Παιδιά σαν τον Τάσο Χατζηγιοβάννη
Σε ένα ποδόσφαιρο όπου συχνά περισσεύουν οι φωνές, η κριτική και η απαξίωση, υπάρχουν στιγμές που μας θυμίζουν τι έχει πραγματικά σημασία - Στιγμές σαν αυτή που μας χάρισε ο Τάσος Χατζηγιοβάννης σε μια σπαρακτική έκκληση ανθρωπιάς.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
«Έχω λίγο άγχος. Κρατιέμαι για να μη συγκινηθώ. Ευχαριστώ τον ΠΣΑΠΠ για την τιμή που μου κάνει. Δεν έκανα τη δωρεά για να προβληθώ. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα ερχόμουν εδώ να βραβευτώ. Το μόνο που ήθελα ήταν να βοηθήσω ένα παιδί να ζήσει. Οταν έμαθα την ιστορία του μικρού Δημήτρη-Οθωνα η πρώτη μου σκέψη ήταν να βοηθήσω.
Ηρθα σε επαφή με τη μητέρα του, αλλά δυστυχώς ο μικρός έφυγε από τη ζωή. Όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με στενοχωρούν και με προβληματίζουν. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, να βεβαιωνόμαστε ότι η βοήθεια φτάνει εκεί που πρέπει. Μην κλείσουμε την καρδιά μας. Αύριο κάποιος θα χρειάζεται τη βοήθειά μας. Μια οικογένεια θα περνά δύσκολα. Όποιος έχει ανάγκη δεν πρέπει να είναι μόνος.
Δεν μπορούμε πάντα να αλλάζουμε την έκβαση μιας δύσκολης ιστορίας. Μπορούμε να σταθούμε δίπλα σε εκείνον που τη ζει, ο καθένας όπως μπορεί. Σκέφτομαι όσους προσφέρουν αθόρυβα. Να φτάσει το χειροκρότημα και σε αυτούς. Το καλό πάντα νικά. Θα συνεχίσω να προσφέρω όπως μπορώ».
Η φωνή του έσπασε και τα χέρια του έτρεμαν κρατώντας το χαρτί στο οποίο είχε γράψει αυτά που ήθελε να πει.
Ο Τάσος Χατηγιοβάννης βραβεύτηκε από τον ΠΣΑΠΠ για την οικονομική βοήθεια που προσέφερε στον μικρό Δημήτρη-Όθωνα, ένα παιδί που έδινε τη δική του δύσκολη μάχη για τη ζωή. Ο Τάσος είχε προσφέρει 12.500 ευρώ για τη θεραπεία του, χωρίς να περιμένει αναγνώριση, δημοσιότητα ή κάποιο αντάλλαγμα. Δυστυχώς, ο μικρός δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη και έφυγε από τη ζωή.
Εκεί, μπροστά στις κάμερες, ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έχει συνηθίσει να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής για όσα κάνει μέσα στο γήπεδο, δυσκολευόταν να συγκρατήσει τη συγκίνησή του μιλώντας για ένα παιδί που δεν γνώριζε προσωπικά, αλλά η ιστορία του τον άγγιξε βαθιά.
Έχουμε μάθει να βλέπουμε τους ποδοσφαιριστές μέσα από τα 90 λεπτά ενός αγώνα. Να τους αποθεώνουμε όταν σκοράρουν, να τους αποδοκιμάζουμε όταν κάνουν ένα λάθος, να τους βρίζουμε από την εξέδρα ή πίσω από μια οθόνη όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας. Τους κάνουμε ήρωες το βράδυ μιας μεγάλης επιτυχίας και τους μετατρέπουμε σε αποδιοπομπαίους τράγους μετά από μια κακή εμφάνιση.
Και τις πιο πολλές φορές ξεχνάμε ότι πίσω από τη φανέλα υπάρχει ένας άνθρωπος. Με συναισθήματα, ευαισθησίες, δυσκολίες και προσωπικές στιγμές που δεν γνωρίζουμε.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με τις επιλογές ενός ποδοσφαιριστή, ούτε να τον θεωρούμε υπεράνω κριτικής. Το ποδόσφαιρο είναι πάθος και η κριτική αποτελεί κομμάτι του. Υπάρχει, όμως, μια τεράστια απόσταση ανάμεσα στην ποδοσφαιρική κριτική και στην ισοπέδωση, στην οποία συχνά φτάνουμε με τέτοια ευκολία που δύσκολα θα επιδεικνύαμε απέναντι σε οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο.
