«Παραλίγο να πεθάνω από κοκαΐνη» - Συγκλονίζει πρώην αστέρας που είχε την Ευρώπη στα πόδια του

Ενας από τους πιο χαρισματικούς σκόρερ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου στα τέλη της δεκαετίας του '90 και στις αρχές των 00s. Ενας επιθετικός ο οποίος είχε μετατρέψει το σκοράρισμα σε τέχνη, κατακτώντας δύο φορές το Χρυσό Παπούτσι και αναγκάζοντας τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης να ασχοληθούν με την περίπτωσή του.

Ο λόγος για τον Μάριο Ζαρντέλ, ο οποίος πίσω από τα αμέτρητα γκολ, τις διακρίσεις και τη λάμψη της ποδοσφαιρικής του καριέρας έκρυβε μια διαφορετική πραγματικότητα. Η ζωή του σημαδεύτηκε από την κατάθλιψη, τον εθισμό στο αλκοόλ και την κοκαΐνη, φτάνοντας ακόμη και ένα βήμα πριν από τον θάνατο.

Ο 53χρονος πλέον Βραζιλιάνος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη «Gazzetta dello Sport», γύρισε τον χρόνο πίσω και μίλησε για τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του, την απογοήτευση που του προκάλεσε η απουσία του από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, αλλά και την εφιαλτική εμπειρία του στην Ιταλία.

«Έπεσα σε κατάθλιψη και άρχισα να πίνω υπερβολικά. Το να παίξω σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το όνειρο της ζωής μου. Η πρώτη μου γυναίκα με άφησε και υπήρχαν προβλήματα με την επιμέλεια των παιδιών. Ένιωθα ότι όλα μου γλιστρούσαν, αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα.

Το καλοκαίρι του 2003, δοκίμασα κοκαΐνη. Ήμουν σε διακοπές και ήξερα ότι μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω εκείνη την περίοδο επειδή δεν υπήρχαν έλεγχοι ντόπινγκ. Μου άρεσε. Με έκανε να νιώθω ζωντανός και όχι καταθλιμμένος. Μια φορά, έμεινα ξύπνιος για μια ολόκληρη εβδομάδα. Μετά πήρα υπερβολική δόση, παραλίγο να πεθάνω, και ένας φίλος που ήταν μαζί μου με έσωσε. Τότε ήταν που έφτασα στον πάτο», ανέφερε αρχικά.

«Πέρασα μήνες μιλώντας με ψυχιάτρους. Τελικά το ξεπέρασα όταν γνώρισα τη δεύτερη σύζυγό μου, τη Σάντρα: με έκανε να καταλάβω το νόημα της ζωής και σήμερα είμαι ευτυχισμένος», τόνισε χαρακτηριστικά και έπειτα κλήθηκε να μιλήσει για τη σχέση του με τα παιδιά του.

«Είναι περήφανοι για μένα. Όχι για όσα έκανα, αλλά για το πώς τα κατάφερα. Συχνά τους μιλάω για τη σημασία του να ζητούν βοήθεια από την οικογένεια όταν χρειάζεται, για το να πιστεύουν στον Θεό και για το να έχουν ισχυρή θέληση».