Πού βρίσκονται οι Έλληνες παίκτες;

Η συζήτηση για την ανάπτυξη των Ελλήνων παικτών βρίσκεται διαχρονικά στην ατζέντα την θεματολογίας του μπάσκετ στη χώρα. Η αλήθεια είναι ότι κάθε χρόνο οι ομάδες δηλώνουν στα ρόστερ τους κάμποσους νεαρούς αθλητές, όμως το κρίσιμο ερώτημα παραμένει το ίδιο: πόσοι από αυτούς παίζουν πραγματικά; Πόσοι από αυτούς εξελίσσονται; Πόσοι από αυτούς παίρνουν πραγματικές ευκαιρίες να αναπτυχθούν και να νιώσουν την ευθύνη ενός ρόλου στο rotation της ομάδας τους.

Ακόμα και αυτή η έρευνα που παρουσιάζεται σήμερα, έχει τους δικούς της συμβιβασμούς… 

Αρχικά δεν μπήκαν οι νέοι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού διότι αυτοί ανήκουν σε μία άλλη πίστα... Επίσης δεν συμπεριλήφθηκαν παίκτες που είχαν μόνο μία συμμετοχή σε όλο το πρωτάθλημα. 

Συμπεριλαμβάνει και ερευνά παίκτες που γεννήθηκαν ακόμα και το 2001, το 2002, ή το 2003… Μα αλήθεια όμως, παιδιά ηλικίας 23-24 ετών, είναι πραγματικά νέοι παίκτες; Η μήπως δε θα έπρεπε να βρίσκονται σε αυτή τη λίστα; 

Η εισδοχή τους έγινε αποκλειστικά και μόνο για να δώσουμε …μία ευκαιρία στο ελληνικό πρωτάθλημα, έστω κι αν παίκτες 23-24 ετών σε καμία των περιπτώσεων δεν θεωρούνται πια νεαρά μέλη αναπτυξιακών προγραμμάτων… (Θα έπρεπε να είναι, ή…) είναι έτοιμοι επαγγελματίες…  

Η καταγραφή των Ελλήνων παικτών που γεννήθηκαν από το 2001 και μετά και αγωνίστηκαν στη φετινή σεζόν στη GBL αποκαλύπτει μια πραγματικότητα με δύο όψεις. Από τη μία πλευρά υπάρχει όντως κάποια παρουσία νεαρών παικτών. Από την άλλη, οι περισσότεροι εξακολουθούν να κινούνται αποκλειστικά στο περιθώριο του αγωνιστικού σχεδιασμού των περισσότερων ομάδων

Συνολικά καταγράφηκαν 29 παίκτες ηλικίας έως 24 ετών που πήραν κάποιο χρόνο συμμετοχής στο πρωτάθλημα. Από ελάχιστο μέχρι ουσιαστικό (μερικοί, λιγοστοί). Ωστόσο, η κατανομή του χρόνου τους δείχνει ότι η μετάβαση από μία απλά καταγραφή στο ρόστερ της ομάδας τους μέχρι τηντην ουσιαστική συμμετοχή παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.

Η γενιά του 2002 παίρνει τα ηνία

Ανάμεσα στις ηλικιακές ομάδες, εκείνη του 2002 ξεχωρίζει ξεκάθαρα. Οι πέντε παίκτες της συγκεκριμένης γενιάς συγκέντρωσαν συνολικά 109 συμμετοχές, με μέσο όρο σχεδόν 22 αγώνες ανά παίκτη και 12,6 λεπτά συμμετοχής.

Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη γενιά που έχει καταφέρει να περάσει από το στάδιο της «υπόσχεσης» σε αυτό της πραγματικής αγωνιστικής αξιοποίησης. Παίκτες όπως ο Κολόβερος στον Κολοσσό (και ο Κουρουπάκης), ο Νικολαΐδης στον Πανιώνιο και ο Καραγιαννίδης στον Προμηθέα είχαν ουσιαστικούς ρόλους στις ομάδες τους και αποτέλεσαν ενεργά μέλη του rotation.

Από αυτούς μάλιστα, δύο παιδιά, ο Νικολαϊδης και ο Καραγιαννίδης έχουν ήδη κληθεί στην Εθνική ομάδα των Ανδρών και είχαν συμμετοχές στους προκριματικούς γύρους στο Ευρωμπάσκετ και στο Παγκόσμιο (Καραγιαννίδης και στα δύο)

Κάτι που φυσικά ισχύει και με τον Νάσο Μπαζίνα, ο οποίος είναι ένα χρόνο νεότερος. 

