Οι ιστορίες του ανθρώπου που κάνει όλες τις μετακομίσεις στην Ιταλία: Έφερε στην Ελλάδα Τζούρισιτς, Πιρόλα και Στρεφέτσα

Πίσω από κάθε μεταγραφή, υπάρχει ένα ακόμα δύσκολο task… Αυτό της μετακόμισεις των πραγμάτων κάθε ποδοσφαιριστή στη νέα επαγγελματική του στέγη. Για αυτές τις περιπτώσεις στην Ιταλία, υπάρχει ένας άνθρωπος που τον ψάχνουν όλοι. Το όνομά του είναι Αλμπέρτο και κυριολεκτικά σε κάθε μεταγραφική περίοδο το τηλέφωνό του παίρνει φωτιά, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να λέει όχι.

Όπως έγινε για παράδειγμα στις αρχές Σεπτεμβρίου. «Πριν από λίγες ημέρες χρειάστηκε να πω όχι στη σύζυγο του Ελ Σαράουι. Είναι ένα υπέροχο κορίτσι, αλλά εγώ βρισκόμουν στην Ελλάδα για άλλη δουλειά και εκείνη ήθελε να γίνουν όλα μέσα σε τρεις ημέρες», είπε στην Gazzetta Dello Sport, χωρίς ωστόσο να αποκαλύψει για λογαριασμού ποιου παίκτη βρισκόταν στην χώρα μας. «Δεν μπορούσα να την εξυπηρετήσω, αλλά της είπα ποια θα ήταν η σωστή τιμή που θα έπρεπε να ζητήσει από κάποιον άλλον, ώστε να μην την εκμεταλλευτούν», συμπλήρωσε αμέσως μετά.

Αυτή όμως δεν ήταν η μοναδική αναφορά στην Ελλάδα, καθώς όποιος έρχεται από την Ιταλία ή φεύγει για την γειτονική χώρα, τον επιλέγει. Για παράδειγμα ο Γκαμπριέλ Στρεφέτσα είναι από τους πιο πιστούς πελάτες του: «Έχω μεταφέρει τα πράγματά του από το Λέτσε στο Κόμο, από το Κόμο στην Αθήνα και από την Αθήνα στο Παλέρμο», ενώ ειδική μνεία έκανε και στον Φίλιπ Τζούρισιτς για την συμπεριφορά του: «Ήταν στην Σαμπρντόρια και του μετέφερα τα πράγματα ένα πρωί από την Γένοβα στην Αθήνα. Επέμεινα μάλιστα να μείνω εκεί και το βράδυ βγήκαμε μαζί έξω».

Μάλιστα στο πελατολόγιό του είναι και ο Λορέντσο Πιρόλα, τον οποίο ανέφερε ως έναν από τους ποδοσφαιριστές που δεν δίστασαν να βάλουν ένα… χεράκι και να βοηθήσουν κατά την διάρκεια της μετακόμισης.

Αναλυτικά η συνέντευξή του...

Καταφέρνεις να τους εξυπηρετήσεις όλους;

«Ε, όχι πάντα. Πριν από λίγες ημέρες χρειάστηκε να πω όχι στη σύζυγο του Ελ Σαράουι. Ξέρεις, ένα υπέροχο κορίτσι, αλλά εγώ βρισκόμουν στην Ελλάδα για άλλη δουλειά και εκείνη ήθελε να γίνουν όλα μέσα σε τρεις ημέρες. Δεν μπορούσα να την εξυπηρετήσω, αλλά της είπα ποια θα ήταν η σωστή τιμή που θα έπρεπε να ζητήσει από κάποιον άλλον, ώστε να μην την εκμεταλλευτούν».

Οι τελευταίες ημέρες της μεταγραφικής περιόδου θα είναι χειρότερες για σένα απ' ό,τι για τους αθλητικούς διευθυντές. Πόσες μετακομίσεις ποδοσφαιριστών κάνεις το καλοκαίρι κάθε μήνα;

«Τουλάχιστον τριάντα. Φέτος, μάλιστα, ήταν πραγματικά τρελοκομείο… Εμείς αναλαμβάνουμε τα πάντα, ακόμη και να συσκευάσουμε τα πράγματα και να γεμίσουμε τις κούτες. Και αυτό λύνει ένα ακόμη πρόβλημα στους ποδοσφαιριστές, γιατί πολλοί φεύγουν από μια ομάδα χωρίς να ξέρουν ακόμη πού θα παίξουν».

