Οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι

Μέσα σε μία παράγραφο δεν μπορούμε να αναλύσουμε/εξηγήσουμε τι συνέβη τον 8^ο αιώνα στο Βυζάντιο. Εάν μπορούσαμε να περιγράψουμε με μια πρόταση του τι συνέβη τότε, ήταν μια πολιτικοθρησκευτική διαμάχη που αντίπαλοι ήταν οι εικονομάχοι (αυτοί που υποστήριζαν ότι οι χριστιανοί δεν πρέπει να προσκυνούν τις άγιες εικόνες) και οι εικονολάτρες (αυτοί που προφανώς υποστήριζαν το αντίθετο).

Τι σχέση έχει η κρίση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τον Ολυμπιακό του 2026 θα μου πείτε; Ε, δεν είναι και δύσκολο να παρομοιάσετε τους εικονολάτρες με τους «φίλους Μεντιλίμπαρ» που υποστηρίζουν πως η «κακή διοίκηση» τον άφησε χωρίς μεταγραφές και τους εικονομάχους με τους «φίλους της διοίκησης» που θεωρούν ότι «μέχρι εκεί φτάνει το ποδόσφαιρο του Μέντι».

Ένα γρήγορο πέρασμα από τα social media αρκεί για να δεις και τις δύο πλευρές. Από ψύχραιμες αναλύσεις για τα όσα συνέβησαν (και) φέτος το καλοκαίρι αλλά και ακραίες που φτάνουν στο να φύγουν όλοι.

Το «πρόβλημα» (που δεν θα έπρεπε να είναι πρόβλημα) είναι ένα. Και ονομάζεται «Κατάκτηση του Conference League». Ότι ο προπονητής που έκανε το απίθανο, πιθανό και έφερε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στην Ελλάδα μπαίνει αυτόματα σε μια διαφορετική σφαίρα κριτικής (ή για κάποιους καμίας κριτικής). Και πως αυτό το απίθανο δημιουργεί (και πολύ λογικά) έξτρα συναισθήματα και δεσμούς.

Τα συναισθήματα (μάλλον και αυτά) κράτησαν τη σχέση τον Μάιο παρά την απώλεια του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου…

Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε λοιπόν από τη Ναϊμέγκεν και έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει την είσοδό του στο Champions League. Υποθέτω, ότι δεν είναι τόσο ο στόχος που χάθηκε και έχει νευριάσει (sic) τους φίλους του Ολυμπιακού. Αλλωστε είχε εξασφαλισμένο το Europa… Είναι η εικόνα, οι αστοχίες που έγιναν, όσα δεν έγιναν, οι επιλογές και το «μία από τα ίδια».

Σε μία σχέση (όποια κι αν είναι αυτή) δύσκολα θα φταίει μόνο ένας. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για μια σχέση 2.5 (και κάτι) ετών. Και ας συμφωνήσουν οι φίλοι του Ολυμπιακού πως όπως φταίνε και οι δύο πλευρές τώρα, αυτές ήταν και πριν δύο χρόνια που μαζί σήκωναν το Conference.

Με δεδομένο ότι πότε δε θα μάθουμε όλες τις λεπτομέρειες των όσων έχουν συμβεί στους σχεδιασμούς και στις κουβέντες των δύο ανδρών αλλά και των στελεχών του Ολυμπιακού (εκτός αν κάποιος έχει πρόσβαση απευθείας στον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ), ας δούμε ψύχραιμα (όσο μπορεί να υπάρχει ψυχραιμία στον οργανισμό που λέγεται Ολυμπιακός) τα λάθη που οδηγούν τον Ολυμπιακό σε αλλαγές τον 15Αυγουστο.

Οι «φίλοι Μεντιλίμπαρ»

Ο Μεντιλίμπαρ είναι ο προπονητής που έφερε το πρώτο ευρωπαϊκό στον Ολυμπιακό, κατέκτησε το νταμπλ την επόμενη χρονιά στα 100 χρόνια των «ερυθρόλευκων» (με μεγάλες νίκες κόντρα στους αντιπάλους του), έβαλε βασικούς τους Τζολάκη, Μουζακίτη, Κωστούλα, γράφοντας την δική του ιστορία στους «ερυθρόλευκους» και στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Όλα τα παραπάνω δεν του δίνουν άφεση αμαρτιών, όπως επίσης και οι δύο σερί αποτυχίες (μη κατάκτηση κάποιου τροπαίου πέρσι + αποκλεισμός από τη Ναϊμέγκεν) δεν θα αναιρέσουν τα όσα (πάρα πολλά) πέτυχε στον Ολυμπιακό.

