Η Ελευθερία Πλευρίτου, η πρώην αρχηγός του Ολυμπιακού και νυν της Εθνικής ομάδας μίλησε για τη μεταγραφή της στην Φερεντσβάρος και το κλίμα της ομάδας.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Η Ελευθερία Πλευρίτου επέστρεψε στο κολυμβητήριο που αγωνίστηκε και προπονήθηκε για 13 χρόνια, στο Παπαστράτειο, αλλά αυτή την φορά με την Φερεντσβάρος.
Η πρώην αρχηγός του Ολυμπιακού που τον Ιούνιο ηττήθηκε στον τελικό του Champions League από την παλιά της ομάδα αλλά και τη μικρή αδερφή της Βάσω Πλευρίτου βούτηξε ξανά στο κολυμβητήριο του Πειραιά, στο πλαίσιο της τετραήμερης προετοιμασίας που είχε με τη νεά της ομάδα.
Με αφορμή λοιπόν την επιστροφή της σε μία πολύ γνώριμη πισίνα, η Ελληνίδα αθλήτρια και αρχηγός της Εθνικής ομάδας μίλησε τόσο για όλα αυτά τα χρόνια που φόρεσε το ερυθρόλευκο σκουφάκι όσο και για την απόφασή της να συμφωνήσει και να μετακομίσει στην Ουγγαρία για να αγωνιστεί με την Φερεντσβάρος.
Πιο αναλυτικά, δήλωσε το πόσο συγκινημένη είναι για την επιστροφή της στο κολυμβητήριο που βρέθηκε για 13 χρόνια ενώ τόνισε πως αν και δεν έχει γεννηθεί στην Αθήνα, αυτή είναι το δεύτερο σπίτι της. Παράλληλα αναφέρθηκε στο ξεχωριστό συναίσθημα και τη δυσκολία του να βρίσκεται αντιμέτωπη με την αδερφή της ενώ τόνισε το πόσο μεγάλο ρίσκο ήταν για εκείνη να φύγει από τον Ολυμπιακό. Η ίδια εξήγησε πως τελικά η απόφασή της ήταν η σωστή και ότι στην ουγγρική ομάδα έχει εξελιχθεί τόσο αγωνιστικά όσο και συνολικά ως προσωπικότητα ενώ η αλλαγή της πίεσης που έχει αγωνιστικά την έχει βοηθήσει να απολαμβάνει ξανά στο έπακρο το άθλημά της.
Θυμίζουμε ότι με τον Ολυμπιακό η Πλευρίτου έχει κατακτήσει 11 πρωταθλήματα Ελλάδας, 5 Κύπελλα Ελλάδας αλλά και ένα Σούπερ Καπ ενώ είναι τρεις φορες Πρωταθλήτρια Ευρώπης και κάτοχος τριών Σούπερ Καπ Ευρώπης.
Πώς νιώθεις που επιστρέφεις στον Πειραιά, στο κολυμβητήριο όπου πέρασες τα πιο επιτυχημένα χρόνια της καριέρας σου;
«Για μένα σημαίνει πάρα πολλά, ειδικά όταν επισκέπτομαι την πόλη μου με την ομάδα μου, την Φερεντσβάρος. Κατάγομαι από την Θεσσαλονίκη, δεν είμαι Αθηναία, αλλά επειδή η οικογένειά μου ζει εδώ και εγώ έζησα εδώ για 14 χρόνια, μπορώ με σιγουριά να πω ότι είναι το σπίτι μου. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφο που περάσαμε τέσσερις ημέρες εδώ με την ομάδα.
Έπαιξα στον Ολυμπιακό για 13 χρόνια, οπότε είναι ωραίο να επιστρέφω, ειδικά σε τέτοιες περιστάσεις, όταν δεν υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση. Η πρώτη μου σεζόν ήταν πολύ-πολύ δύσκολη, όταν παίξαμε εδώ το Final Four. Εκείνα ήταν τα πιο δύσκολα παιχνίδια της καριέρας μου μέχρι σήμερα. Αλλά, όπως είπα, αρχίζω να το συνηθίζω, οπότε τώρα χαίρομαι που είμαστε εδώ».
Παλαιότερα και η αδερφή σου ήταν επαγγελματίας πολίστρια, ενώ πλέον από την οικογένεια παίζετε μόνο εσύ και η μικρότερη αδερφή σου, Βασιλική Πλευρίτου, εκείνη μάλιστα στην πρώην ομάδα σου, τον Ολυμπιακό. Πώς είναι να μπαίνεις στο νερό απέναντί της;
«Για να είμαι ειλικρινής, είναι αρκετά δύσκολο. Αλλά αρχίζω να το συνηθίζω, γιατί αυτή θα είναι η τρίτη μου σεζόν στη Φερεντσβάρος. Μέχρι τώρα έχουμε παίξει δύο φορές η μία απέναντι στην άλλη. Την πρώτη σεζόν, στο Champions League, στον αγώνα για την τρίτη θέση, και την περασμένη σεζόν στον τελικό – και τις δύο φορές κέρδισαν εκείνες.
Είναι άσχημο συναίσθημα όταν χάνω, αλλά γίνεται ακόμη πιο περίεργο το γεγονός ότι στην άλλη ομάδα βρίσκεται η μικρή μου αδερφή, με την οποία μέχρι τώρα είχαμε παίξει μαζί σε ολόκληρη την καριέρα μας. Αλλά νομίζω ότι αρχίζω να το συνηθίζω και είμαστε επαγγελματίες, οπότε φυσικά δουλεύω πάνω σε αυτό».
