Όταν κάθεται η σκόνη, φτιάχνεις καρδούλες με το δάχτυλο…

Ο προημιτελικός κυπέλλου του “Γεώργιος Καραϊσκάκης” ξεκίνησε πολύ πριν από το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή Τσακαλίδη. Κάθε αντίπαλος το προετοίμασε με τον δικό του τρόπο. Αυτόν που μπορούσε, αυτόν που τον εξυπηρετούσε.

Όπως κάνει από την αρχή της σεζόν, ο οργανισμός του ΠΑΟΚ επικεντρώθηκε αποκλειστικά και μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Εδώ και αρκετό καιρό βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το ποδόσφαιρο, τα αγωνιστικά πλάνα του Λουτσέσκου,το έμψυχο δυναμικό και οι όποιες ελλείψεις του.

Έτσι και σε αυτήν την περίπτωση, οι όποιοι προβληματισμοί του Δικεφάλου είχαν να κάνουν με το δίλημμα που προέκυψε μεταξύ Μοναστηρλή και Μύθου, τη διαχείριση των “πολύ” και των “λιγότερο” βασικών μονάδων του ρόστερ, την τακτική που χρειάζεται για να φτάσει στον αγωνιστικό του στόχο: Την πρόκριση. 

Όλα αυτά έγιναν σχεδόν στην εντέλεια. Έστω και λόγω εκτάκτων συνθηκών (ιώσεις) και απουσιών, ο κλήρος έπεσε στον Μύθου. Ο 18χρονος φορ έμοιαζε να έχει βάλει πάγο στο αίμα του ανοίγοντας το σκορ στο 7’ αλλά και με την όλη παρουσία του στο παιχνίδι. Από πίσω του, η συμμορία των 9 που στη χημεία γράφει “20”, και κάτω από τα δοκάρια ο σοβαρός και συγκεντρωμένος Τσιφτσής. Προφανώς μελετημένες και οι αλλαγές στην πορεία, με τον Ζαφείρη ως τρίτο χαφ, με τους Χατσίδη και Γιακουμάκη να αλληλοσυμπληρώνουν τα κενά μεταξύ κανονισμών και ουσίας.

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός επιδόθηκε σε μια προετοιμασία που ίσως συνηθίζει όταν οι προϋποθέσεις και οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος του. Με άγαρμπες διαρροές, με ενστάσεις σε θέματα που έχει αποδεχθεί ο ίδιος από το ξεκίνημα της σεζόν, με άναρθρες κραυγές χωρίς πραγματικό αντικείμενο, με αλλοπρόσαλλές ανακοινώσεις και επιστράτευση των παλαίμαχων ποδοσφαιριστών του, και κυρίως με ένα ανελέητο μπούλινγκ στον Έλληνα διαιτητή που θα σφύριζε το ματς.

Οι «ερυθρόλευκοι» επικεντρώθηκαν σε όλα τα γύρω-γύρω και ξέχασαν ότι υπάρχει ποδόσφαιρο. Ίσως γιατί ξεκινούσαν από αρνητική αφετηρία τη δεδομένη χρονική περίοδο. Ίσως γιατί ρίχνοντας προκαταβολικά λάσπη και σηκώνοντας σκόνη, θα μπορούσαν να πάρουν κάτι παραπάνω από αυτά σίγουρα που δε δικαιούνταν.

Διόλου ασυνήθιστη τακτική. Μόνο που όταν κάτσει η σκόνη που σήκωσες, μπορεί να έρθει κάποιος και να κάνει καρδούλες με το δάχτυλο...