Σοβαρή επένδυση, ευδιάκριτο πλάνο και κατάλληλη στελέχωση

Ο Άρης ολοκλήρωσε την πιο σπουδαία κίνηση του φετινού καλοκαιριού σε αθλητικό επίπεδο, τουλάχιστον όσον αφορά το μπάσκετ, πριν καλά-καλά αρχίζουν οι χοντρές ζέστες, ανεβάζοντας το θερμόμετρο στα ύψη. Η είδηση ότι η ΚΑΕ Άρης δίνει τα κλειδιά της ομάδας στον Βασίλη Σπανούλη, σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα brand name στο χώρο τα τελευταία χρόνια δηλαδή και προπονητή που θα τον ήθελαν στον πάγκο τους οι μισές ομάδες της EuroLeague, έχει προκαλέσει παροξυσμό στις τάξεις του κόσμου.

Όμοιό του έχω να συναντήσω πολλά -πολλά χρόνια. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στα ένδοξα χρόνια της πάλαι ποτέ μπασκετικής κιτρινόμαυρης Αυτοκρατορίας του Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Γιαννάκη και του Γιάννη Ιωαννίδη για να βρει κοινά σημεία.

Τότε που μπάσκετ και Άρης ήταν έννοιες αλληλένδετες και η χώρα ερήμωνες τις Πέμπτες. Που ο κόσμος του Άρη ζούσε μια καθημερινή έξαψη και είχε εθιστεί στις νίκες και τα τρόπαια. Μήπως ήρθε η ώρα να ζήσει και η νεότερη γενιά αυτό το συναίσθημα; Να ζήσει από πρώτο χέρι όσα άκουγε τόσα χρόνια από παππούδες και πατεράδες; Να δει πως είναι να στήνεσαι στην… ψηφιακή αγορά πλέον και να παρακαλάς για ένα μαγικό χαρτάκι για να βιώσεις όσα θα διαδραματίζονται στο θρυλικό Παλέ;

Να περιμένεις 3-4 ώρες έξω από το γήπεδο μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες με την ίδια αγωνία που το έκαναν οι σημερινοί 50ρηδες και εξηντάρηδες. Να φεύγεις σκαστός από δουλειές, σχολεία, φροντιστήρια, υποχρεώσεις για να ταξιδέψεις στην ατμόσφαιρα που μόνο η μαύρη τρύπα του Παλέ μπορεί να προκαλέσει. Να κάθεσαι με τις ώρες σπίτι με τους τηλεφωνικούς καταλόγους και ότι άλλο… κόβεται για να κόψεις χαρτάκια για το γνωστό ιερό τελετουργικό πριν από το τζάμπολ. Και την επόμενη να πας στο σχολείο ή στη δουλειά γεμάτος καμάρι που ήσουν εκεί και το έζησες.

Οι λίγο παλιότεροι φίλοι του Άρη, εδώ και λίγες μέρες- αφού προσπαθούν να διαχειριστούν όλο αυτό που συμβαίνει- ανασύρουν από τη μνήμη τους όλα όσα έζησαν εκείνα τα μαγικά χρόνια. Με την ίδια τρέλα και ανυπομονησία. Έχοντας πλέον μαζί τους ή στην απέναντι κερκίδα τα παιδιά ή τα εγγόνια τους. Στα οποία μεταλαμπάδευσαν, σε χαλεπούς καιρούς, τι σημαίνει το τμήμα τοτέμ για το σύλλογο ελπίζοντας ότι θα ξαναζήσουν τα ίδια.

Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί όλο αυτό γιατί και οι εποχές έχουν αλλάξει από τότε. Το μπάσκετ δεν είναι το ίδιο. Ο επαγγελματισμός αθλητισμός επίσης. Αποδεικνύεται όμως κάτι που παραμένει ο πυρήνας οποιασδήποτε προσπάθειας γίνεται σε αθλητικό επίπεδο. Ο κόσμος συσπειρώνεται γύρω από αυτή όταν βλέπει ότι υπάρχουν τρία πράγματα. Πρώτον σοβαρή οικονομική επένδυση (και στην περίπτωση του Ρίτσαρντ Σιάο υπάρχει). Δεύτερο ευδιάκριτο και τεκμηριωμένο με κινήσεις πλάνο (η αποπληρωμή των χρεών για παράδειγμα, η αναβάθμιση του ιστορικού αλλά γερασμένου γηπέδου, η επιλογή ενός top class προπονητή μαζί με υψηλότερο επιπέδου αθλητές) και τρίτον η στελέχωση του οργανισμού με τους κατάλληλους ανθρώπους, με πρώτο και καλύτερο τον τζένεραλ μάνατζερ Νίκο Ζήση.