Και εσύ τι κάνεις;

«Θα σου εξηγήσω με ένα παράδειγμα. Ξεκίνησα το φετινό καλοκαίρι με τον Καστροβίλι, ο οποίος ήταν ελεύθερος από την Τσεζένα. Πήρα τα πράγματά του στα τέλη Απριλίου και βρίσκονται ακόμη στην αποθήκη. Σύντομα θα πρέπει να μου πει πού θα συνεχίσει να παίζει. Από τον περασμένο Σεπτέμβριο φυλάω επίσης στην αποθήκη μου και το γυμναστήριο του Ντε Μπρόινε...».

Αλήθεια;

«Ναι, δύο μεγάλοι διάδρομοι και άλλα όργανα γυμναστικής. Πέρυσι του έκανα μετακόμιση από τη Νάπολη στη Νάπολη και αποφάσισε να μην πάρει μαζί του αυτά τα μηχανήματα. Είναι ακόμη στην αποθήκη μου».

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη μετακόμιση ενός ποδοσφαιριστή και σε εκείνη οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου;

«Οι απαιτήσεις. Για έναν αθλητή γενικά είναι πολύ υψηλές, γιατί κουβαλούν μαζί τους πολλά σημαντικά πράγματα. Έπιπλα, λακαρισμένες συρταριέρες, ιδιαίτερους καθρέφτες... Τις προάλλες εξυπηρετήσαμε έναν νεαρό από το Σασουόλο στην Πεσκάρα και χρειάστηκαν τέσσερα φορτηγά. Ακόμη και όταν πρόκειται μόνο για ρούχα, μιλάμε για κομμάτια αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Δεν μπορείς να κάνεις λάθος. Να μια ακόμη διαφορά: οι ποδοσφαιριστές ενδιαφέρονται περισσότερο για την υπηρεσία, ενώ οι υπόλοιποι για την τιμή».

Αλήθεια;

«Ε, κάποιοι κοιτάζουν και την τιμή, γιατί κατά τη διάρκεια της καριέρας τους έχουν πέσει θύματα απίστευτων απατών. Εγώ δεν κάνω διακρίσεις. Για την ίδια υπηρεσία, η τιμή είναι ίδια για όλους, ποδοσφαιριστές και μη. Ωστόσο, τα τελευταία δύο χρόνια ειδικά, είναι περισσότερες οι φορές που δεν μου ζητούν καν προσφορά. Με εμπιστεύονται. Η διαφήμιση από στόμα σε στόμα λειτουργεί, ιδιαίτερα όταν η επαφή έρχεται από κάποιον γνωστό.

Τις προάλλες, για παράδειγμα, με πήρε τηλέφωνο η σύζυγος του Μαντραγκόρα, η οποία έπρεπε να μεταφέρει όλα τα πράγματά της από τη Φλωρεντία στο Τορίνο. Τον αριθμό μου τής τον είχε δώσει η σύζυγος του Καστροβίλι. Δεν με ρώτησε καν την τιμή. Στο μεταξύ, της έχω κρατήσει διαθέσιμα όλα όσα χρειάζονται και, όταν βρουν το οριστικό τους σπίτι, θα με πάρει τηλέφωνο για να ολοκληρώσουμε τη μετακόμιση. Καταλαβαίνεις; Λειτουργούν με βάση την εμπιστοσύνη...».

Η πιο δύσκολη μετακόμιση που σου έχει τύχει;

«Ειλικρινά; Πάντα κατάφερνα να τους εξυπηρετήσω όλους. Το πραγματικά δύσκολο είναι ο δρόμος. Τα χιλιόμετρα σε διαλύουν. Έκανα 9.000 χιλιόμετρα μόνο την τελευταία εβδομάδα, πέρα φυσικά από τη διαδικασία της μετακόμισης, το φόρτωμα, το ξεφόρτωμα και όλα τα υπόλοιπα. Συχνά μας ζητούν επίσης να μεταφέρουμε και τα αυτοκίνητά τους, είτε με ειδικό φορτηγό μεταφοράς αυτοκινήτων είτε οδηγώντας τα στον δρόμο. Τις προάλλες έκανα τη διαδρομή Μόντσα-Παλέρμο. Κατέβηκα στη Σικελία, έκανα τη μετακόμιση, πήρα το αεροπλάνο για τη Μόντσα, πήγα να παραλάβω το αυτοκίνητο και το οδήγησα μέχρι κάτω...».

Ποια είναι τα πιο περίεργα πράγματα που έχεις χρειαστεί να μεταφέρεις;

«Ο Ντε Μπρόινε είχε τρεις αρχαίους αμφορείς. Για να τους τοποθετήσουμε στον κήπο, χρειάστηκε να κάνουμε βιντεοκλήση με τον αρχιτέκτονά του στο Βέλγιο, ο οποίος μας έλεγε κατά πόσα εκατοστά έπρεπε να τους μετακινήσουμε. Πριν από αρκετά χρόνια υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής της Σαμπντόρια, δεν θυμάμαι ποιος, που έπρεπε να αλλάξει πόλη και στο σπίτι του είχε ένα τζακούζι για 10 άτομα, μεγάλο σαν πισίνα. Έπρεπε να το αποσυναρμολογήσουμε κομμάτι-κομμάτι, να το τοποθετήσουμε σε φορτηγό χωρίς κάλυψη και να το μεταφέρουμε μέχρι το καινούργιο του σπίτι».

