Οι Σέρβοι υποκλίνονται στον Νίκολιτς: «Ο "χαμαιλέοντας" των τίτλων - Στην Google δεν υπάρχει αρνητική λέξη γι' αυτόν»

Σε ένα ματς θρίλερ στη Νέα Φιλαδέλφεια με τα... αυτιά και στο Καραϊσκάκη, η ΑΕΚ με επική ανατροπή κέρδισε 2-1 τον Παναθηναϊκό και κατέκτησε το 14ο πρωτάθλημα της ιστορίας της.

Ο Μάρκο Νίκολιτς έγινε πρώτο θέμα και στα σερβικά ΜΜΕ, με τη «mozzartsport» να αποθεώνει με συνεχή δημοσιεύματα, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την Ένωση. Το εν λόγω δημοσίευμα με τίτλο «Πρέπει να είναι ο καλύτερος» παρουσιάζει τον Σέρβο τεχνικός ως έναν από τους πιο ολοκληρωμένους προπονητές της σύγχρονης εποχής, τονίζοντας ότι η κατάκτηση του τίτλου είναι μια επιβεβαίωση μιας βαθύτερης ποδοσφαιρικής και ανθρώπινης φιλοσοφίας.

Παράλληλα, γίνεται εκτενής αναφορά στη συνέπεια της καριέρας του. Τίτλοι σε διαφορετικές χώρες και πρωταθλήματα από την πρώτη κιόλας σεζόν, γεγονός που τον παρουσιάζει ως έναν «σταθερό νικητή» ανεξαρτήτως περιβάλλοντος. Η ΑΕΚ, όπως σημειώνεται, είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της ποδοσφαιρικής του υπογραφής, με μια ομάδα που άντεξε πίεση, κρίσεις και απαιτήσεις και κατέληξε στην κορυφή.

Το εκτενές δημοσίευμα της mozzartsport για τον Μάρκο Νίκολιτς:

«Ο καλύτερος Σέρβος προπονητής αυτή τη στιγμή είναι ο Μάρκο Νίκολιτς. Γεγονός. Όχι μόνο λόγω της θριαμβευτικής πορείας προς το στέμμα στην Ελλάδα. Θα ήταν λάθος να εξετάσει κανείς την επιρροή του χαρισματικού Βεογραδινιώτη μόνο μέσα από το πρίσμα της τελευταίας επιτυχίας. Το ότι οδήγησε την ΑΕΚ στον ποδοσφαιρικό Όλυμπο είναι επιβεβαίωση του τι μπορεί και πόσο ικανός είναι. Σαν χαμαιλέοντας – αλλάζει μόνο χρώμα, ποτέ συνήθειες. Τις πρωταθληματικές.

Αν τα είχε καταφέρει μόνο μία φορά, οι άνθρωποι θα έλεγαν – τυχαίο. Όταν όμως αυτό διαρκεί και επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά, τότε πρέπει να του βγάλουν το καπέλο ακόμη και εκείνοι που δεν θα το ήθελαν γιατί δεν τους ταιριάζει. Επειδή δεν γνέφει καταφατικά, αλλά σκέφτεται. Πώς να χτίσει αυθεντία, πώς να δημιουργήσει σχέσεις, πώς να φτιάξει δεσμούς με διοικούντες και οπαδούς, αλλά και με οικονομικούς, πορτιέρηδες, καθαρίστριες. Σε αυτό βρίσκεται η αξία του Μάρκο Νίκολιτς. Ανθρώπινη και προπονητική.

Γι’ αυτό η ΑΕΚ ανέπνεε σαν οικογένεια, χαιρόταν, ταλαιπωρούνταν και πέρασε πρώτη τη γραμμή τερματισμού σε ένα αγωνιώδες θρίλερ που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να σκηνοθετήσει, με τον Μάρκο Νίκολιτς ως πρωταγωνιστή. Όταν επέστρεψε στην Παρτιζάν, κατέκτησε αμέσως το νταμπλ. Την πρώτη του χρονιά στον πάγκο της Βιντεότον έγινε πρωταθλητής Ουγγαρίας. Μόλις ανέλαβε τη Λοκομοτίβ, της έφερε το Κύπελλο Ρωσίας. Το ίδιο έκανε και στη αξέχαστη πορεία με την ΤΣΣΚΑ. Ανάμεσα σε δύο θητείες στη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου, κατέκτησε και το Σούπερ Καπ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με τη Σαμπάμπ Αλ Αχλί. Όλα από την πρώτη φορά. Ακριβώς όπως και τώρα, σε μια διοργάνωση στην οποία κυριάρχησε από την αρχή.

