Στεφανίδη: «Μπορείς 100% να επιστρέψεις μετά τη γέννα, χαίρομαι που είμαι αθλήτρια μεγάλων αγώνων»

Η Κατερίνα Στεφανίδη ολοκλήρωσε στην έκτη θέση τον τελικό του επί κοντώ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ, με νέο φετινό ρεκόρ στα 4.60μ, μόλις 14 μήνες μετά τη γέννηση του γιου της. Μετά τον αγώνα μίλησε για τη διαφορετική σημασία που είχε για εκείνη αυτή η διοργάνωση, τις δυσκολίες της επιστροφής, το ψυχολογικό κομμάτι αλλά και το μέλλον της στον πρωταθλητισμό.

Η 36χρονη Ολυμπιονίκης δεν έκρυψε την ικανοποίησή της για το γεγονός ότι για ακόμη μία φορά κατάφερε να παρουσιάσει τον καλύτερό της εαυτό στον μεγάλο αγώνα-στόχο της σεζόν.

«Είμαι πολύ χαρούμενη και πολύ ικανοποιημένη. Χαίρομαι πάρα πολύ που είμαι αθλήτρια μεγάλων αγώνων. Θα ήταν ωραίο να μπορούσα να κάνω και κάτι πριν φτάσουμε στους μεγάλους αγώνες, ώστε να μη χρειάζεται να κάνω εδώ 12 πόντους φετινό ρεκόρ, αλλά είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένη», τόνισε.

«Το 4.60μ ήταν μεγάλος στόχος για φέτος»

Η Στεφανίδη είχε φτάσει στο Μπέρμιγχαμ με φετινό ρεκόρ 4.25μ, το ανέβασε στα 4.50μ στον προκριματικό και στον τελικό πρόσθεσε ακόμη δέκα εκατοστά, περνώντας τα 4.60μ στην τρίτη προσπάθεια.

«Σε ένα διαφορετικό σενάριο, με λίγο διαφορετικές συνθήκες, ίσως να είχε γίνει και κάτι διαφορετικό. Χαίρομαι, σε εισαγωγικά, που δεν πέρασα το 4.60μ με την πρώτη και θα είχα μείνει τέταρτη με αυτό, γιατί υπήρχε και μία ελπίδα ότι η πρώτη προσπάθεια στο 4.60μ θα μπορούσε να δώσει μετάλλιο. Χαίρομαι όμως που πέρασα το 4.60μ και ανέβηκα. Ήταν δύσκολα τα ύψη από το 4.45μ στο 4.60μ και δεν ήθελα να μείνω στο 4.45μ».

Το συγκεκριμένο ύψος αποτελούσε, όπως αποκάλυψε, έναν από τους βασικούς στόχους της για τη φετινή σεζόν, ενώ υπήρχε και μία οικογενειακή... κόντρα με την αδερφή της, η οποία επέστρεψε επίσης στο επί κοντώ.

«Το 4.60μ ήταν ένας μεγάλος στόχος για φέτος, για να είμαι ειλικρινής. Είχα και ένα στοιχηματάκι με την αδερφή μου, η οποία επίσης ξανάρχισε επί κοντώ. Είχαμε αποφασίσει μία διαφορά 60 πόντων. Με το 4.50μ την ισοφάρισα και με το 4.60μ την πέρασα», ανέφερε χαμογελώντας.

Η ξεχωριστή αγκαλιά με τον γιο της

Μία από τις εικόνες που ξεχώρισαν μετά τον αγώνα ήταν εκείνη της Στεφανίδη με τον μικρό Τζορτζ στην αγκαλιά της. Η ίδια εξήγησε ότι αυτή ακριβώς η παρουσία έκανε το Ευρωπαϊκό του Μπέρμιγχαμ εντελώς διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα πρωταθλήματα της καριέρας της.

«Ο Τζορτζ ψιλοκοιμήθηκε σε όλο τον αγώνα, κάτι που με ανησυχεί για το βράδυ, γιατί ήταν πολλές ώρες. Ήρθε στην αγκαλιά μου και μετά πήγα να τον δώσω στον Μιτς, αλλά δεν ήθελε και κρατιόταν πάνω μου. Οπότε είδαμε έτσι όλο τον υπόλοιπο αγώνα. Κάποια στιγμή τον έβαλα να κάθεται πάνω στις οθόνες, γιατί δεν μπορούσα άλλο να τον κρατάω».

Παρόμοιο σκηνικό, όπως αποκάλυψε, είχε συμβεί και στον προκριματικό.

«Προχθές στον προκριματικό του είπα να έρθει να τον φιλήσω, τον πήρα αγκαλιά και μετά δεν μπορούσα να τον δώσω πίσω. Μας άκουσε όλη η κερκίδα. Είναι πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα, πολύ ιδιαίτερη εμπειρία όλο αυτό».

