Όταν θυμώνει ο Νίκολιτς είναι καλό μαντάτο
Ο Τάσος Καπετανάκος γράφει στο Athletiko για τον απαιτητικό Μάρκο Νίκολιτς που βλέπει πιο… μπροστά από όλους στην ΑΕΚ.
Είναι ξεκάθαρο ότι δεν ήρθε στην Ελλάδα για να… παίξει. Δεν ήρθε απλά να πάρει ένα Πρωτάθλημα και… τέλος. Δεν ήρθε για να διεκδικήσει την πρόκριση στο Champions League. Ο Μάρκο Νίκολιτς ήρθε και υπέγραψε και νέο συμβόλαιο πολύ γρήγορα για να πάρει πολλά Πρωταθλήματα και για να μπει στο Champions League. Απόλυτα ξεκάθαρα.
Το γεγονός ότι είναι απαιτητικός τώρα… μου κάνει απόλυτα. Στα όρια να παραδεχθώ «το ήθελα» κιόλας. Προτιμώ να χτυπά καμπάνες στα μέσα Ιουλίου και να μιλά με αυτό τον απόλυτο και αυστηρό τρόπο τώρα δημοσίως, όχι τον χειμώνα. Τώρα που τελειώνει το πρώτο στάδιο προετοιμασίας και πάμε στα πιο σοβαρά από τις 23 Ιουλίου, η ΑΕΚ θα πρέπει να είναι έτοιμη και γεμάτη. Για να δουλέψει σωστά, για να είναι έτοιμη από τις 12 Αυγούστου και σε όλα τα κρίσιμα ματς.
Σοβαρής και ειλικρινής κουβέντα
Ο Μάρκο Νίκολιτς εκτιμώ ότι εδώ διαπιστώνει και άλλα κενά, πολλά περισσότερα από τις 2-3 μεταγραφές που έχει πει, περιμένοντας τον Ορμπελίν Πινέδα στα μέρη της Ολλανδίας. Εκτιμώ ότι πρέπει να γίνει από Κυριακή μια σοβαρή και ειλικρινής κουβέντα για την άμυνα, τα χαφ και την επίθεση. Κυρίως στα άκρα της άμυνας και στο βάθος του άξονα. Δεν είναι 1-2-3 θέσεις, είναι περισσότερες αν θες να κεφαλαιοποιήσεις όσα πέτυχες πέρυσι για να πάρεις ξανά τον τίτλο στην Ελλάδα και για να παίξεις στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Οι δηλώσεις του Νίκολιτς δεν είναι… συναγερμός. Δεν φτάσαμε εκεί ακόμη, καλό είναι όμως να μην φτάσουμε. Προκαλούν ανησυχία και προβληματισμό κυρίως για το ρόστερ που είναι εδώ στο Απελντορν και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο υψηλό επίπεδο που απαιτείται. Θέλει να μπολιάσει ποιότητα και ηγετικότητα στην ομάδα και στο ρόστερ του ο Νίκολιτς, το έχει ζητήσει από τον Ριμπάλτα. Και δεν πρέπει να κάνουν εκπτώσεις. Υπάρχουν ερωτηματικά για πολλές θέσεις τώρα τον Ιούλιο και πρέπει να απαντηθούν άμεσα, ώστε τον Αύγουστο να μην συζητάμε ακόμη για αυτά και… βαράμε το κεφάλι μας στον τοίχο.