Ακόμα δεν σας είναι ξεκάθαρο γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ο Νίκολιτς ταυτόχρονα χτίζει πρωταθλητικό χαρακτήρα και φιλικές σχέσεις με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Προσπαθήστε να βρείτε κακή κουβέντα γι’ αυτόν στις ομάδες όπου δούλεψε – το Google δεν το αναγνωρίζει. Προσπαθήστε να μάθετε πώς είναι δυνατόν να ενώνει γύρω του διαφορετικές φυλές, εθνικότητες και θρησκείες και να τις μετατρέπει σε μια σιδερένια γροθιά που χτυπά όταν χρειάζεται. Αυτή είναι η δύναμη. Καμία από τις ομάδες του δεν είναι τόσο θεαματική όσο η Μπαρτσελόνα, αλλά όλες είναι ανταγωνιστικές και όλες χαίρονται τον Μάιο. Εξάλλου έχει επανειλημμένα τονίσει ότι δεν αναγνωρίζει την ομορφιά στον αθλητισμό, εκτός από τη ρυθμική γυμναστική.

Έτσι ήταν και η ΑΕΚ. Πολύχρωμη, ποικιλόμορφη, ενωμένη και προσανατολισμένη στη νίκη. Πόσες φορές μέσα στη σεζόν έχανε με 0-1 και μετέτρεπε αυτό το σκορ σε νίκη, όπως την Κυριακή το βράδυ όταν νίκησε τον Παναθηναϊκό. Αν η ομάδα δεν πίστευε στις ιδέες του προπονητή, θα είχε μπλοκάρει ήδη από τον Οκτώβριο και δεν θα είχε ξεφύγει από τις κρίσιμες καταστάσεις. Αν δεν ήταν έτοιμη για θυσία, θα έβλεπε την πλάτη του Ολυμπιακού ή του ΠΑΟΚ. Αν δεν ήταν σωματικά και πνευματικά έτοιμη, τα ελληνικά ΜΜΕ θα ειρωνεύονταν την κατάσταση στα αποδυτήρια. Η ΑΕΚ ήταν ό,τι απαιτεί μια πρωταθληματική ομάδα: σίγουρη για το πλάνο του τεχνικού τιμ και αποφασισμένη να το ακολουθήσει από την πρώτη μέρα. Αυτή είναι η πραγματική αξία.

Ο Νίκολιτς περιβάλλεται από ανθρώπους που εμπιστεύεται για πάνω από δέκα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι δίπλα του βρίσκονται έμπειροι συνεργάτες όπως ο πρώτος βοηθός Ράντογιο Σμλιάνιτς ή ο γυμναστής Γκόραν Μπασάριτς. Ξέρουν τη θέση και τον ρόλο τους. Και ξέρουν τη δουλειά, γιατί η ΑΕΚ έχει ταυτότητα, αναγνωρισιμότητα, σταθερότητα, καθαρά επιθετικά σχέδια και αμυντική δομή, με σχεδόν πλήρη απουσία τραυματισμών. Ποιανού είναι αυτό το επίτευγμα;

Κάθε παίκτης σε κάποιο σημείο της σεζόν ήταν καθοριστικός. Ο Λούκα Γιόβιτς εντυπωσίασε με την αποτελεσματικότητά του και αναγεννήθηκε κάτω από τον ήλιο της Αθήνας· ο Αμπουμπακάρι Κοϊτά αποτέλεσε σημείο στήριξης στα playoffs· ο Μπάρναμπας Βάργκα έδωσε επιπλέον διάσταση από τότε που ήρθε τον χειμώνα· ο Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς, ως παλιός γνώριμος, πρόσφερε τεράστια συμβολή τόσο στην Ευρώπη όσο και στο πρωτάθλημα· ο Άρολντ Μουκουντί κράτησε μια άμυνα που εμπιστευόταν τον Θωμάς Στρακόσα· ο Ραζβάν Μάριν ήταν ό,τι ήταν ο Ντρίτσιτς στην Παρτιζάν ή ο Πιάνιτς στη Μόσχα· ο Ορμπελίν Πινέδα κινητήριος μοχλός, ο Πέτρος Μάνταλος αρχηγός στην καθαρή του μορφή, ο Ντομάγκοϊ Βίντα χαιρόταν κάθε γκολ σαν παιδί, και στο τέλος ακόμη και ο «ξεχασμένος» Ζοάο Μάριο εμφανίστηκε ως ήρωας στο ντέρμπι με τους Πράσινους.

