Στη θέση του Άντβοκαατ, και ποιος δεν θα βούρκωνε;

Αν γεννήθηκες μετά το 2000, ο Ντικ Άντβοκαατ ίσως σου ήταν άγνωστος μέχρι και πριν το Μουντιάλ ή απλώς, έμοιαζε σαν ένας ξεπεσμένος προπονητής, που βρίσκοντας ομάδες σε κάθε γωνιά του πλανήτη, επιβιώνει ακόμα και στα 78 του. Αν γεννήθηκες πριν το 2000, για σένα ήταν ένας θρύλος, όπως και για την PSV Αϊντχόφεν, τους Ρέιντζερς, τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, που «γέμισε» την τροπαιοθήκη τους.

Είτε ανήκεις στην πρώτη, είτε στη δεύτερη κατηγορία, τα δάκρυά του μία στον πάγκο και μία στις δηλώσεις του μετά την «επτάρα» της Γερμανίας στο Κουρασάο, δεδομένα έσφιξαν το στομάχι. Συγκινήθηκε γιατί «έσπασε» το ρεκόρ του γηραιότερου προπονητή σε Παγκόσμιο Κύπελλο; Γιατί στην πρεμιέρα αντιλήφθηκε τι κατάφερε; Το απίστευτο δηλαδή: να φτάσει με το Κουρασάο, μία χώρα 150.000 κατοίκων, στην τελική φάση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Αν με ρωτάτε, οι πιθανότητες όσο γέρνουν προς τη μία πλευρά, τόσο γέρνουν και προς την άλλη. Η ολοκληρωμένη απάντηση στο «γιατί», όμως, ξεκινά μήνες πριν.

Στα τέλη Φεβρουαρίου, περίπου τρεις μήνες από την ημέρα που «σφράγισε» την παρουσία του Κουρασάο στην τελική φάση του Μουντιάλ και έμαθε τους αντιπάλους του στους ομίλους, ανακοίνωσε πως αποχωρεί από τον πάγκο του και κάποιος άλλος θα πρέπει να το «οδηγήσει» σε αυτή την ιστορική στιγμή. Ο λόγος ήταν η κατάσταση της υγείας της κόρης του.

«Η οικογένεια προηγείται του ποδοσφαίρου, όπως έλεγα πάντοτε» εξήγησε με λιτό τρόπο ο ίδιος. Αποτραβήχτηκε από τα «φώτα», όσο οι χημειοθεραπείες προχωρούσαν. Η κατάσταση, όμως, βελτιωνόταν και έτσι, στις 11 Μαΐου πήρε την απόφαση να επιστρέψει, μετά από τις πιέσεις του προέδρου της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου του Κουρασάο, Χίλμπερτ Μαρτίνα, αλλά και τον βασικό χορηγό της, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Guardian.

Ο δρόμος για το τρίτο και πιο ιδιαίτερο Μουντιάλ της καριέρας του, πάντως, είχε ανοίξει ξανά. Πώς να συγκριθεί εκείνο με την Ολλανδία το 1994 ή με τη Νότια Κορέα το 2006, με αυτό του Κουρασάο εν έτει 2026; Τα είπαμε και στην αρχή: τότε ήταν στα «ντουζένια» του κι έχτιζε τον θρύλο του. Τώρα, στα 78 του χρόνια και 260 ημέρες;

«Γιατί δάκρυσα; Είδα αυτές τις φανταστικές εικόνες στην εξέδρα. Είναι ήδη τρομερό αυτό που έχουμε πετύχει. Δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό κι ας χάσαμε 7-1» ανέφερε μετά το ματς, στην αμέσως επόμενη στιγμή που οι κάμερες τον «έπιασαν» βουρκωμένο. Πέραν των άλλων, ήταν και το βράδυ που έγινε ο γηραιότερος προπονητής ο οποίος κάθεται σε πάγκο εθνικής ομάδας σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Μετά από τέσσερα σερί Μουντιάλ (2010, 2014, 2018, 2022) που κρατούσε το ρεκόρ ο Ότο Ρεχάγκελ, ο Ντικ Άντβοκαατ θα το κουβαλήσει -τουλάχιστον- ως το 2030 και εκεί, βλέπουμε αν κάποιος θα τον ξεπεράσει.

Αν έχει μεγαλύτερη αξία για τον ίδιο η επιστροφή, η περίσταση ή το ρεκόρ, θα χρειαστεί χρόνος ή συμπληρωματικές δηλώσεις για να το μάθουμε. Αν και ο ίδιος το γνωρίζει μέσα του, φυσικά. Πάντως, απλώς διαβάζοντας για όσα έζησε στον τελευταίο χρόνο, και ποιος δεν θα βούρκωνε στην θέση του;