Οι ρήξεις χιαστού γίνονται εφιάλτης - Χτυπάει «καμπανάκι» για τους τραυματισμούς
Οι συνεχόμενοι αγώνες και το ασφυκτικό καλεντάρι φέρνουν τους ποδοσφαιριστές στα όριά τους, με τις ρήξεις χιαστού να προκαλούν ολοένα μεγαλύτερη ανησυχία.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη και μία από τις πτυχές που έχουν αλλάξει περισσότερο είναι το αγωνιστικό πρόγραμμα. Παλαιότερα, δεν υπήρχαν τόσες πολλές διοργανώσεις όσες υπάρχουν σήμερα, γεγονός που οδηγεί σε μεγαλύτερο αριθμό αγώνων και, κατά συνέπεια, απαιτεί καλύτερη φυσική προετοιμασία από την πλευρά των ποδοσφαιριστών.
Ωστόσο, όπως αναφέρει ο γιατρός Χοσέ Γκονθάλεθ, ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής των ιατρικών υπηρεσιών της Ατλέτικο Μαδρίτης, «οι ποδοσφαιριστές δεν είναι μηχανές», επισημαίνοντας ότι υπάρχει υπερβολικά μεγάλος αριθμός αγώνων σε σύγκριση με προηγούμενες εποχές.
Επιπλέον, ο Αλεχάνδρο Σάντσεθ Μαρίν, φυσικοθεραπευτής που έχει συνοδεύσει την εθνική ομάδα της Ισπανίας σε αρκετούς Ολυμπιακούς Αγώνες, υποστηρίζει αυτή την άποψη, δηλώνοντας ότι σήμερα «υπάρχουν περισσότεροι αγώνες και αυτό σημαίνει μεγαλύτερη κόπωση». Αμφότεροι μίλησαν σε σχετικό ρεπορτάζ της ισπανικής εφημερίδας AS.
Τα στοιχεία προκαλούν ανησυχία
Ο Σάντσεθ αναφέρει ότι, σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Μάλαγα, καταγράφηκαν 110 ρήξεις πρόσθιου χιαστού συνδέσμου στη LaLiga, κατά τις αγωνιστικές περιόδους από το 2010-2011 έως το 2019-2020. Αυτό αντιστοιχεί σε 11 ρήξεις ανά σεζόν.
Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάθε ομάδα της πρώτης κατηγορίας αντιμετώπιζε μία ρήξη χιαστού κάθε δύο σεζόν. Ωστόσο, ο Σάντσεθ δήλωσε ότι «η συγκεκριμένη μελέτη δεν έχει πλέον την ίδια ισχύ, επειδή ο αριθμός των αγώνων έχει αυξηθεί κατά 10% έως 15%».
Ο Γκονθάλεθ μοιράστηκε την εμπειρία που απέκτησε στην Ατλέτικο Μαδρίτης σχετικά με τη συχνότητα εμφάνισης ρήξεων του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. «Κατά τη διάρκεια των έξι σεζόν που εργάστηκα εκεί, είχαμε μόνο έναν τραυματισμό πρόσθιου χιαστού συνδέσμου. Αντίθετα, σήμερα τέτοιοι τραυματισμοί συμβαίνουν συνεχώς» υποστηρίζει.
Στην προαναφερθείσα μελέτη εντοπίστηκε επίσης μεγαλύτερη συχνότητα τραυματισμών κατά τους μήνες Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, καθώς και τον Μάρτιο και τον Απρίλιο.
Όσον αφορά τους τραυματισμούς που εμφανίζονται στην αρχή της σεζόν, ο γιατρός αποδίδει το πρόβλημα στον σκοπό που έχουν πλέον οι προετοιμασίες των ομάδων: «Σήμερα, οι προετοιμασίες έχουν περισσότερο οικονομικό παρά αθλητικό στόχο».
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ποδοσφαιριστές να εξαντλούνται από τα πολλά ταξίδια στο εξωτερικό, χωρίς να έχουν προλάβει να προπονηθούν σωστά.
Όσον αφορά τους τραυματισμούς που εμφανίζονται στο τέλος του χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης, ο Σάντσεθ επισημαίνει ότι, εκτός από την κόπωση, ένας από τους βασικούς παράγοντες είναι η ένταση του ανταγωνισμού, καθώς «δεν είναι το ίδιο για έναν ποδοσφαιριστή που συμμετέχει σε περισσότερες από δύο διοργανώσεις και για κάποιον που αγωνίζεται μόνο σε μία».