Πολλοί παίκτες, λίγος χρόνος

Το πιο ενδιαφέρον εύρημα αφορά στις νεότερες γενιές.

Οι παίκτες που γεννήθηκαν το 2007 και το 2008 αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο του συνολικού δείγματος. Παρόλα αυτά, ο μέσος χρόνος συμμετοχής τους παραμένει εξαιρετικά χαμηλός.

Με λίγα λόγια, στο ελληνικό πρωτάθλημα για παίκτες, με πολύ ή λιγότερο ταλέντο, ηλικίας 18-19 ετών, δεν υπάρχει χώρος. Ούτε καν για αυτούς που είναι 20, με ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. 

Οι οκτώ παίκτες της γενιάς του 2007 αγωνίστηκαν κατά μέσο όρο μόλις 2 λεπτά ανά παιχνίδι, ενώ οι τρεις παίκτες του 2008 περίπου 3 λεπτά.

Σε απλούς όρους ανάπτυξης: Τίποτα!

Η εικόνα αυτή δείχνει ότι οι ομάδες ανοίγουν την πόρτα στους εφήβους, χωρίς όμως να τους παραχωρούν πραγματικό αγωνιστικό χώρο. Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για ελάχιστες συμμετοχές στα τελευταία λεπτά αγώνων που έχουν ήδη κριθεί. Garbage time. Σημαντικό για το προσωρινό συναίσθημα ενός παιδιού, αλλά ασήμαντο, παντελώς ασήμαντο για την ανάπτυξη του.δδ

Με άλλα λόγια, οι νεαροί υπάρχουν στα ρόστερ, αλλά σπάνια αποτελούν μέρος της καθημερινής εξίσωσης των προπονητών.

Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι ελάχιστοι και μάλιστα σε μία ηλικία που δεν ανήκουν πια στην κατηγορία των “ταλέντων”, αλλά σε ένα φάσμα που οι ομάδες θα έπρεπε να έχουν απαιτήσεις από αυτούς και να μην τους αντιμετωπίζουν πια ως prospects. 

Από τους 29 παίκτες του δείγματος, μόλις τρεις ξεπέρασαν τα 15 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα:

• ο Μπαζίνας του Προμηθέα (21,7 λεπτά),
• ο Καραγιαννίδης του Προμηθέα (19 λεπτά),
• ο Πλώττας του Προμηθέα (18,1 λεπτά).

Μόλις δύο ακόμη παίκτες, ο Κολόβερος και ο Νικολαΐδης, ξεπέρασαν το όριο των 10 λεπτών.

Το στοιχείο αυτό είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό. Παρά τη σημαντική παρουσία νεαρών αθλητών στο πρωτάθλημα, μόνο πέντε εξ αυτών μπορούν να θεωρηθούν σταθερά μέλη ενός κανονικού rotation.

Για τους υπόλοιπους, ο δρόμος προς την καθιέρωση παραμένει μακρύς.

Ο Προμηθέας συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς

Οι Πατρινοί χρησιμοποίησαν οκτώ παίκτες γεννημένους από το 2002 και μετά, αριθμό που δεν πλησίασε καμία άλλη ομάδα. Παράλληλα, οι συγκεκριμένοι αθλητές δεν περιορίστηκαν σε τυπικές συμμετοχές. Αντίθετα, αρκετοί από αυτούς είχαν ενεργό και ουσιαστικό ρόλο.

Οι τρεις πρώτοι σε μέσο χρόνο συμμετοχής προέρχονται από το ρόστερ του Προμηθέα, ενώ και παίκτες όπως οι Λάγιος και Σταυρακόπουλος είχαν κάποια σχετικά σταθερή παρουσία καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι η επένδυση στις ακαδημίες και η σύνδεσή τους με την πρώτη ομάδα εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της αγωνιστικής ταυτότητας του συλλόγου.

Τα παραδείγματα του Άρη και του Περιστερίου

Για να είμαστε και απόλυτα ακριβείς ωστόσο, οφείλουμε να δώσουμε κάποια credits στις προθέσεις. Δεν είναι αρκετές μεν, από μόνες τους, αλλά τουλάχιστον φαίνεται να είναι εκεί. 

