Rise… Sir Harry, το ποδόσφαιρο σε ευγνωμονεί!

Την πρώτη ever «Χρυσή Μπάλα» την κράτησε στα χέρια του ο, όχι ακόμη τότε αλλά εννέα χρόνια αργότερα, Σερ Στάνλεϊ Μάθιους! Ήταν το μακρινό 1956 και το ποδόσφαιρο ήταν σίγουρα πολύ πιο κοντά στην… αριστοκρατία της ιπποσύνης απ’ ό,τι είναι σήμερα! Κι ένας «ιππότης» μπορούσε άνετα να κυλιέται ή και να χορεύει στις λάσπες, όπως έκανε ο Μάθιους, με μια βαριά δερμάτινη μπάλα στα πόδια του!

Τα κριτήρια ήταν απλά, ξεκάθαρα, σε καμία περίπτωση στεγνά αριθμητικά ή υψηλά μαθηματικά όπως είναι σήμερα! Οριακά μετρούσαμε τα γκολ, μπορεί να χάνονταν και κάποια στη…μετάφραση, δεν ξέραμε καλά καλά τι είναι η ασίστ, για ακρίβεια στις μεταβιβάσεις, key passes, successful dribbles και όλα τα συναφή ούτε λόγος!

Ατομική επίδοση, ομαδικά επιτεύγματα και κλάση σε συνδυασμό με fair play! Τόσο απλά, αυτά ήταν που χρησίμευαν ως κριτήρια. Στη…λιτότητά τους δεν άφηναν και πολύ μεγάλα περιθώρια για αμφισβήτηση ή δεύτερες σκέψεις. Και μη σας πω ότι μάλλον μεγαλύτερο ρόλο έπαιζαν τα στοιχεία της προσωπικότητας του…ανδρός παρά της «ποδοσφαιρικότητας». Κοτζάμ Αλφρέντο ντι Στέφανο της Ρεάλ Μαδρίτης άφησε δεύτερο ο Σερ!

Fast forward στο 2026 και πιο συγκεκριμένα στο βράδυ της 26ης Οκτωβρίου στο Λονδίνο, νάτος πάλι ένας Άγγλος ευγενής. Στην εποχή των football analytics, στις μέρες της καταγραφής και αξιολόγησης όλων των στατιστικών στοιχείων του ποδοσφαιριστή στην πιο εξαντλητική τους λεπτομέρεια, η ανάδειξη-δικαίωση του Χάρι Κέιν σε κορυφαίο όλων είναι έως και λυτρωτική. Σίγουρα για τον ίδιο αλλά, αν με ρωτάτε, και για το άθλημα επίσης!

Ναι, ξέρω πως ήταν και τα νούμερά του, κυρίως τα νούμερά του, που έπαιξαν τον ρόλο τους. 73 γκολ και 8 ασίστ σε 65 παιχνίδια μέσα στη σεζόν, νταμπλ και ημιτελικά Champions League με την Μπάγερν, ημιτελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου με την εθνική Αγγλίας, τι άλλο να κάνει, σπαθιά να καταπιεί; Εννοείται πως όχι αλλά κρατήστε τα σπαθιά, θα μας χρειαστούν!

Απέναντί του, μεγάλους αντιπάλους σε αυτή την κούρσα για τρεις, ο clean Harry είχε Μ΄Μπαπέ και Γιαμάλ! Με εξαιρετικές επιδόσεις αμφότεροι, πολύ πιο κοντά στο σύγχρονο πρότυπο του «δε σας βλέπω» ποδοσφαιριστή – σούπερσταρ σε σχέση με τον αρχηγό της εθνικής Αγγλίας. Και με πολύ πιο…επιθετική προεκλογική εκστρατεία οι δυο τους σε σύγκριση με τον σεμνό και ταπεινό Captain!

So f…ing what! Αυτός που χαμογέλασε στο τέλος, και πολύ το χάρηκα το ομολογώ, ήταν, όπως και πριν από δύο χρόνια με την περίπτωση του Ρόδρι, εκείνος που κοιτάει πιο συχνά χαμηλά και λιγότερο στον καθρέφτη. Εκείνος που αξιολογεί, άποψή μου και πέστε να με φάτε, το ποδόσφαιρο ως πιο σημαντικό από τον ίδιο του τον εαυτό! Και το τιμά με τη δουλειά του και τη συμπεριφορά του αναλόγως!

Προσέξτε, δε δείχνω με το δάχτυλο Μ’ Μπαπέ και Γιαμάλ ως «ασεβείς». Ο Γάλλος μια χαρά fairplayer είναι, ο πιτσιρικάς των «μπλαουγκράνα» το βρίσκει σιγά σιγά! Αλλά μπροστά στον Κέιν…ωχριούν! Τόσα και τόσα χρόνια προσπαθεί, αγωνίζεται, επιμένει, βελτιώνεται, εκτιμά, εξελίσσεται, διαπρέπει, εντυπωσιάζει και…συνεχίζει ακάθεκτος! Όπως συνεχίζεται, τι Άγγλος ευγενής θα ήταν διαφορετικά, και η αναζήτησή του για το «ιερό δισκοπότηρο»!

Δεν ξέρω αν φέτος θα είναι η χρονιά που, στον τελικό της 5ης Ιουνίου στη Μαδρίτη, θα το κάνει δικό του. Ξέρω όμως ότι σε περίπτωση που τα καταφέρει θα είναι η πιο «με το σπαθί του» επιτυχία από ποδοσφαιριστή εδώ και πάρα πολύ καιρό. Όπως ήταν και η «Χρυσή Μπάλα» που κρατά πλέον στα χέρια του. Όπως θα είναι, σας το είπα κρατήστε τα σπαθιά, με αυτά χρίζονται οι «ιππότες», και η αναγόρευσή του σε σερ! Ίσως και πιο γρήγορα από τα εννέα χρόνια που χρειάστηκαν για τον Στάνλεϊ Μάθιους!