Απαιτούμε από τους ποδοσφαιριστές να αισθάνονται τη φανέλα που φορούν, επειδή είναι αυτή της ομάδας μας, να σέβονται την ομάδα τους.μας και να τιμούν τον κόσμο της. Αναρωτηθήκαμε εμείς αν δείχνουμε κι εμείς τον αντίστοιχο σεβασμό απέναντί τους ως ανθρώπους;
Ο Τάσος Χατζηγιοβάνης μάς υπενθύμισε κάτι που συχνά ξεχνάμε. Ότι η αξία ενός αθλητή δεν μετριέται μόνο με γκολ, ασίστ, τίτλους και συμμετοχές. Μετριέται και από όσα κάνει όταν δεν υπάρχουν κάμερες, χειροκροτήματα και γεμάτες εξέδρες.
Δεν θέλησε να βοηθήσει ένα παιδί για να πάρει ένα βραβείο. Το έκανε διότι πίστεψε ότι μπορούσε να κάνει κάτι για να του δώσει μια ευκαιρία στη ζωή. Και όταν ανέβηκε στη σκηνή, δεν προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ήρωα. Συγκινήθηκε, μίλησε με ειλικρίνεια και ζήτησε να μη σταματήσουμε να προσφέρουμε.
Αυτό είναι ήθος. Και, προφανώς, είναι πολύ πιο σημαντικό από οποιαδήποτε ποδοσφαιρική διάκριση.
Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν τον Τάσο στον αθλητισμό, δίπλα μας στην κοινωνία. Από ποδοσφαιριστές με την ενσυναίσθηση ότι η αναγνωρισιμότητα και η δυνατότητα που τους προσφέρει το επάγγελμά τους μπορούν να γίνουν ένα μέσο για να βοηθήσουν κάποιον που το έχει ανάγκη.
Και ίσως, την επόμενη φορά που θα βρεθούμε στην εξέδρα έτοιμοι να βρίσουμε έναν ποδοσφαιριστή για μια λάθος πάσα ή ένα χαμένο γκολ, αξίζει να θυμηθούμε αυτή τη στιγμή. Να σκεφτούμε ότι τελικά δεν ξέρουμε ποιος είναι αυτός που φοράει τη φανέλα. Δεν γνωρίζουμε τι έχει κάνει μακριά από τα φώτα, ποιους έχει βοηθήσει και ποιες μάχες δίνει ο ίδιος. Ξέρουμε το όνομά του, αυτό που γράφει στο πίσω μέρος της η φανέλα, δεν ξέρουμε την ιστορία του.
Και σε μια εποχή που συχνά περισσεύουν οι φωνές, η καχυποψία και η σκληρότητα, παιδιά σαν τον Τάσο Χατζηγιοβάννη μάς θυμίζουν ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιλέγουν να κάνουν το καλό. Αυτό το να «μην κλείσουμε την καρδιά μας» που βγήκε από μέσα του με λυγμό, με σπαραγμό και προκάλεσε ανατριχίλα σε όσους ήμασταν στην αίθουσα και όσους τον άκουσαν από την τηλεόραση είναι μια φράση απλή, αλλά με τεράστια σημασία. Είναι μια έκκληση ανθρωπιάς.
Ναι, η η προσφορά δεν εγγυάται πάντα ένα ευτυχισμένο τέλος. Δεν μπορούμε να σώσουμε όλους τους ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάθε δύσκολη ιστορία, όπως το είπε ο Τάσος. Μπορούμε, όμως, να προσπαθήσουμε ώστε κανείς να μη νιώθει εντελώς μόνος στη δική του. Όπως έκανε ο Τάσος.
Παιδιά σαν τον Τάσο Χατζηγιοβάνη θέλουμε. Θα ήθελα τα παιδιά μου να δουν ως παράδειγμα την ανθρωπιά του.
Θέλουμε τέτοια παιδιά όχι μόνο για να τα χειροκροτούμε, αλλά πρωτίστως για να τα εκτιμούμε.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