Με τον Ολυμπιακό κερδίσατε όλα όσα μπορούσατε να κερδίσετε, όμως παρ' όλα αυτά αναζήτησες νέες προκλήσεις. Άξιζε τον κόπο να πάρεις μεταγραφή στη Φερεντσβάρος;
«Ναι, σίγουρα άξιζε. Ήταν μεγάλο ρίσκο για μένα να αφήσω μια τόσο επιτυχημένη ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. Εμείς χτίσαμε αυτή την ομάδα και μέσα σε δέκα χρόνια την κάναμε μία από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη. Αλλά είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθα στη Φερεντσβάρος. Είναι σαν να είμαστε μια οικογένεια. Νιώθω πολύ καλά μέσα στην ομάδα, με τα κορίτσια, τους προπονητές και γενικά με όλο το επιτελείο. Για μένα, λοιπόν, ήταν ένα μεγάλο ρίσκο, αλλά άξιζε απόλυτα και θα το έκανα ξανά».
Τι είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις ότι άξιζε να πάρεις μεταγραφή εδώ;
«Νιώθω ότι έχω εξελιχθεί, ακόμη και το στυλ παιχνιδιού μου έχει αλλάξει – αν και εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι τόσο, αλλά μου το έχουν πει και πολλές πρώην συμπαίκτριές μου. Αλλά ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι, μετά από πολλά χρόνια, άρχισα ξανά να απολαμβάνω το πόλο. Για πάρα πολλά χρόνια δεν το απολάμβανα, γιατί ξεκίνησα να παίζω επαγγελματικά από πολύ μικρή ηλικία. Η πίεση ήταν πολύ μεγάλη, σχεδόν δεν είχα καθόλου χρόνο για ξεκούραση και η δουλειά ήταν τρομερά μονότονη. Είχα πραγματικά μεγάλη ανάγκη από αυτή την αλλαγή. Μου αρέσει πάρα πολύ να είμαι μέλος της Φερεντσβάρος».
Τι πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος σου στη Φερεντσβάρος;
«Σε κάθε ομάδα, στόχος μου είναι να είμαι ομαδική παίκτρια, να βοηθάω την ομάδα μου με το παιχνίδι μου και αυτό να το αισθάνονται και οι συμπαίκτριές μου».
Μιλάς με πολύ θετικά λόγια για τη Φερεντσβάρος, είναι ξεκάθαρο ότι νιώθεις καλά εδώ, οπότε προκύπτει το ερώτημα: φαντάζεσαι το μέλλον σου εδώ;
«Προς το παρόν μπορώ να μιλήσω μόνο για το παρόν. Αυτή είναι η τρίτη μου σεζόν και μετανιώνω πολύ που δεν δοκίμασα νωρίτερα να αγωνιστώ σε κάποια άλλη ομάδα, αφού εδώ και χρόνια δεχόμουν προτάσεις και από άλλες ευρωπαϊκές ομάδες. Αλλά πιστεύω ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού ήταν για μένα η καλύτερη στιγμή για να πάρω αυτό το ρίσκο και αυτό με βοήθησε σε πολλούς τομείς.
Η μεταγραφή μου στη Φερεντσβάρος με βοήθησε πολύ τόσο στην εξέλιξη του παιχνιδιού μου όσο και στην εξέλιξη της προσωπικότητάς μου. Είναι πολύ καλό που το προσπάθησα και μέχρι τώρα αυτή η αλλαγή έχει λειτουργήσει τέλεια για μένα. Φυσικά, μπορούμε να καταφέρουμε ακόμη μεγαλύτερα πράγματα. Ως ομάδα έχουμε πολύ υψηλές φιλοδοξίες και πιστεύω ότι και στο μέλλον μπορούμε να πετύχουμε σπουδαία πράγματα».
Στον τελικό του Champions League, σας χώριζαν μόλις λίγα δευτερόλεπτα από την κατάκτηση του τροπαίου. Αυτή η ανάμνηση αποτελεί πλέον περισσότερο κίνητρο για εσάς;
«Φυσικά, διεκδικούμε και τα εγχώρια τρόπαια, αλλά όσον αφορά το Champions League, αυτό είναι το τρόπαιο που μας λείπει. Από την περασμένη σεζόν, ένα από τα πράγματα που θεωρώ πραγματικά σημαντικά είναι ότι δεν χάσαμε ούτε ένα παιχνίδι στην κανονική διάρκεια. Υπήρχαν φορές που χάσαμε μόνο στα πέναλτι και όλοι γνωρίζουν ότι τα πέναλτι εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την τύχη, αλλά σημαντικό ρόλο παίζει και η πνευματική προετοιμασία.
Δεν ήμασταν αρκετά ώριμες για τη διαδικασία των πέναλτι, γιατί, παρόλο που έχουμε εξαιρετικές εκτελέστριες, δεν εκτελέσαμε τόσο καλά. Ήμουν κι εγώ ανάμεσά τους. Για μένα, λοιπόν, αυτό είναι που μας λείπει. Και πιστεύω ότι, παιχνίδι με το παιχνίδι, αν έχουμε υψηλές φιλοδοξίες και μεγάλα όνειρα, μπορούμε να τα πετύχουμε. Γιατί η ομάδα έχει εξαιρετικές δυνατότητες και μπορούμε να τα καταφέρουμε».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
