Συγκίνηση και δέος: Από τα τσιμέντα, στο Καραϊσκάκη του μέλλοντος!

Υπάρχουν κάποιες βραδιές που δεν τις αντιμετωπίζεις ως δημοσιογράφος. Δεν μπορείς. Τις ζεις πρώτα ως άνθρωπος, ως φίλαθλος, ως κάποιος που κουβαλά εικόνες της ομάδας που λάτρεψε από παιδί. Δεν έκρυψα ποτέ μου ότι είμαι Ολυμπιακός, νιώθω ευλογημένος που ως δημοσιογράφος είμαι δίπλα του, καλύπτοντας το ρεπορτάζ του. Με μεγάλες βραδιές, δύσκολες στιγμές, ανάμεικτα συναισθήματα, έτσι είναι αυτά…

Η παρουσίαση του νέου «Γεώργιος Καραϊσκάκης» από τον Βαγγέλη Μαρινάκη ήταν ακριβώς μία από αυτές τις στιγμές. Δεν ήταν απλώς η ανακοίνωση ενός νέου γηπέδου στα δικά μου μάτια. Ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο και παράλληλα, μια γέφυρα ανάμεσα στις γενιές των φίλων του Ολυμπιακού και κυρίως, μια υπόσχεση για το μέλλον του συλλόγου.

Ανήκω σε εκείνους που πρόλαβαν το παλιό Καραϊσκάκη. Τις τσιμεντένιες εξέδρες, τις εικόνες μιας άλλης εποχής, τις Κυριακές που δεν άναβαν οι προβολείς, που είχαν διαφορετική μυρωδιά και άλλο συναίσθημα, σε δύσκολα χρόνια για την ομάδα. Έπειτα ήρθε το νέο γήπεδο το 2004. Το ζήσαμε πλέον ως δημοσιογράφοι, βλέποντας τον Ολυμπιακό να αποκτά ένα σπίτι αντάξιο του μεγέθους του, χάρη στη μεγάλη προσπάθεια που έγινε τότε. Και σήμερα, είμαστε μπροστά σε μία ακόμη ιστορική στιγμή. Μπροστά σε κάτι που, αν υλοποιηθεί όπως παρουσιάστηκε, δεν θα έχει να ζηλέψει τίποτα από τα κορυφαία γήπεδα της Ευρώπης.

Αυτό που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, όμως, δεν ήταν μόνο τα εντυπωσιακά σχέδια μέσω του βίντεο που προβλήθηκε στην ξεχωριστή συνέντευξη Τύπου, στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Ήταν τα μηνύματα που επέλεξε να στείλει ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Μίλησε για ένα έργο που θα χρηματοδοτηθεί χωρίς ούτε ένα ευρώ κρατικού πόρου. Περισσότερα από 250 εκατομμύρια ευρώ θα επενδυθούν από τον Ολυμπιακό και τον ίδιο, σε μια εποχή που βλέπουμε αλλού κυβερνήσεις να χρηματοδοτούν έργα, να επιταχύνουν διαδικασίες.

Ο ίδιος εξήγησε ότι από τον Σεπτέμβριο του 2025 ζητείται μία απλή ρύθμιση για το ύψος του γηπέδου, όμως η καθυστέρηση είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί ουσιαστικά μία ολόκληρη χρονιά. Ο στόχος ήταν οι εργασίες να ξεκινήσουν νωρίτερα, ώστε το νέο γήπεδο να είναι έτοιμο το 2028.

Παρά τα εμπόδια, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο πάντως. Το νέο Καραϊσκάκη θα γίνει. Και θα αποτελέσει, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, «το θέατρο των ονείρων μας». Ένα γήπεδο με χωρητικότητα μεγαλύτερη των 53.000 θεατών, το μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο της χώρας. Ένα έργο που δεν θα καμαρώνει μόνο ο Πειραιάς και ο Ολυμπιακός, αλλά συνολικά η Ελλάδα.