Μάλιστα, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει το Μπέρμιγχαμ ως το αγαπημένο της πρωτάθλημα μέχρι σήμερα.

«Νομίζω ότι είναι το αγαπημένο μου πρωτάθλημα μέχρι τώρα. Σίγουρα επειδή το μοιράζομαι, αλλά και επειδή το challenge φέτος ήταν πολύ διαφορετικό. Ξανακατάφερα να φτάσω κάπως στην παλιά Κατερίνα».

«Οι στόχοι αλλάζουν»

Η επιστροφή της μετά τη γέννηση του παιδιού της δεν άλλαξε μόνο την καθημερινότητά της αλλά, όπως εξήγησε, και τον τρόπο με τον οποίο βλέπει πλέον τον αθλητισμό και τους στόχους της.

«Υπάρχουν κάποιες εσωτερικές αλλαγές και νομίζω ότι αλλάζουν πλέον οι στόχοι. Και στον προκριματικό και στον τελικό ήταν εκεί το μωρό. Βγάλαμε φωτογραφίες και λες “κατάφερα να αγωνιστώ και να είμαι στο στάδιο μαζί του”. Ξέρω και καταλαβαίνω ότι δεν θα το θυμάται και δεν με νοιάζει. Για μένα το θέλω και για τον Μιτς, για να το θυμόμαστε εμείς».

Όσο για το αν μπορεί πλέον να χαρακτηριστεί ως ο αγώνας της επιστροφής της σε υψηλό επίπεδο, η ίδια κράτησε χαμηλούς τόνους.

«Ήταν μία επίδοση που ξέραμε ότι μπορούσα να κάνω. Πολύ καιρό μιλούσαμε για ένα 4.60μ. Δεν ξέρω αν είναι ο αγώνας της επιστροφής ή όχι. Ξέρω ότι θα συνεχίσω. Πάντα θα κάνω επί κοντώ, πάντα θα πιάνω κοντάρια, πάντα θα πηδάω».

Η διευκρίνιση για τα κοντάρια

Η Στεφανίδη θέλησε παράλληλα να διευκρινίσει όσα είχε αναφέρει για τα δανεικά κοντάρια που χρησιμοποίησε στη διάρκεια της χρονιάς, ξεκαθαρίζοντας ότι η ομοσπονδία τής αγόρασε εξοπλισμό, όμως ήταν αδύνατο πριν από μερικούς μήνες να προβλεφθεί η κατάσταση στην οποία θα βρισκόταν κατά την επιστροφή της.

«Με το κοντάρι που πέρασα το 4.60μ, ένα από τα δανεικά που είχα αναφέρει, είπα στον Μιτς στο τέλος ότι τελικά δεν ήμουν παράλογη όταν έλεγα ότι οι διαφορές ήταν πολύ μεγάλες και όταν άλλαζα κοντάρι μού ήταν πολύ δύσκολο το επόμενο. Χρειαζόμουν τα ενδιάμεσα».

Και πρόσθεσε:

«Θέλω να το ξεκαθαρίσω επειδή εύκολα παίρνουν μία πρόταση που λες και την αλλάζουν. Είπα ότι είχα κάποια δανεικά κοντάρια. Εμένα συγκεκριμένα η ομοσπονδία μού αγόρασε κοντάρια φέτος. Παρ' όλα αυτά, τον Απρίλιο έπρεπε να μαντέψουμε σε τι κατάσταση θα είμαι τον Μάιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Ίσως υπερεκτιμήσαμε το πού θα βρισκόμουν ψυχολογικά και βέβαια δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ήμουν δύο-τρία κιλά λιγότερη από άλλες χρονιές. Έτσι, ακόμα και στα μικρότερα κοντάρια που παραγγείλαμε, οι διαφορές παρέμεναν μεγάλες και τις συμπληρώσαμε με κάποια δανεικά».

«Το σώμα επέστρεψε πιο γρήγορα από το μυαλό»

Η μεγαλύτερη δυσκολία στη φετινή επιστροφή της, πάντως, δεν ήταν σωματική. Η ίδια αποκάλυψε ότι το σώμα της ανταποκρίθηκε πολύ πιο γρήγορα από όσο περίμεναν ακόμη και μετά την καισαρική, όμως ψυχολογικά χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να αισθανθεί ξανά άνετα στα μεγάλα ύψη.