Για παράδειγμα, «οι μικρότερες ομάδες συνήθως πραγματοποιούν πολύ έντονες προετοιμασίες, προκειμένου να συγκεντρώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους βαθμούς στην αρχή της σεζόν. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες ομάδες ακολουθούν συνήθως ένα πιο σταδιακό πρόγραμμα προετοιμασίας, ώστε να βρίσκονται στο 100% τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο, όταν διεξάγονται οι καθοριστικές φάσεις των διοργανώσεων» δηλώνει.
Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία
Από την αρχαία Ελλάδα, φιλόσοφοι όπως ο Ηράκλειτος και ποιητές όπως ο Ησίοδος προωθούσαν την ιδέα ότι πρέπει να ενεργούμε πριν προκληθεί η ζημιά. Στη σύγχρονη ιατρική, αυτή η αντίληψη συνοψίζεται στη φράση: «Η πρόληψη είναι το καλύτερο φάρμακο»
Μεταφέροντας αυτή την αρχή στον αθλητισμό, υπάρχουν μέθοδοι που επιτρέπουν την έγκαιρη πρόβλεψη των τραυματισμών και τη μείωση του κινδύνου εμφάνισής τους. Παρόλο που δεν υπάρχει τεχνολογία ικανή να εντοπίσει με βεβαιότητα αν ένας ποδοσφαιριστής διατρέχει αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού, «πολλοί τραυματισμοί μπορούν να προληφθούν, σύμφωνα με τον γιατρό Γκονθάλεθ.
Επιπλέον, τονίζει ότι είναι ζωτικής σημασίας «να υπάρχει μια καλή ιατρική ομάδα, στην οποία να συνεργάζονται γιατροί, φυσικοθεραπευτές και γυμναστές φυσικής κατάστασης». Ενισχύοντας αυτή την άποψη, ο Σάντσεθ επισημαίνει ότι η προληπτική προπόνηση αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Σε αυτήν «δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στον μέσο γλουτιαίο μυ, στους οπίσθιους μηριαίους και στον τετρακέφαλο».
Ο γιατρός Γκονθάλεθ θεωρεί ότι υπάρχει ακόμη ένας λόγος για τον οποίο αυξάνονται οι τραυματισμοί: «Πιστεύω ότι πρέπει να σταματήσουμε να περιποιούμαστε υπερβολικά τον ποδοσφαιριστή και τους μύες του. Όταν ένας παίκτης ολοκληρώνει μια προπόνηση φυσικής κατάστασης, δέχεται θεραπεία από τον σύλλογο και στη συνέχεια συνεχίζει τη θεραπεία στο σπίτι με τον προσωπικό του φυσικοθεραπευτή».
Ο γιατρός πιστεύει ότι «αυτή η υπερβολή στις θεραπείες κάνει τους μύες να γίνονται χαλαροί και “τεμπέληδες”, αντί να ενδυναμώνονται».
Εξηγεί το φαινόμενο χρησιμοποιώντας μια παρομοίωση μεταξύ του μυός και ενός λάστιχου: «Αν τεντώνεις ένα λάστιχο για μεγάλο χρονικό διάστημα, φτάνει κάποια στιγμή που, όταν το αφήσεις, σχεδόν δεν επανέρχεται στην αρχική κατάσταση. Ο μυς πρέπει να διατηρεί την ικανότητά του να ελαστικοποιείται και να συσπάται, αλλά αυτό πρέπει να δουλεύεται προσεκτικά, χωρίς να υποβάλλεται σε συνεχείς διατάσεις».
Ο Σάντσεθ πιστεύει ότι η λύση βρίσκεται στην προτεραιότητα που πρέπει να δίνεται στην υγεία των αθλητών: «Πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προτεραιότητα στον αθλητισμό ως μέσο προαγωγής της υγείας και όχι στον αθλητισμό ως επιχείρηση, παρόλο που αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Ο αθλητής υψηλών επιδόσεων υποβάλλεται σε απαιτήσεις που καταλήγουν να τον εξαντλούν σωματικά».
Ο γιατρός Γκονθάλεθ αναφέρει ότι πρέπει να ανακτήσουμε την ουσία του ποδοσφαίρου, καθώς αυτή χάνεται σταδιακά: «Θα δεις ότι ο προπονητής και το επιτελείο του δουλεύουν με υπολογιστές, σαν να βρίσκονται στο NBA. Φαίνεται πως ελέγχουν ακόμη και πόσες φορές πηγαίνει ένας ποδοσφαιριστής στην τουαλέτα για να ουρήσει. Αλλά σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά τα δεδομένα; Το ποδόσφαιρο συνίσταται στο να πασάρεις την μπάλα: εσύ, εγώ, εσύ, εγώ, ένα σουτ και γκολ».
Πηγή: AS