίπαλο ως σύνολο, ως ομάδα, οπότε δεν μπορώ πραγματικά να πω ότι υπήρχε ένας συγκεκριμένος παίκτης που φοβόμουν να αντιμετωπίσω».
Πώς ένιωσες όταν έμαθες ότι θα αντιμετωπίσετε τον Παναθηναϊκό στα playoffs του Conference League;
«Ανυπομονούσα για το παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα δεν ανυπομονούσα, επειδή είχα βιώσει μια μεγάλη απογοήτευση απέναντί τους στο παρελθόν. Ήθελα να πάρω κάποια εκδίκηση, αλλά δυστυχώς δεν εξελίχθηκε έτσι».
Στο δεύτερο παιχνίδι, το γκολ που πέτυχες στο 90+2' για το 1-1. Πες μας ακριβώς τι συνέβη στη φάση...
«Ολόκληρη η φάση αναπτύχθηκε από την αρχή. Κέρδισα την μπάλα κοντά στην πλάγια γραμμή, στη συνέχεια καταφέραμε να μεταφέρουμε την μπάλα μέσα στην περιοχή και ο συμπαίκτης μου την έστρωσε με κεφαλιά για μένα. Εγώ κατάφερα στη συνέχεια να σουτάρω μέσα από τον τερματοφύλακα και να σκοράρω.
Ήταν το 92ο λεπτό, οπότε προφανώς υπήρξε τεράστια ευφορία. Εκείνη τη στιγμή πίστεψα πραγματικά ότι μπορούσαμε να γυρίσουμε το παιχνίδι».
Πίστεψες ότι με εκείνο το γκολ είχες την πρόκριση στα χέρια σου;
«Ναι, πίστευα ότι μπορούσαμε να το κάνουμε. Ήμασταν η καλύτερη ομάδα σε όλη την παράταση, τους πιέζαμε πολύ και δημιουργούσαμε ευκαιρίες. Είναι κρίμα που δεν σκοράραμε, γιατί είχαμε πολλές περισσότερες ευκαιρίες στην παράταση. Θα έπρεπε να είχαμε τελειώσει το παιχνίδι εκεί.
Γι' αυτό πονάει ακόμη περισσότερο για μένα το γεγονός ότι, για ακόμη μία φορά απέναντι στον Παναθηναϊκό, δεν πέτυχα αυτό που ήθελα».
«Ο διαιτητής δεν έπρεπε να δώσει πέναλτι με τον Παναθηναϊκό στο 120'»
Πώς έζησες την παράταση και τελικά την ήττα με το πέναλτι του Ντέσερς;
«Σε όλη την παράταση πίστευα ότι θα σκοράραμε, θα γυρίζαμε το παιχνίδι και ότι εμείς θα ήμασταν η ομάδα που θα προκρινόταν. Μετά, στο 120ό λεπτό, ο διαιτητής καταλόγισε πέναλτι.
Από τη δική μου οπτική γωνία, ήταν μια πολύ αμφιλεγόμενη απόφαση. Δεν νομίζω ότι, σε εκείνο το σημείο του αγώνα, στο 120ό λεπτό, ο διαιτητής θα έπρεπε να αποφασίσει ποιος θα κερδίσει το παιχνίδι.
Κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν ένα ξεκάθαρο πέναλτι και νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο να αφήσουμε τις δύο ομάδες να παίξουν "μόνες" τους το παιχνίδι. Είτε στα εναπομείναντα λεπτά της παράτασης είτε στα πέναλτι».
Πιστεύεις ότι η Χράντετς άξιζε να προκριθεί εκείνο το βράδυ;
«Νομίζω ότι έπρεπε να περάσουμε. Πιστεύω ότι αξίζαμε να προκριθούμε. Αλλά τελικά ήταν και δικό μας λάθος, γιατί δεν καταφέραμε να σκοράρουμε το νικητήριο γκολ στην παράταση, παρότι είχαμε πολλές ευκαιρίες. Οπότε, στο τέλος, μπορούμε πραγματικά να κατηγορήσουμε μόνο τους εαυτούς μας».
Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι από την περίοδό σου στον Άρη, τι θα ήταν αυτό;
«Δεν νομίζω ότι θα άλλαζα κάτι. Μπήκα σε κάθε παιχνίδι ακριβώς όπως είχα πει όταν πρωτοήρθα στον σύλλογο. Άφηνα την καρδιά μου στο γήπεδο. Πάντα προσπαθούσα να δίνω το μέγιστο, να βοηθάω την ομάδα και να εκπροσωπώ τον εαυτό μου με τον ίδιο τρόπο που το έχω κάνει σε όλη μου την καριέρα.
Οπότε δεν θα άλλαζα τίποτα. Νομίζω ότι όλα έγιναν όπως ήταν γραφτό να γίνουν».
Βλέπεις τον εαυτό σου να επιστρέφει κάποια στιγμή στην Ελλάδα, είτε ως ποδοσφαιριστής είτε αργότερα σε κάποιον άλλο ρόλο;
«Δεν νομίζω, κυρίως εξαιτίας της οικογένειάς μου. Η οικογένειά μου και η ζωή μου πιθανότατα θα είναι πάντα συνδεδεμένες με την Τσεχία. Θα χαρώ πολύ να επιστρέψω στην Ελλάδα για διακοπές ή για ένα μεγάλο Σαββατοκύριακο, αλλά επαγγελματικά, πιθανότατα όχι».
«Η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα»
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρες από την εμπειρία σου στην Ελλάδα;
«Πιθανότατα ο τρόπος με τον οποίο οι Έλληνες βλέπουν τη ζωή. Ξέρουν να την απολαμβάνουν, δεν αγχώνονται για τα πάντα και είναι σε θέση να βάζουν κάποια πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
Υπήρχαν πράγματα που είχα στο μυαλό μου και πίστευα ότι ήταν πολύ σημαντικά, αλλά συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν. Στο τέλος, η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα.
Οι Έλληνες είναι πολύ κοντά στις οικογένειές τους και αυτό είναι πιθανότατα ένα από τα μεγαλύτερα πράγματα που θα κρατήσω από την Ελλάδα. Ότι η οικογένεια, οι άνθρωποι, η υγεία και η ψυχική ηρεμία, και το να μην αγχώνεσαι για τα πάντα, είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή».
Πώς είναι η ζωή σου τώρα στη Χράντετς σε σύγκριση με τη Θεσσαλονίκη;
«Η ζωή μου στη Χράντετς είναι προφανώς λίγο διαφορετική, κυρίως επειδή τα παιδιά έχουν μεγαλώσει. Πηγαίνουν σχολείο, έχουν διαφορετικές δραστηριότητες και αθλούνται, οπότε επικεντρωνόμαστε κυρίως σε εκείνα και στο να βεβαιωθούμε ότι έχουν όλα όσα αξίζουν.
Και με τη στήριξη της οικογένειάς μας, έχω επίσης περισσότερο χρόνο για τη σύζυγό μου και είμαι πραγματικά χαρούμενος που μπορούμε να απολαμβάνουμε περισσότερο χρόνο μαζί».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