Το Περιστέρι και ο Άρης δείχνουν διάθεση να ανοίξουν το δρόμο σε νέα παιδιά και τα δικά τους ρόστερ περιελάμβαναν παίκτες από το πιο νεαρό ηλικιακό φάσμα, γεννημένους από το 2007 και μετά. 

Είναι μία αρχή. Ίσως και σημαντική. Αλλά η μεγάλη διαφορά δε θα γίνει με 1-2 σποραδικές συμμετοχές των παιδιών σε αγώνες της GBL, αλλά με έναν πιο αυστηρό και συγκεκριμένο προγραμματισμό, που πολλές φορές μπορεί να δημιουργήσει αγωνιστικά και υπαρξιακά διλήμματα στους προπονητές και τις διοικήσεις των δύο ομάδων, που είναι αδιανόητα σημαντικό να βρίσκονται στην ίδια σελίδα και να μιλούν την ίδια γλώσσα. 

Ο προπονητής μόνος του, δεν μπορεί να αναλάβει την ανάδειξη ή έστω την διαμόρφωση ευκαιριών σε νέα παιδιά, χωρίς να να υπάρχει κεντρικός στρατηγικός, διοικητικός σχεδιασμός προς αυτή την κατεύθυνση. Και βέβαια στήριξη. 

Το μεγάλο στοίχημα

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι φετινή εικόνα της GBL επιτρέπει μια αισιόδοξη ανάγνωση, αλλά επί της ουσίας είναι πάρα πολύ μακριά από αυτό. Ας είμαστε ειλικρνείς. Με την παρουσία νένων παικτών στα ρόστερ, στην πραγματικότητα οι ομάδες ανταποκρίνονται στην ανάγκη που δημιουργούν οι κανονισμοί της Λίγκας για την υποχρεωτική παρουσία ελλήνων παικτών. 

Το θετικό είναι ότι όλο και περισσότεροι νεαροί παίκτες φτάνουν στο επίπεδο της πρώτης ομάδας. Το λιγότερο θετικό είναι ότι μόνο λίγοι από αυτούς αποκτούν ουσιαστικό ρόλο.

Η μετάβαση από την παρουσία στην αξιοποίηση παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για το ελληνικό μπάσκετ.

Γιατί η παραγωγή ταλέντου δεν κρίνεται από το πόσοι νέοι κάθονται στον πάγκο μιας ομάδας. Κρίνεται από το πόσοι μπορούν να βρίσκονται στο παρκέ όταν το παιχνίδι είναι ακόμη ανοιχτό και οι αποφάσεις μετρούν πραγματικά.

Και εκεί, τουλάχιστον με βάση τα φετινά δεδομένα, η επόμενη γενιά εξακολουθεί να περιμένει τη σειρά της.

Χωρίς αυτό να αποτελεί απαραίτητα πρόβλημα μόνο των ομάδων. 

Και οι παίκτες, αυτοί που θέλουν να έχουν φιλοδοξίες τουλάχιστον, οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Διότι έχουν και μάλιστα πολλές. Όπως ακριβώς και οι ομάδες ή οι προπονητές. 

Το μπάσκετ βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη καμπή…

Η αδιαφορία της Ευρωλίγκας για οποιαδήποτε έννοια παραγωγικής διαδικασίας με την απελευθέρωση του αριθμού των ξένων εδώ και πάρα πολλά χρόνια…

Το ΝΙL που δίνει ευκαιρία σε παίκτες να εισπράξουν πολλά περισσότερα απ΄όσα είχαν ονειρευτεί σε συγκεκριμένη ηλικία… Αλλά και τα οφέλη που μπορεί να προσφέρει…

Με ευχολόγια δεν γίνεται τίποτα… Ούτε με αγνές προθέσεις, αν αυτές δεν μετουσιωθούν σε πράξεις, προγραμματισμό, σχέδιο και στρατηγική. 

Για να συμβεί αυτό όμως, επανάληψη: Δεν είναι αποκλειστική ευθύνη των ομάδων, ή της Λίγκας σε συνεργασία με την Ομοσπονδία. 

Είναι επιμερισμένη και μάλιστα σε σημαντική ποσόστωση και στους παίκτες.