Τι είδα εγώ λοιπόν από τα δύο ματς του Ολυμπιακού με τη Ναϊμέγκεν; Έναν ίδιο Ολυμπιακό με πέρσι χωρίς καμία εξέλιξη. Για την ακρίβεια ίδιο και με μεγαλύτερη αύξηση στα γεμίσματα προς τον Ελ Κααμπί. Μέχρι και τα πλάγια άουτ είχαν την μορφή σέντρας. Αμφιβάλλω πως ακόμα και αν είχε τον Ανάς Σαλάχ Εντίν (τυχαίο το όνομα βάλτε όποια μεταγραφή θέλετε) πως θα βλέπαμε κάτι ξεχωριστό. Είναι τρόπος παιχνιδιού, εντολή και οδηγία γιατί δε συνέβη μόνο μία φορά.

Ούτε πως εάν έμενε ο Τζολάκης δεν θα βλέπαμε τα ίδια γεμίσματα από τον γκολκίπερ στον Ελ Κααμπί.

Είδα επίσης να είναι ασυνεπής με τις δηλώσεις του. Πέρσι ο ίδιος είχε πει ότι ο Ροντινέι «τελείωσε» ως δεξί μπακ και λογίζεται ως δεξί εξτρέμ. Μόλις στο δεύτερο ματς της επόμενης σεζόν o Ροντινέι αγωνίστηκε ως δεξί μπακ (για 120+ λεπτά) έχοντας στον πάγκο τα δύο δεξιά μπακ που αποκτήθηκαν. Πρώτον τι μήνυμα περνάει στους δύο μπακ και δεύτερον εάν δεν του έκαναν γιατί τους απέκτησε; Και αν δεχτούμε ότι τους «φόρτωσε» η διοίκηση τότε γιατί δέχθηκε το «καπέλωμα»;

Οι δημόσιες τοποθετήσεις από την περσινή σεζόν (που συνεχίζονται και φέτος το καλοκαίρι) δείχνουν ή βγάζουν κάποιο εκνευρισμό. Και για τον αριθμό των ξένων στο ρόστερ και για τις πολλές αλλαγές που γίνονται ή θα γίνουν φέτος το καλοκαίρι. Σε μια τέτοια σχέση «τα εν οίκω μη εν δήμω» αλλά αυτή είναι η δική μου γνώμη.

Ο Μεντιλίμπαρ είχε και την ευλογία τρία καλοκαίρια να ξέρει πως έχει σίγουρα εξασφαλισμένη ευρωπαϊκή συμμετοχή. Δύο καλοκαίρια είχε απευθείας είσοδο (σε Europa και Champions League) και φέτος είχε το δίχτυ ασφαλείας του Europa σε περίπτωση αποκλεισμού (όπερ και εγένετο). Παρουσιάστηκε ένα μοτίβο. Ανέτοιμος με τη Λιόν πρόπερσι, ανέτοιμος με Πάφο πέρσι, ανέτοιμος με Ναϊμέγκεν φέτος. Και για όσους θεωρούν πως έμεινε «γυμνός» από την διοίκηση προσωπικά είμαι της άποψης πως προσπαθείς να είσαι όσο το δυνατόν πιο έτοιμος μπορείς με αυτούς που έχεις. Για όσους έχουν ξεχάσει θυμίζω πως ο Πέδρο Μαρτίνς έκανε 3 προκρίσεις στο Champions League αφήνοντας εκτός Βικτόρια Πλζεν, Μπασακσεχίρ και Κράσνονταρ παίζοντας με:

• Γκερέρο (εφυγε τον Γενάρη)
• Μπουχαλάκη
• Ρατζέλοβιτς
• Μπρούνο (του Ατρομήτου)
• Μεριά (έφυγε τον Γενάρη)
• Σισέ
• Καμαρά
• Μασούρα

Ο Ολυμπιακός πήγε στη Ναϊμέγκεν με 1.5 φορ, ο Μεντιλίμπαρ τους έβαλε μαζί στην 11αδα, έχασε με τραυματισμό πολύ νωρίς τον Ζότα και έμεινε ο Ελ Κααμπί με κράμπες μέχρι το τέλος να κυνηγάει κάθε μπαλιά. Το αν δεν υπολογίζονται οι Ταρέμι και Γιάρεμτσουκ και από ποιον είναι ένα άλλο θέμα αλλά για την ώρα παραμένουν στο ρόστερ του Ολυμπιακού ο οποίος κυνηγούσε ένα στόχο.

