Σεντένο στο Athletiko: «Ακόμα κι όταν φύγω από τη ζωή, το ματς με τη Ρεάλ θα το πάρω μαζί μου»

Από τις 2 Οκτωβρίου του 2002 είχαν περάσει μόλις είκοσι ημέρες. Η ΑΕΚ, σε μία πλήρη εφαρμογή του πιο φημισμένου κομματιού του ύμνου της, εκείνο το βράδυ στο Νίκος Γκούμας, είχε γίνει το φόβητρο της Ρεάλ Μαδρίτης. Προηγήθηκε με 3-1 κι αν δεν υπήρχε ο εγωισμός του Ζινεντίν Ζιντάν, ίσως και να είχε πάρει μία ιστορική νίκη, αντί να αρκεστεί στο τελικό 3-3.

Μπαίνοντας στο Σαντιάγο Μπερναμπέου στις 22 του ίδιου μήνα, όλοι περίμεναν την αντίδραση του πληγωμένου θηρίου. Και για 45' έτσι κυλούσαν τα πράγματα. Με τους Ρονάλντο, Ζιντάν, Ρομπέρτο Κάρλος, Κασίγιας στη σύνθεσή της, οι Ισπανοί προηγούνταν με 2-0 στο ημίχρονο, χάρις τα δύο γκολ του Στιβ ΜακΜάναμαν, ενώ είχαν κι άλλες ευκαιρίες για να σκοράρουν. Στο δεύτερο μέρος, όλοι νόμιζαν πως ο Μπάγεβιτς πέταξε «λευκή πετσέτα» αντικαθιστώντας τους Νικολαΐδη και Τσιάρτα στο 54ο λεπτό, αφού οι δυο τους είχαν «οργιάσει» στο 3-3 της Νέας Φιλαδέλφειας. Αντιθέτως, η ΑΕΚ άρχισε να ξεθαρρεύει. Ο Σεντένο εκτέλεσε το κόρνερ στο 74', ο Κατσουράνης μείωσε και δεκατρία λεπτά αργότερα, ο Κοσταρικανός μεσοεπιθετικός έγραψε μια για πάντα το όνομά του, στην ιστορία του συλλόγου. Ο Ίβιτς επέμεινε μες την περιοχή, ντρίμπλαρε τον Ιέρο και ο αφύλακτος Σεντένο ισοφάρισε για την ΑΕΚ στο 87'.

«Εκπληκτικό, 2-2 εκπληκτικό! Στο 86’! Ο Σεντένο είναι αυτός που κάνει το 2-2, παγώνοντας το Μπερναμπέου...» φώναζε ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος στη μετάδοση του αγώνα, μην πιστεύοντας όσα εκτυλίσσονταν στην έδρα της Ρεάλ. Αυτό το βράδυ ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει πως κόντρα στο πεπρωμένο τέτοιων ποδοσφαιριστών, που συνήθως έρχονται και απέρχονται δίχως να ακουμπήσουν ή έστω να συνδεθούν με την κερκίδα, ο Βάλτερ Σεντένο μνημονεύεται κι ας πέρασαν 24 χρόνια από τότε. Κι ας έμεινε για μόνο μία σεζόν στην ΑΕΚ.

Σήμερα, που η μοίρα έφερε την «Ένωση» ξανά αντιμέτωπη με τον γίγαντα που λέγεται Ρεάλ Μαδρίτης και αποτέλεσε έμπνευση για τον ύμνο της, το Athletiko μπήκε μαζί με τον Βάλτερ Σεντένο στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, για να καταγράψει τις αναμνήσεις και τα συναισθήματά του, απ' όσα έζησε στην Ελλάδα, τα οποία μάλλον συνοψίζονται σε λίγες λέξεις: «Ακόμα κι όταν φύγω από τη ζωή, το ματς με τη Ρεάλ θα το πάρω μαζί μου».

Δείτε τη συνέντευξη του Βάλτερ Σεντένο στο YouTube του Athletiko:

Η συνέντευξη του Βάλτερ Σεντένο στο Athletiko:

Πώς αισθάνεσαι που επέστρεψες στην Ελλάδα;
«Είμαι πραγματικά πάρα πολύ χαρούμενος. Ήθελα πολύ να έρθω εδώ. Είμαι ενθουσιασμένος με το γήπεδο και την εξέλιξη της ομάδας σε οργανωτικό επίπεδο. Πραγματικά, είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος».

Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σου έλειψε από την Ελλάδα;
«Να πάω να φάω φέτα, καλαμάρια, χταπόδι, δεν ξέρω… Να απολαύσω τη στιγμή με τη σύζυγό μου. Ήθελα εδώ και καιρό να έρθω να φάω, γιατί απόλαυσα εκείνη τη χρονιά που πέρασα εδώ. Έλεγα: "Την επόμενη φορά που θα πάω στην Ελλάδα, θα φάω όλα όσα δεν έφαγα ολόκληρη εκείνη τη χρονιά"».

Το νέο γήπεδο της ΑΕΚ, πώς σου φαίνεται;
«Είναι εντυπωσιακό, πραγματικά πανέμορφο. Θα μου άρεσε πάρα πολύ να είχα παίξει εδώ, αλλά έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις, οπότε τους συγχαίρω. Έχουν ένα σπουδαίο γήπεδο».

Αν και το αγαπημένο σου στην Ευρώπη πρέπει να είναι το Σαντιάγο Μπερναμπέου.
«Ναι, σίγουρα είναι το γήπεδο που με σημάδεψε ως ποδοσφαιριστή, επειδή εκεί πέτυχα ένα γκολ. Ωστόσο, κρατάω τις στιγμές που έζησα εδώ στην ΑΕΚ. Πραγματικά, το απόλαυσα πολύ και είναι κρίμα που έχει περάσει τόσος καιρός. Μακάρι να μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να παίξουμε ξανά, αλλά δεν γίνεται. Η ηλικία δεν μας το επιτρέπει πλέον».

Πώς είναι να σκοράρεις σε ένα τόσο εμβληματικό στάδιο;
«Το νιώθεις μετά το παιχνίδι. Κατά τη διάρκειά του δεν αισθάνεσαι τίποτα, λόγω της αδρεναλίνης που έχεις όταν βρίσκεσαι στο γήπεδο και τρέχεις. Τα ξεχνάς όλα και το μόνο που θέλεις είναι να τρέχεις και να παίζεις. Νομίζω ότι ήθελα πάρα πολύ να παίξω σε εκείνο το παιχνίδι και, όταν μπήκα, ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος. Ευτυχώς, όλα πήγαν θετικά σε προσωπικό επίπεδο, καθώς πέτυχα ένα γκολ.

Μετά τον αγώνα, όμως, είχα πολλά συναισθήματα και πολλές σκέψεις. Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο με τον Μαουρίσιο (ενν. τον Ράιτ), μου είπε: «Πάτε, έχεις συνειδητοποιήσει τι έχουμε καταφέρει;» Του απάντησα: «Ναι, πραγματικά, Μαουρίσιο». Έτσι, περάσαμε όλη τη νύχτα χωρίς να κοιμηθούμε, γεμάτοι χαρά, γιατί είχαμε γράψει ιστορία για την Κόστα Ρίκα. Ήμασταν τα δύο πρώτα παιδιά από τη χώρα μας που είχαν αγωνιστεί στο Champions League και είχαμε κάνει καλή εμφάνιση. Ήταν, λοιπόν, υπέροχες αναμνήσεις».

Αν και ο πανηγυρισμός σου δεν ήταν και τόσο έντονος.
«Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε και ο πανηγυρισμός που με σημάδεψε. Αυτός με μία απλή γροθιά στον αέρα. Αργότερα, όταν επέστρεψα στην Κόστα Ρίκα και αγωνίστηκα με την εθνική ομάδα και τη Σαπρίσα, απλώς πρόσθεσα λίγη περισσότερη ενέργεια στον πανηγυρισμό του γκολ. Γιατί στο γκολ που πέτυχα στη Μαδρίτη δεν έκανα και πολλά, αλλά ήταν καθοριστικό για να αρχίσω να πανηγυρίζω με έναν καινούργιο τρόπο».

