Πιο πολύ και από την ήττα ενοχλεί η εικόνα παραίτησης ομάδας και προπονητή

Ακόμη και η πλούσια ελληνική γλώσσα μοιάζει φτωχή να περιγράψει την εμφάνιση του Άρη κόντρα στην ΑΕΛ. Άθλια να την πεις; Έκτρωμα; Απαράδεκτη; Ανεκδιήγητη; Ο, τι κι αν διαλέξει ο καθένας για τον εαυτό του, μπορεί να είναι και επιεικής στο φινάλε. Το συμπέρασμα είναι ένα και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Η χθεσινή εικόνα του γκρουπ του Χιμένεθ αποτελεί προσβολή απέναντι στον κόσμο που… κατάπιε την πίκρα του αποκλεισμού και της απώλειας ενός μεγάλου φετινού στόχου και τραβήχτηκε στη Λάρισα για να δει την ομάδα του να βγάζει αντίδραση. Αντί για αντίδραση είδε μια ομάδα που πήγε για ένα υγιεινό περίπατο στη Θεσσαλική πόλη και όχι για να παίξει ποδόσφαιρο και να αποδείξει ότι η χρονιά δεν τελείωσε την Τετάρτη το βράδυ στο ΟΑΚΑ. Ότι έχει απόθεμα στο ρεζερβουάρ να κάνει τουλάχιστον ένα γκραν φινάλε!

Αντιθέτως είδε μια ομάδα επιεικώς άθλια, αργή, προβλεπόμενη πλήρως -και το χειρότερο- πνευματικά απροετοίμαστη για ένα τέτοιο παιχνίδι. Όχι απέναντι σε ομάδα -φόβητρο, με όλο το σεβασμό στην ΑΕΛ, αλλά απέναντι σε μια ομάδα που ήξερες ότι θα κάνει κατάθεση ψυχής στο γήπεδο, λόγω της δεινής βαθμολογικής της θέσης. Και εδώ η ευθύνη βαραίνει σε μεγάλο ποσοστό τον προπονητή και τους συνεργάτες του που δεν βρήκαν τον τρόπο να προετοιμάσουν την ομάδα τους για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Να δώσουν στους ποδοσφαιριστές να καταλάβουν ότι μετά από μια βραδιά απογοήτευσης, μόνο η νίκη στο αμέσως επόμενο είναι αυτή που σε βοηθάει να την αφήσεις πίσω. Ο Άρης, χθες (18/01) στη Λάρισα όχι μόνο δεν άφησε πίσω του τον αποκλεισμό αλλά έβαλε τον εαυτό του πιο βαθιά στο πρόβλημα και στην αμφισβήτηση και είναι υποχρεωμένος να το κουβαλάει για καιρό.

Περιττό νομίζω να αναφέρουμε ότι με τέτοιες εμφανίσεις σαν την χθεσινή, υπάρχει κάποιος που μπορεί να πιστέψει ότι αυτή η ομάδα μπορεί να πετύχει τον ελάχιστο στόχο της, αυτόν της 5ης θέσης. Αν συνεχίσει έτσι θα θέσει πιθανότατα σε κίνδυνο ακόμη και την παρουσία της στο 5-8. Ειλικρινά δυσκολεύομαι να βρω σημείο όπου μπορεί κανείς να κρατηθεί. Να βρει έστω μια χαραμάδα αισιοδοξίας. Υπήρχαν στιγμές που οι ποδοσφαιριστές του Άρη αδυνατούσαν να εκτελέσουν ένα πλάγιο. Και αν για την επιθετική ανάπτυξη, τις στημένες φάσεις, τη μετάβαση από άμυνα σε επίθεση και από έκθεση σε άμυνα χρειάζεται προπονητής και προπόνηση, η εκτέλεση ενός πλαγίου, το overlap, η υποδοχή της μπάλας και η πάσα στον πρώτο αμαρκάριστο είναι στοιχειώδη στοιχεία κανονικών ποδοσφαιριστών. Στον Άρη το βράδυ της Κυριακής ήταν ζητούμενα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ARIS F.C. (@arisfc_official)

Ο Άρης εγκλωβίστηκε στο σχήμα με τρεις κεντρικούς αμυντικούς που είχε ως στόχο να περιορίσει τη δράση του Πέρεθ (το πέτυχε) και το γεμάτο κέντρο του Σάββα Παντελίδη και δεν βρήκε ποτέ το αντίδοτο. Περιορίστηκε σε ένα ατέρμονο passing game και στο ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο αργής ανάπτυξης από το οποίο δεν μπορούσε να προκύψει καμία σοβαρή απειλή. Ούτε στο πρώτο ημίχρονο αλλά ούτε και στην επανάληψη με την είσοδο του Μισεχόι και στην πορεία του… φευγάτου Μορουτσάν και των Μπουσαίντ, Χόνγκλα και Ράτσιτς. Ο Άρης δεν έκανε υποψία άλλης φάσης πλην αυτής του 27΄ με τον Φατινγκά και υπήρχαν στιγμές που υπέφερε από το επιθετικό τρανζίσιον της γενικά διστακτικής ΑΕΛ. Όταν μάλιστα βγήκε και ο μοναδικός φορ (ο Μορόν) σε ματς που βρίσκεσαι πίσω στο σκορ και έπαιζε φορ πότε ο Ράτσιτς και πότε ο Φαμπιάνο, χάθηκε κάθε ελπίδα απειλής για την εστία του Αναγνωστόπουλου. Και όταν δεν κάνεις φάση σε μια ομάδα με τις χειρότερες επιδόσεις στην έδρα της, σταματάει κάθε κουβέντα.

Για τον Άρη η ήττα είναι το μικρότερο κακό. Πιο πολύ ενοχλεί η εικόνα μιας ομάδας παραιτημένης και ενός προπονητή που δεν κατάφερε να αλλάξει τη ροή της αναμέτρησης. Άδειας μετά τον αποκλεισμό. Που έδειχνε χωρίς εμφανές κίνητρο στο χορτάρι. Σαν να τέλειωσε η σεζόν της στο ΟΑΚΑ. Δυστυχώς είναι πολύ νωρίς ακόμη για τον Άρη να δείχνει εικόνα ομάδας που έχει ρίξει λευκή πετσέτα, όταν απομένουν 16 (με το χθεσινό) παιχνίδια. Και εδώ η ευθύνη βαραίνει όλους. Από τον πρώτο ως τον τελευταίο στον οργανισμό Άρης. Αυτοί, αφού πρώτα κοιταχτούν στον καθρέπτη, οφείλουν να απολογηθούν στον κόσμο του Άρη που βρέθηκε στη Λάρισα και συνεχίζει να κολλάει βαρέα και ανθυγιεινά, δοκιμάζοντας τα όρια των αντοχών του. Σε αυτούς που βρέθηκαν να υποστηρίζουν έναν Άρη ελεεινό και τρισάθλιο στη χειρότερη εμφάνιση του και παρόλα αυτά δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό να στηρίζουν το σήμα του Θεού του πολέμου.

ΥΓ. Το πόσο απροετοίμαστος ήταν ο Άρης στο χθεσινό ματς φάνηκε από το ξεκίνημα με την κομπίνα της ΑΕΛ στο γκολ που προφανώς δεν είχε διαβάσει η ομάδα της Θεσσαλονίκης. Και όλοι ξέρουμε πόση σημασία έχει πλέον το διάβασμα των στατικών φάσεων του αντίπαλου στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.