Οχι σαν ΠΑΟΚ, ως ΠΑΟΚ

Για όσους θυμούνται από περασμένες δεκαετίες τα ταξίδια του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού γεμάτα άγχος στη Θεσσαλονίκη, για αγώνες πρωταθλήματος, Κυπέλλου ή για οποιονδήποτε λόγο, κι εκείνους που στη μνήμη τους υπάρχει η πληροφορία πως κάποτε δεν μπορούσε κανείς να ορκιστεί, ούτε να βάλει το χέρι τους στη φωτιά (χωρίς τη μεγάλη πιθανότητα να πάθει εγκαύματα πρώτου βαθμού) για έναν εύκολο ή έστω δύσκολο «άσσο» στο ΣΕΦ και στο ΟΑΚΑ, το Περιστέρι κουβαλούσε ένα μήνυμα. Και το μήνυμα διαβάστηκε.

Στο γήπεδο της «πρωτεύουσας» των Δυτικών Προαστίων, στη συμβολή των οδών Τζών Κέννεντυ και Γιαννιτσών, ο ΠΑΟΚ εμφανίστηκε -όπως κάθε φορά- με τα ίδια χρώματα και το ίδιο λογότυπο. Καμία διαφορά!

Μόνο που όταν το παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό ξεκίνησε, υπήρξε μία πρόσφατη ανάμνηση από τις φιλοδοξίες που είχαν δημιουργηθεί μέσω των επενδύσεων που είχαν προηγηθεί. Από τις μεγάλες μεταγραφές και τη νέα εποχή που ορίζει (κυρίως) το πορτοφόλι του Τέλη Μυστακίδη, αλλά και το όραμά του. Το μυστικό όμως, βρισκόταν στον νεοφλοιό του εγκεφάλου. Εκεί όπου αποθηκεύονται οι μακροπρόθεσμες μνήμες.  

Όσο ο ημιτελικός του Super Cup εξελισσόταν το μυαλό... ξέφευγε. Οι ρομαντικοί νευρώνες έκαναν πάρτι αν ήσουν φίλαθλος και όχι κολλημένος στο σκορ, στο χρονόμετρο, στα σφυρίγματα και στα pick n' roll.

Σιγά σιγά, το «πόσα παίρνει ο Οσμάν;» (λες και θες δανεικά) και το «ποιο είναι το μπάτζετ;» (λες και είσαι εφοριακός), δεν είχαν σημασία.

Διότι, ο ΠΑΟΚ δεν έπαιζε σαν ΠΑΟΚ. Το «σαν» αφορά παρομοίωση. Υποθετικές καταστάσεις. «Φωνάζει σαν γάιδαρος», ας πούμε. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε ως ΠΑΟΚ. Το «ως» μπαίνει δίπλα από πραγματικές ιδιότητες. Από ρόλους που ακόμα κι αν ξεθώριασαν στο πέρασμα των χρόνων, άμα σκαλίσεις λίγο παραπάνω, τα σύμβολα αρχίζουν να αχνοφαίνονται και πάλι.

Για τον «Δικέφαλο του Βορρά» το βράδυ του Σαββάτου (26 Σεπτεμβρίου) στον Περιστέρι, η νίκη επί του Παναθηναϊκού στο Super Cup δεν ήταν μία δήλωση. Ήταν υπενθύμιση! Και με τον τρόπο που εκκίνησε την αναμέτρηση και με τις αντιδράσεις όταν πιέστηκε και με τον επίλογο που γράφτηκε από τα χέρια του Τζέντι Όσμαν. Έναν παίκτη που αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, μια μεγάλη ομάδα της Αθήνας και της Ευρώπης ολόκληρης. Λεπτομέρεια επίσης εξόχως ενδιαφέρουσα για τη «μεγάλη εικόνα» της νέας πραγματικότητας.  

Έτσι λοιπόν, μερικές μέρες πριν ξεκινήσει ενδεχομένως το πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα των τελευταίων 30 χρόνων, η ανυπομονησία για τον τελικό του ΠΑΟΚ κόντρα στον Ολυμπιακό στο Super Cup αποκτά νέο νόημα. Και εμφανίζεται στην πράξη η προοπτική ο ΠΑΟΚ να επιστρέψει στις κατακτήσεις για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια.

* Μέσα στη νοσταλγική ατμόσφαιρα, μία υποσημείωση: Την πρώτη φορά ήταν κάπως χαριτωμένο. Τη δεύτερη ανεκτό. Την τρίτη και την τέταρτη η «μαλακία» που συνεχώς επικαλείται ο Τρινκιέρι έχει γίνει βαρετή. ΟΚ! Έχει μάθει μερικές ελληνικές λέξεις. Υπάρχουν αμέτρητες θαυμάσιες. Ακόμα και για τη μαλακία...