Ο ύμνος της ΑΕΚ λέει σε ένα σημείο: «Και της Ρεάλ το φόβητρο, έγινε τ' όνομά σου». Εκείνη τη σεζόν, πράγματι την τρομάξατε.
«Νομίζω πως ο φόβος είναι μια λέξη που περιγράφει αυτό το οποίο χρειαζόμαστε για να παίζουμε καλύτερα μέσα στο γήπεδο. Πιστεύω ότι όλοι οι ποδοσφαιριστές νιώθουμε κάτι τέτοιο σε κάποια φάση. Όμως, μόλις βρεθούμε στον αγωνιστικό χώρο, αυτός ο φόβος μετατρέπεται σε προσωπική δύναμη. Χαίρομαι που μπόρεσα εκείνη τη στιγμή να αντιμετωπίσω τον φόβο. Νομίζω ότι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές έχουν δώσει πολλές μάχες και, σε προσωπικό επίπεδο, αυτή ήταν μια μάχη που έπρεπε να κερδίσουμε. Και ποια καλύτερη στιγμή για να το πετύχουμε από το να κάνουμε απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης;»

Στο πρώτο ματς, εδώ στη Νέα Φιλαδέλφεια, δεν σκόραρες, αλλά το ματς της ΑΕΚ ήταν μυθικό. Έτσι;
«Εκείνη την ημέρα προηγούμασταν με 3-1. Δεν το ξεχνάω. Το γήπεδο ήταν πραγματικό καζάνι! Το στάδιο είχε πάρει φωτιά και οι οπαδοί ήταν εκστασιασμένοι. Όμως, σε μια κρίσιμη στιγμή, η Ρεάλ ισοφάρισε σε 3-3. Ήταν, πραγματικά, ένας σπουδαίος αγώνας. Είχα την ευκαιρία να παίξω για λίγα λεπτά, αλλά το απόλαυσα πολύ, γιατί οι συμπαίκτες μου είχαν κάνει εξαιρετική δουλειά».

Μετά από 24 χρόνια, έχεις καταλήξει ποιο ήταν το μυστικό, για να μην ηττηθείτε όχι μία, αλλά δύο φορές, από τη Ρεάλ Μαδρίτης;
«Ήταν απίστευτο. Νομίζω ότι ήταν ένα όνειρο και μια μεγάλη επιτυχία της ομάδας. Δεν είναι εύκολο να παίζεις απέναντι στην πιο επιτυχημένη ομάδα στον κόσμο στην ιστορία του Champions League. Πιστεύω ότι η ΑΕΚ τα πήγε πολύ καλά, και όχι σε έναν μόνο αγώνα, αλλά σε δύο. Για εμάς, αυτό αποτελεί ένα μεγάλο επίτευγμα στην ιστορία μας και κάτι που θα κρατήσουμε στη μνήμη μας. Είναι μεγάλη περηφάνια να ξέρεις ότι η Ρεάλ Μαδρίτης δεν κατάφερε να σε νικήσει ούτε μία ούτε δύο φορές».

Τι σου είπε ο Μπάγεβιτς πριν μπεις στο ματς, στο Σαντιάγο Μπερναμπέου;
«Δεν μου είπε τίποτα. Αρχικά, δεν τον καταλάβαινα και, κατά τα άλλα, το μόνο που ήθελα ήταν να παίξω. Είχα ήδη φανταστεί τον αγώνα πριν ξεκινήσει. Άρχισα να κάνω προθέρμανση νωρίτερα από το συνηθισμένο, γιατί το παιχνίδι είχε ήδη αρχίσει να παίζεται στο μυαλό μου. Έτσι, όταν μπήκα στον αγωνιστικό χώρο, ήξερα ήδη τι έπρεπε να κάνω: να διασκεδάσω, να παίξω και να αφήσω τις φάσεις να έρθουν. Ήθελα να απολαμβάνω το παιχνίδι λεπτό προς λεπτό και είμαι χαρούμενος που έγινε έτσι».

Και μετά το ματς;
«Δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τη χαρά και την τεράστια προσωπική ικανοποίηση που ένιωθα μαζί με τον Μαουρίσιο. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφες στιγμές. Και όταν επιστρέψαμε εδώ, στην Ελλάδα, ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους και πανηγύριζε σαν τρελός. Για εμάς ήταν τεράστια χαρά».

Θυμάσαι τα πρόσωπα των σούπερ σταρ της Ρεάλ;
«Τους είδα μέσα στο γήπεδο, όταν ισοφαρίσαμε τον αγώνα. Κοιτάζονταν μεταξύ τους και δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που συνέβαινε στην έδρα τους. Εκείνη τη στιγμή εκμεταλλευτήκαμε τον ενθουσιασμό μας. Θυμάμαι την αγκαλιά του Κατσουράνη. Πάντα είχα πολύ καλή χημεία μαζί του και ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Όμως, όπως λέμε στην Κόστα Ρίκα, "οι Μαδριλένοι την πάτησαν", αφού τους είχαμε ισοφαρίσει».