Υπάρχουν δυσαρεστημένοι; Θυμωμένοι; Ίσως, αλλά μόνο ίσως. Ακόμα κι αν υπάρχουν διαφωνίες, έμειναν στα αποδυτήρια, κάτι που αποτελεί επιπλέον αξία της ομάδας που δημιούργησε ο Μάρκο Νίκολιτς. Γι’ αυτό σε πολλούς ποδοσφαιρόφιλους – ειδικά στις παλαιότερες γενιές που θυμούνται περισσότερα από το Google και δεν ενδιαφέρονται για τα social media – φαίνεται ότι στο σώμα του Μάρκο Νίκολιτς κατοικεί το πνεύμα του Άντε Μλάντινιτς, γνωστού ως «Biće». Ο Δαλματός που ήρθε στο Βελιγράδι έχτισε μια ομάδα που οι φίλοι της Παρτιζάν θεωρούν από τις καλύτερες στην ιστορία του συλλόγου.

Ήταν στη σεζόν 1976/77, όταν η Παρτιζάν υπερασπιζόταν τον τίτλο αλλά τερμάτισε τέταρτη. Ο Τομισλάβ Καλoπερόβιτς έφυγε για τη Φενερμπαχτσέ, τον διαδέχθηκε προσωρινά ο Ζόραν Μιλαντίνοβιτς και τον Ιανουάριο του 1977 ανέλαβε ο Μλάντινιτς. Ήταν πρωτοποριακός σε συμπεριφορά, στυλ, ρητορική και χάρισμα. Έτσι μπήκε στις καρδιές των οπαδών και έμεινε αγαπητός, παρότι έμεινε μόνο δύο χρόνια. Την επόμενη σεζόν η Παρτιζάν έγινε πρωταθλήτρια με ρεκόρ βαθμών, με μόλις δύο ήττες.

Ακριβώς γι’ αυτό η παράλληλη με τον Μλάντινιτς ταιριάζει στον Νίκολιτς. Τον Μλάντινιτς τον έλεγαν «Biće» γιατί τον έβλεπαν ως ανθρώπινο ον, έναν καλό άνθρωπο που ήξερε να χειρίζεται τους ανθρώπους. Παρόμοια ισχύει και για τον προπονητή της ΑΕΚ. Οι γέφυρες που έχτισε εδώ και δεκαετίες με φίλους από τα παιδικά του χρόνια και ανθρώπους που γνώρισε στην καριέρα του παραμένουν ισχυρές. Οι ίδιοι άνθρωποι με τους οποίους ξεκίνησε από τη Ραντ στο Μπάνιτσα, οι ίδιοι «μάγκες» από το Βράτσαρ, οι παίκτες που καθοδήγησε από το Νόβι Σαντ και τη Λιουμπλιάνα, μέχρι τη Σέκεσφεχερβαρ και τη Μόσχα και το Ντουμπάι και την Αθήνα. Σέρβοι, Σλοβένοι, Κροάτες, Σκοπιανοί, Αλβανοί... Όλους τους είχε στην ομάδα και όλοι του έμειναν πιστοί.

Όπως και οι συνεργάτες Σμλιάνιτς και Μπασάριτς. Όπως ο Μλάντινιτς είχε τους Μιλάνοβιτς, Ράντοβανόβιτς ή τον ψυχολόγο Βόικαν Στεφάνοβιτς. Ο καθένας είχε το δικαίωμα να πει τη γνώμη του, όπως και σήμερα οι συνεργάτες του Νίκολιτς ανοίγουν ορίζοντες στον προπονητή τους.

Γι’ αυτό νίκησε τον Μεντιλίμπαρ, γι’ αυτό είναι σήμερα καλύτερος από τον Ραφαέλ Μπενίτεθ, γι’ αυτό τον βλέπει και ο Ράζβαν Λουτσέσκου με τον ισχυρό ΠΑΟΚ του. Το μόνο που απομένει είναι να το αναγνωρίσουν αυτό και στη Σερβία.

"Μάλλον είναι ο καλύτερος"»