Οι αλλαγές φέρνουν αντιδράσεις: «Οι νέοι κανονισμοί διαιτησίας της FIBA μπερδεύουν το παιχνίδι»

Από την 1η Οκτωβρίου το σκηνικό αλλάζει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, όσον αφορά τον τομέα της διαιτησίας. Εκεί αναμένεται να υπάρξουν σημαντικές αλλαγές στους κανονισμούς της FIBA, όσον αφορά τα φάουλ και όχι μόνο.

Οι νέοι κανονισμοί θα ισχύουν και για το πρωτάθλημα της ACB, αλλά και για την Euroleague, γεγονός που σημαίνει πως σε όλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ πλέον θεσπίζεται ένα ενιαίο σύστημα κανονισμών, στον τομέα της διαιτησίας.

Την ίδια ώρα όμως υπάρχουν και αυτοί που δεν βλέπουν με θετικό τρόπο τις αλλαγές που έρχονται. Ένας εξ αυτών είναι ο σύμβουλος διαιτησίας, Τοντ Γουόρνικ, ο οποίος μέσα από το Basket News ανέπτυξε το σκεπτικό του, εξηγώντας πως πρόκειται για ένα παζλ που μπερδεύει τους διαιτητές, τους παίκτες και όποιον προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει.

Το πρόβλημα ξεκινά με τον ορισμό της πράξης του σουτ, η οποία ήταν πάντα πολύ βασική: όταν ένας παίκτης κρατά την μπάλα και την αφήνει προς το καλάθι. Αυτή η ιδέα ήταν σαφής, καθολική και κοινώς αποδεκτή σε όλα τα μεγάλα πρωταθλήματα. Ωστόσο, η FIBA ​​​​αποφάσισε να προσθέσει στοιχεία που δεν ήταν μέρος του λεξιλογίου του μπάσκετ και που τώρα δημιουργούν αμφιβολίες με κάθε παιχνίδι.

Μία από τις πιο εντυπωσιακές αλλαγές είναι ότι το σουτ μετράει μόνο αν ο παίκτης βρίσκεται στην επιθετική ζώνη, εκτός από τα τελευταία δευτερόλεπτα του χρονομέτρου των 24 δευτερολέπτων ή στο τέλος του δεκαλέπτου.

«Το πρόβλημα προκύπτει όταν η FIBA ​​​​εισάγει την ιδέα ότι το σουτ ξεκινά όταν οι ώμοι και η μπάλα κινούνται προς τα πάνω. Το ζήτημα είναι ότι οι ώμοι δεν ανεβαίνουν καθαρά σε ένα κανονικό σουτ. Σε ένα τυπικό σουτ, τα χέρια ανεβαίνουν, αλλά οι ώμοι αλλάζουν μόλις ύψος. Γι' αυτό οι διαιτητές δεν έχουν εξετάσει ποτέ τους ώμους, αλλά μάλλον τα χέρια, τα μπράτσα και την μπάλα. Αυτή η νέα ανατομική αναφορά είναι τόσο ανακριβής που δεν παρέχει μια σαφή στιγμή για να προσδιοριστεί εάν ένας παίκτης σουτάρει ή όχι», όπως εξηγεί στην ανάλυσή του ο Γουόρνικ.

Οι τεχνικές ποινές έχουν επίσης αλλάξει. Υπάρχουν πλέον δύο επίπεδα: φάουλ κατηγορίας 1, τα οποία περιλαμβάνουν ασεβείς διαμαρτυρίες, προκλήσεις, προσομοιώσεις ή προσβλητικές χειρονομίες και τα οποία μετράνε για αποβολή (προηγουμένως, δύο τεχνικές ποινές, δύο αντιαθλητικά φάουλ ή ένα από τα δύο οδηγούσε σε αποβολή) και φάουλ κατηγορίας 2 , τα οποία καλύπτουν μικρές ενέργειες όπως καθυστέρηση του αγώνα ή άγγιγμα του στεφανιού σε μη επικίνδυνες καταστάσεις και τα οποία δεν οδηγούν σε αποβολή λόγω συσσώρευσης.

Αυτό απαιτεί αλλαγές στα σήματα των διαιτητών, στις συντομογραφίες και στον τρόπο καταγραφής των φάουλ , προσθέτοντας περισσότερη δουλειά και περισσότερο περιθώριο για λάθη σε παιχνίδια που είναι ήδη δύσκολο να διαχειριστούν.

Ο Γουόρνικ καταλήγει στην ανάλυσή του πως συνολικά, αυτές οι τροποποιήσεις φαίνεται να έγιναν χωρίς σαφή στόχο απλοποίησης. Αντί να διευκολύνουν τη δουλειά των διαιτητών και να βελτιώσουν την εμπειρία του παιχνιδιού, εισάγουν νέες έννοιες που δεν ταιριάζουν με τη συνήθη λογική του μπάσκετ. Για πολλούς, αυτές οι αλλαγές είναι το τέλειο παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν κάποιος πειράζει υπερβολικά έναν κανόνα που λειτουργούσε και καταλήγει να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.