Ποιος είναι ο πιο σταθερός πελάτης σου;

«Στον Σιλβέστρε και τον Καστροβίλι έχω κάνει τουλάχιστον επτά μετακομίσεις στον καθένα. Τον Στρεφέτσα τον έχω μεταφέρει από το Λέτσε στο Κόμο, από το Κόμο στην Αθήνα, από την Αθήνα στο Παλέρμο...».

Και οι σύζυγοι και οι σύντροφοι των ποδοσφαιριστών;

«Είναι υπέροχες! Μας προσφέρουν πρωινό όταν φτάνουμε το πρωί, μας καλούν για φαγητό και δίνουν γενναιόδωρα φιλοδωρήματα στα παιδιά. Τον περασμένο μήνα μεταφέραμε τον Μαρκίτσα από το Φροζινόνε στη Βιτσέντσα. Κάποια στιγμή, ενώ ξεφορτώναμε, η σύζυγός του μάς ζήτησε να σταματήσουμε και έφερε παγωτό για όλους. Μόνο μία φορά έτυχε να συναντήσω μια κοπέλα, ας το πούμε έτσι, με λίγο τουπέ. Γενικά, όμως, όλες συνεργάζονται. Και είναι λογικό, γιατί λύνουμε προβλήματα που δεν είναι καθόλου μικρά. Εννέα στις δέκα φορές μάς τηλεφωνούν με ελάχιστη προειδοποίηση.

Ο Τούτινο, πριν από μερικές εβδομάδες, με πήρε τηλέφωνο την Πέμπτη το βράδυ για να κάνουμε τη μετακόμιση Νάπολη-Γένοβα. Τη Δευτέρα το πρωί, στις 6, βρισκόμουν ήδη στα σκαλιά του σπιτιού του και την Τρίτη όλα του τα πράγματα βρίσκονταν στο νέο σπίτι».

Και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές σε βοηθούν ποτέ;

«Ναι, συμβαίνει. Ο Πιρόλα, για παράδειγμα, είναι πολύ εργατικός. Ή ο Αλεξάντερ Στάνκοβιτς, ο οποίος πραγματικά με έφερε σε δύσκολη θέση, γιατί ήθελε οπωσδήποτε να μεταφέρει μαζί μας έπιπλα και κούτες. Αναγκάστηκα να τον σταματήσω: “Αύριο ξεκινάς προετοιμασία. Αν τραυματιστείς, μετά δεν θα έρθουν σε μένα;”. Αλλά εκείνος δεν άκουγε τίποτα. Οι Στάνκοβιτς είναι μια υπέροχη οικογένεια. Έχω κάνει μετακομίσεις για τον πατέρα, τον Ντέγιαν, και για τα δύο παιδιά του».

Τελικά, με τους ποδοσφαιριστές καταλήγεις να γίνεσαι φίλος.

«Τον Τζούριτσιτς, τον μεσοεπιθετικό που ήταν στη Σαμπντόρια, τον μετέφερα ένα πρωί από τη Γένοβα στην Αθήνα. Εκείνος επέμενε να μείνω και τελικά βγήκαμε μαζί το βράδυ. Ο Ζαπακόστα μού έδωσε την ευκαιρία να δω πέρυσι το Αταλάντα-Τσέλσι. Ήταν ένα υπέροχο δώρο. Μου έλειπε να δω από κοντά ένα παιχνίδι Champions League. Ο Πάλεαρι, όταν έρχεται να παίξει στη Γένοβα, πάντα μου κρατάει εισιτήρια. Οι περισσότεροι από αυτούς μου χαρίζουν τη φανέλα τους χωρίς καν να τους τη ζητήσω.

Το μόνο πράγμα που θέλω είναι μια φωτογραφία μαζί τους. Η εικόνα έχει μεγάλη σημασία. Μόνο μία φορά ένας νεαρός δεν ήθελε να βγάλουμε φωτογραφία. Ο καημένος ήταν ξένος, νεαρός, μόλις είχε έρθει στην Ιταλία και νόμιζε ότι ήταν κάτι που πληρωνόταν… Ένα τηλεφώνημα στον μάνατζέρ του και ξεκαθαρίσαμε τα πάντα. Τώρα είμαστε φίλοι. Και εδώ και χρόνια μεταφέρω εκείνον και τα πράγματά του σε όλη την Ευρώπη».