Ο Μεντιλίμπαρ με τα όσα έχει καταφέρει στον Ολυμπιακό και με την προσωπικότητα που έχει θα μπορούσε να λύσει τις οποιες διαφορές έχει (αν έχει γιατί αν δεν έχει δεν βγάζουν νόημα και οι δηλώσεις του) μιλώντας απευθείας με την διοίκηση και αν έβλεπε ότι δεν μπορεί να βρει πλέον σημεία επαφής να αποχωρούσε.

Οι «φίλοι της διοίκησης»

Όπως ο Μεντιλίμπαρ σήκωσε το Conference τον Μάιο του 2024, έτσι και η υπάρχουσα διοίκηση ήταν αυτή που κάλεσε τον Μεντιλίμπαρ για πρόωρη ανανέωση μετά τις ήττες με 1-4 από την Μακάμπι και 1-3 από τον Παναθηναϊκό. Ηταν αυτή που εκείνο τον Γενάρη (πριν την άφιξη Μεντιλίμπαρ) προσπάθησε να σώσει τη σεζόν αποκτώντας: Κάρμο, Ορτα, Τσικίνιο, Μαρτίνς (και Ναβάρο, Αμπέι, Βέζο, Καμπράλ για να τα λέμε κι όλα).

Ηταν η ίδια διοίκηση που με τις ακαδημίες της ομάδας κατέκτησε το Youth League και από εκεί προέκυψαν οι Κωστούλας, Μουζακίτης.

Όμως κι εδώ η διοίκηση είχε το ίδιο αβαντάζ που είχε ο Μεντιλίμπαρ τρία καλοκαίρια. Ένα αβαντάζ που ο Ολυμπιακός το έκτισε με τις συνεχόμενες καλές ευρωπαϊκές πορείες, το καλό του ranking (με αυτό μπήκε πέρσι απευθείας στο Champions League) και φυσικά την κατάκτηση του Conference. Να μην έχει το άγχος του ευρωπαϊκού αποκλεισμού καλοκαιριάτικα.

Εντούτοις παρουσιάστηκαν τα ίδια λάθη και κυρίως η ίδια χρονική καθυστέρηση.

Ο Ολυμπιακός πήγε στα δύο κρίσιμα ματς με τη Ναϊμέγκεν με ένα αριστερό μπακ, μιας και πουλήθηκε ο Ορτέγκα.

Εγινε γνωστό μέσα από τα ρεπορτάζ ότι ο ίδιος ο Βαγγέλης Μαρινάκης ζήτησε την άμεση προσθήκη πέντε ποδοσφαιριστών που θα κάνουν την διαφορά μετά το 0-0 με τη Ναϊμέγκεν. Τι συνέβη και δεν αποκτήθηκαν αυτοί 2.5 μηνες σχεδόν;

Και κυρίως η ευθύνη πηγαίνει κάτι το οποίο είχε αφήσει να εννοηθεί πετώντας ξεκάθαρα το μπαλάκι σε αυτούς (όπως θα έπρεπε να συμβαίνει σε κάθε ποδοσφαιρική ομάδα) στη παρουσίαση του Νέου Καραϊσκάκης. «Υπάρχει ένα μπάτζετ 30 εκατομμυρίων για μεταγραφές», είχε πει ο Βαγγέλης Μαρινάκης και πρόσθεσε «και πιστεύω ότι αν οι άνθρωποι μας, οι σκάουτερ, οι τεχνικοί διευθυντές, ο προπονητής μας θα κάνουν τις σωστές επιλογές, θα είμαστε πιο δυνατοί του χρόνου…».

Και αυτό θα πρέπει να διευκρινιστεί πλέον. Με δεδομένο ότι υπάρχουν τα λεφτά για τις μεταγραφές (εκτός αν αμφιβάλλει κάποιος για αυτό) κάποιος ευθύνεται για τις (μη) αποφάσεις μέχρι στιγμής.