Υπάρχει κάτι που δεν ξεχνάς ποτέ, από εκείνο το βράδυ;
«Ναι, πριν από τον αγώνα πήγα σε μια γωνιά των αποδυτηρίων και άρχισα να παίζω με μια μπάλα, να κάνω προθέρμανση. Όλοι με κοιτούσαν. Εμένα μου προκαλούσε γέλιο, γιατί με περνούσαν για τρελό. Όμως, στο μυαλό μου, εγώ έπαιζα ήδη τον αγώνα. Ήθελα να παίξω και ήξερα ότι θα έμπαινα ως αλλαγή, γιατί είχα ήδη μπει ως αλλαγή εδώ, στην Αθήνα. Έτσι, συγκεντρώθηκα όσο περισσότερο μπορούσα και έζησα αυτά τα 22 λεπτά στο έπακρο. Δεν τα ξεχνάω.

Μέχρι σήμερα δεν έχω δει ολόκληρο τον αγώνα. Έχω δει μόνο κάποια αποσπάσματα του βίντεο, αλλά τα έχω όλα στη μνήμη μου. Είμαι από τους ανθρώπους που κρατούν τα πάντα στο μυαλό τους. Ήταν μια πραγματικά τρελή στιγμή, γιατί έμοιαζα με τρελό που προπονούνταν μόνος του, χωρίς καν να πρόκειται να ξεκινήσει βασικός. Όμως, εγώ ήξερα ότι θα παίξω. Και αυτή είναι μια πολύ όμορφη ιστορία που μου θυμίζει πάντα πόσο σημαντικό είναι να παίζεις τον αγώνα στο μυαλό σου πριν καν αρχίσει στην πραγματικότητα».

Από όλα όσα έχεις ζήσει στην καριέρα σου, αν είχες μία ευκαιρία να ξαναζήσεις κάτι, θα ήταν εκείνα τα ματς;
«Ναι, χωρίς καμία αμφιβολία. Εκείνο το παιχνίδι και το παιχνίδι εδώ, στην έδρα μας, απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ήταν ο αγώνας που με σημάδεψε σε προσωπικό επίπεδο. Ήταν το πιο όμορφο παιχνίδι που έχω παίξει στη ζωή μου. Το απόλαυσα πάρα πολύ και πιστεύω ότι θα το πάρω μαζί μου στον τάφο μου, όταν έρθει η μέρα που θα φύγω από τη ζωή».

Η φιλία σου με τον Κατσουράνη και τον Καψή, πώς προέκυψε;
«Νομίζω ότι υπήρχε χημεία. Ο Κατσουράνης ήταν τότε από τους νεότερους και εγώ βρισκόμουν περίπου στην ίδια ηλικία. Ήμασταν σε παρόμοια φάση της ζωής μας. Εκείνος έκανε τότε το ντεμπούτο του με την ΑΕΚ στην πρώτη κατηγορία. Όσο για τον Κάψη, είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Ήταν ηγέτης, ένας σιωπηλός ηγέτης, ένας άνθρωπος που έδινε πολύ καλές συμβουλές. Αυτό με επηρέασε πολύ, γιατί στις προπονήσεις ή όταν μιλούσε ο προπονητής, αυτοί οι δύο ήταν εκείνοι που μου εξηγούσαν τι έπρεπε να κάνω. Δεν καταλάβαινα πολύ καλά τη γλώσσα, αλλά εκείνοι πάντα μου έλεγαν: "Πάτε, Πάτε!" και άρχιζαν να μου εξηγούν. Κι εγώ απαντούσα: «"Εντάξει, εντάξει". Έτσι, έγιναν πολύ καλοί φίλοι μου. Μέχρι και σήμερα τους θυμάμαι. Έχω ήδη καταφέρει να μιλήσω μαζί τους και θα ήθελα πολύ να τους δω από κοντά. Δυστυχώς, ο χρόνος περνάει. Όμως, τους έχω στην καρδιά μου, γιατί ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι και μου φέρθηκαν υπέροχα».