«Είμαι πολύ κουρασμένη. Χρειάζομαι δύο εβδομάδες ύπνο. Ήταν ένα πολύ δύσκολο challenge για μένα φέτος και κυρίως ψυχολογικά. Σωματικά επέστρεψα, παρόλο που έκανα και καισαρική, πολύ γρήγορα. Ή πιο γρήγορα από ό,τι περιμέναμε. Ίσως και αυτό ήταν δύσκολο, γιατί το μυαλό δεν προλάβαινε να φτάσει εκεί που ήταν το σώμα».

Η Στεφανίδη στάθηκε ιδιαίτερα στη μεγάλη ψυχολογική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε ένα άλμα στα 4.20μ-4.30μ και στην προσπάθεια για ύψη των 4.60μ και πάνω.

«Υπάρχει μία διαφορά επιπέδου από το 4.20μ-4.30μ, που ήταν εύκολο σε εισαγωγικά, στο 4.60μ και πάνω. Γίνεται λίγο πιο τρομακτικό. Δεν έχει καμία σχέση με την προπόνηση. Μιλάω τελείως ψυχολογικά. Έχω κάνει 25 χρόνια επί κοντώ, έχω μία πολύ καλή προπονητική βάση. Το ψυχολογικό κομμάτι γίνεται πλέον πιο δύσκολο».

«Δεν ξέρω πόσο θέλω να πιέσω πλέον τον εαυτό μου»

Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια παραδέχθηκε ότι μετά από μία καριέρα στην οποία έχει κατακτήσει τα πάντα, η εσωτερική «πείνα» για ακόμη μία μεγάλη διάκριση είναι διαφορετική.

«Πρέπει ίσως να πεινάς πολύ, σε εισαγωγικά, να το θέλεις το μετάλλιο. Και δεν ξέρω αν είμαι ακόμα τόσο εκεί. Ίσως να το βρω με κάποιο διαφορετικό τρόπο αργότερα. Ή και σήμερα, γιατί δεν μπορώ να πω ότι δεν το βρήκα».

Ξεκαθάρισε, πάντως, ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται, χωρίς αυτή τη στιγμή να γνωρίζει πόσο μακριά θέλει να φτάσει ξανά.

«Ξέρω ότι θα συνεχίσω. Δεν ξέρω σε τι επίπεδο θέλω πλέον να πιέσω τον εαυτό μου ψυχολογικά. Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ καλό οι άνθρωποι να κάνουμε δύσκολα πράγματα, να ξεπερνάμε κάποιους προσωπικούς μας φόβους ή όρια. Οπότε αυτός είναι και ένας από τους λόγους που συνεχίζω και θέλω να σπρώξω τον εαυτό μου σε αυτό».

«Μπορείς 100% να επιστρέψεις μετά τη γέννα»

Η παρουσία της στο Μπέρμιγχαμ είχε όμως και μία ακόμη διάσταση. Η Στεφανίδη γνωρίζει ότι η δική της επιστροφή μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για άλλες αθλήτριες που σκέφτονται τη μητρότητα χωρίς να θέλουν να εγκαταλείψουν τον πρωταθλητισμό.

«Ελπίζω να το βλέπουν κάποιες αθλήτριες και να πιστεύουν στον εαυτό τους και ότι μπορεί να γίνει. Μπορεί να γίνει 100%. Το σωματικό κομμάτι για μένα, ενώ ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή, τελικά ήταν κυρίως ψυχολογικό το θέμα φέτος».

Μάλιστα, αποκάλυψε ότι μετά τον προκριματικό δέχθηκε πολλά μηνύματα από συναθλήτριες αλλά και από άνδρες που αναγνώρισαν τη δυσκολία της προσπάθειας.

«Ήρθαν πολλές συναθλήτριές μου, γυναίκες και κάποιες μαμάδες, και μου είπαν πόσο χάρηκαν με τον προκριματικό μου. Ήρθαν και κάποιοι άνδρες. Πιθανώς και εκείνοι που έχουν περάσει τη διαδικασία του να κάνουν παιδιά καταλαβαίνουν τη δυσκολία και το πόση προσπάθεια χρειάζεται για κάτι τέτοιο».

Κλείνοντας, έστειλε και ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τις αθλήτριες που ενδεχομένως φοβούνται ότι η απόκτηση ενός παιδιού θα σημάνει το τέλος της καριέρας τους.

«Είμαι 36 χρονών. Πιστεύω ότι μία αθλήτρια μπορεί όχι απλώς να επιστρέψει, αλλά να επιστρέψει και καλύτερη. Ίσως να το είχα κάνει κι εγώ νωρίτερα αν ήξερα ότι αυτή η επιστροφή γίνεται. Αν θέλουμε πολύ να κάνουμε παιδί, γίνεται να επιστρέψεις. Και ίσως είναι καλύτερο να το κάνεις λίγο νωρίτερα, ώστε να μην είσαι 36 χρονών όταν επιστρέφεις».