Φταίμε και οι δυο ή μήπως όχι μόνο οι δυο;

Υπάρχουν αρκετά ερωτήματα και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για παράδειγμα ποιος άφησε στο περιθώριο των προκριματικών παίκτες όπως ο Ταρέμι και ο Γιάρεμτσουκ;

Ποιος καθυστέρησε τις μεταγραφές σε σημαντικές θέσεις (κυρίως στη θέση του χαφ). Οι αρνήσεις του Μεντιλίμπαρ ή η μη εύρεση των ανθρώπων που τις τρέχουν;

Και εκτός από τις δύο πλευρές μήπως πρέπει να εξεταστεί και η ευθύνη των ποδοσφαιριστών; Η για την ακρίβεια μήπως κάποιοι έπιασαν το ταβάνι τους ή μήπως κάποιοι ήταν λάθος επιλογές;

Σίγουρα θα έπρεπε να υπάρχει (και δεν αφορά μόνο τον Ολυμπιακό αλλά το σύνολο των ελληνικών ομάδων) μια διαφορετικού τύπου επικοινωνία προς τον κόσμο του κάθε συλλόγου. Σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι άπειρη, μη φιλτραρισμένη και με τα social να μεταδίδουν ή και να δημιουργούν ειδήσεις πρέπει να αλλάξει και η επικοινωνία.

Όπως σωστά τόνισε ο Κώστας Καραπαπάς πριν το φιλικό με την Αλκμααρ «ξυπνάμε το πρωί και διαβάζουμε ονόματα που δεν ξέρουμε καν. Δεν θα απολογήθουμε γι’ αυτό. Να καταλάβει ο κόσμος ότι δεν διαπραγματεύεται ο Ολυμπιακός με όσους γράφονται».

Οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι των social media παρουσιάζουν μια εικόνα «κόντρας» μεταξύ συλλόγου και διοίκησης. Αμφιβάλλω αν υπάρχει τέτοια, ειδικά με τη σχέση που έχουν χτίσει τα 2.5 χρόνια και σίγουρα αδικεί και τις δύο πλευρές. Τόσο του Μεντιλίμπαρ όσο και της διοίκησης. Για τους μεν και τους δε.

Με τους εικονολάτρες ή με τους εικονομάχους; Η μήπως με τον σύλλογο;

Προφανώς σε ένα άρθρο δεν μπορούν να χωρέσουν όλα όσα έφτασαν τον Ολυμπιακό στον αποκλεισμό από τη Ναϊμέγκεν. Και ξαναγράφω πως εάν ήταν διαφορετική η εικόνα της ομάδας, πιθανότατα δεν θα υπήρχε και το συγκεκριμένο κείμενο.

Οι φίλοι του Ολυμπιακού θα μπορούσαν να σταθουν στην ατυχία του Ζότα, στην κακή στιγμή του Φορτούνη και η ζωή να συνεχιζόταν. Όμως η Ναϊμέγκεν εδειχνε καλύτερη και κυρίως πιο έτοιμη με τον 37χρόνο Τάντιτς σε ηγετικό ρόλο (παρεμπιπτόντως αποκτήθηκε 27 Ιουλίου ως ελεύθερος, άρα και χωρίς προετοιμασία) έχοντας χάσει μάλιστα από την Τέλσταρ!

Με τους εικονολάτρες ή με τους εικονομάχους λοιπόν; Για κάθε σύλλογο (επειδή συνέβη και στην ΑΕΚ με τον Αλμέιδα και στον ΠΑΟΚ με τον Λουτσέσκου) η απάντηση πρέπει να είναι μία. Με την ομάδα.

Και όταν η οποιαδήποτε σχέση φτάνει σε αδιέξοδο να τελειώνει με το καλύτερο δυνατό τρόπο και τα συναισθήματα να μπαίνουν στην άκρη. Η μνήμη του Conference θα μείνει για πάντα. Και το ποιος ήταν πρόεδρος τότε και ποιος ήταν προπονητής και ποιος ήταν αρχηγός και ποιος ήταν ο χρυσός σκόρερ και ποιος ήταν ο τελευταίος φροντιστής της ομάδας.

Οι αλλαγές δεν είναι κακές. Αρκεί να γίνονται στο σωστό timing. Και αν δεν γίνουν στο σωστο timing να γίνουν με τον σωστό τρόπο.

Το αν θα συνεχίσουν μαζί Μεντιλίμπαρ και Ολυμπιακός δε το γνωρίζω. Θα πρέπει να απαντηθούν τρία ερωτήματα γι’ αυτό.

1. Ο Ολυμπιακός είναι χαρούμενος από το ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα και βλέπει κάποια εξέλιξη;
2. Ο Μεντιλίμπαρ είναι χαρούμενος από τα όσα «θέλω» έχει από την διοίκηση;
3. Η απόφαση που πήραν τον Μάιο ήταν καθαρά συναισθηματική;

Εάν υπάρχουν οι απαντήσεις θα ξέρουμε και το τι θα γίνει στη σχέση των δύο.