Έμεινες μόνο έναν χρόνο στην ΑΕΚ, αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα. Πολλά όνειρά σου εκπληρώθηκαν, όμως, έτσι;
«Η παραμονή μου στην Ευρώπη ήταν πολύ σύντομη, αλλά οι στιγμές που έζησα ήταν καθοριστικές. Δεν είναι εύκολο να πετύχεις γκολ απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά και στη Ρώμη, στο Ολίμπικο. Νομίζω ότι αυτές είναι στιγμές της ποδοσφαιρικής μου καριέρας που πολλοί άνθρωποι θυμούνται στη χώρα μου, αλλά και εδώ. Αυτό μου δίνει μεγάλη περηφάνια και ικανοποίηση, γιατί, παρόλο που έμεινα στην Ελλάδα μόνο έναν χρόνο —και θα ήθελα να είχα μείνει πολλά περισσότερα—, τελικά δεν έγινε. Ωστόσο, έζησα αυτή τη χρονιά πολύ έντονα, με πολλές ιστορίες και εμπειρίες μέσα στο γήπεδο. Είναι αναμνήσεις που δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ, γιατί δεν είναι εύκολο να σκοράρεις σε αυτά τα δύο γήπεδα απέναντι σε δύο τόσο μεγάλες ομάδες».

Πίσω στην πατρίδα σου, την Κόστα Ρίκα, με τι ασχολείσαι;
«Μετά την ποδοσφαιρική μου καριέρα, έγινα προπονητής. Προπονώ μια ομάδα της πρώτης κατηγορίας. Μάλιστα, είμαι πολύ χαρούμενος στην ομάδα όπου βρίσκομαι, την Asociación Deportiva San Carlos. Είμαι ήδη έναν χρόνο εκεί και έχω ένα εξαιρετικό σύνολο παικτών. Έχουμε μια πολύ καλή διοίκηση και έναν πρόεδρο που πάντα με στηρίζει. Είμαι χαρούμενος που αποτελώ μέλος αυτής της ομάδας.

Ελπίζω κάποια μέρα να μπορέσω να προπονήσω την ΑΕΚ. Θα ήταν σαν να εκπληρώνω έναν δεύτερο στόχο μου. Γιατί έχω ήδη εκπληρώσει το όνειρό μου να προπονήσω την ομάδα στην οποία έπαιξα σε όλη μου τη ζωή, τη Σαπρίσα. Έγινα προπονητής της και κατέκτησα το πρωτάθλημα. Αυτό είναι το μόνο που θα μου έμενε ακόμη, αν μου δοθεί η ευκαιρία».

Θα φέρεις γούρι θεωρείς, με την επίσκεψή σου στο γήπεδο της ΑΕΚ, λίγο πριν το ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης;
«Φυσικά. Όλες οι καλές στιγμές αξίζουν να τις περιμένεις. Θα περιμένω με ανυπομονησία εκείνο το παιχνίδι. Θα το παρακολουθήσω στην Κόστα Ρίκα. Θα αφιερώσω χρόνο, θα φορέσω τη φανέλα της ΑΕΚ και θα σου στείλω μια φωτογραφία, για να δεις ότι είμαι κι εγώ μαζί με την ομάδα. Ελπίζουμε να κερδίσουμε. Νομίζω ότι θα είναι το τρίτο μας παιχνίδι έπειτα από 24 χρόνια και δεν πρόκειται να χάσουμε, γιατί είμαι σίγουρος ότι θα κερδίσει η ΑΕΚ».

Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους φίλους της ΑΕΚ, με αυτή τη συνέντευξη;
«Καταρχάς, θέλω να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που πέρασα εδώ. Οι φίλαθλοι μου φέρθηκαν εξαιρετικά. Μάλιστα, τώρα που επιστρέψαμε, ύστερα από 24 ώρες ταξιδιού, όταν φτάσαμε στο γήπεδο, η σύζυγός μου μου είπε: "Ουάου, Βάλτερ, ακόμα σε αναγνωρίζουν!" Κι εγώ της απάντησα: "Ναι, ναι, ευτυχώς αφήσαμε καλές εντυπώσεις εδώ".

Θέλω, λοιπόν, να σας ευχαριστήσω για όλη την αγάπη και την υποστήριξη που μου δείξατε κατά τη διάρκεια της παραμονής μου εδώ. Πραγματικά, σας έχω πάντα στην καρδιά μου, γιατί η ΑΕΚ ήταν η ομάδα που μου άνοιξε τις πόρτες στο διεθνές ποδόσφαιρο. Και να ξέρετε ότι από την Κόστα Ρίκα θα είμαι πάντα ένας ακόμη φίλαθλος της ΑΕΚ, έτοιμος να βοηθήσω σε οτιδήποτε χρειαστεί. Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα. Θέλω να απολαύσω ξανά την ελληνική κουζίνα, που είναι μία από τις κουζίνες που αγαπώ περισσότερο. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!»