Ξεχωριστή σημασία είχε και η αναφορά στις εγκαταστάσεις στον Ρέντη, στα γραφεία και στη συνολική αναβάθμιση του οργανισμού του Ολυμπιακού. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια, ο Ολυμπιακός δεν έφτασε μόνο τα 48 πρωταθλήματα, δεν ήταν ότι κατέκτησε το Conference League στους μεγάλους και το Youth League στους νέους. Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι η φιλοσοφία αφορά έναν ενιαίο Ολυμπιακό. Έναν οργανισμό που λειτουργεί με κοινό όραμα σε όλα τα τμήματα και ναι, μπορούμε σε λίγα χρόνια να έχουμε μια «ερυθρόλευκη» πολιτεία. Με το Καραϊσκάκη, το νέο ΣΕΦ, το κολυμβητήριο, γιατί όχι κι ένα κλειστό του βόλεϊ!

Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε λόγος για έναν από τους μεγαλύτερους πολυαθλητικούς συλλόγους της Ευρώπης, μαζί με την Μπαρτσελόνα. Και αυτή δεν είναι υπερβολή. Είναι μια πραγματικότητα που χτίστηκε χρόνο με τον χρόνο, με τη συνδρομή του Βαγγέλη Μαρινάκη που από το 2010 είναι και στο πλευρό του ερασιτέχνη.

Από τα πιο δυνατά σημεία της βραδιάς ήταν οι αναφορές στην ιστορία. Εκεί, ο Βαγγέλης Μαρινάκης κατάφερε πραγματικά να «παντρέψει» εποχές. Θυμήθηκε τον Σταύρο Νταϊφά και τη διαχρονική του πίστη στο μεγαλείο του Ολυμπιακού, χαρακτηρίζοντας «νάνους» τους… αντιπάλους του. Ευχαρίστησε δημόσια τον Σωκράτη Κόκκαλη, τον άνθρωπο που οδήγησε την ομάδα στο νέο Καραϊσκάκη το 2004. Ήταν μία στιγμή που συγκίνησε τους πάντες στην αίθουσα και πολύ περισσότερο τον ίδιο, γιατί όταν αναγνωρίζεις την προσφορά εκείνων που προηγήθηκαν, δείχνεις ότι πάνω από πρόσωπα υπάρχει η ιστορία του συλλόγου. Και μέρος αυτής, είναι και ο Βαγγέλης Μαρινάκης!

Και ίσως εκεί κρύβεται η μεγαλύτερη επιτυχία της συγκεκριμένης παρουσίασης. Δεν υπήρχε διάθεση διαχωρισμού. Υπήρχε ενότητα. Υπήρχε σεβασμός. Υπήρχε η αίσθηση ότι ο Ολυμπιακός είναι ένας οργανισμός που προχωρά μπροστά, χωρίς να ξεχνά κανέναν από όσους έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάς, να εκτιμάς.

Η αίθουσα ήταν γεμάτη κόσμο, παρουσία ανθρώπων του επιχειρηματικού κόσμου, πρέσβεων από το εξωτερικό, προσωπικοτήτων του αθλητισμού και φυσικά ανθρώπων που έχουν συνδέσει τη ζωή τους με τον Ολυμπιακό. Όλοι παρακολουθούσαν με προσοχή τα πλάνα του νέου γηπέδου και δύσκολα μπορούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους. Πως να τον κρύψει ο κόσμος που περιμένει πως και πως να μπει στο νέο γήπεδο;

Δεν πέρασαν απαρατήρητες ούτε οι αναφορές στις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο ίδιος ο πρόεδρος των «ερυθρόλευκων». Μίλησε για σκευωρίες, για επιθέσεις, ξεκαθαρίζοντας όμως κάτι που προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντικό. Αν κάποιος θέλει να έχει στόχο τον ίδιο, ας τον έχει. Όχι όμως τον Ολυμπιακό. Ήταν ένα μήνυμα χαρακτηριστικό, γι’ αυτό και χειροκροτήθηκε από αυτούς που γέμισαν το Δημοτικό Θέατρο.

Παράλληλα, εξέφρασε τη βεβαιότητά του ότι βρίσκεται εδώ με περισσότερη όρεξη και περισσότερο πάθος από ποτέ. Και αυτό φάνηκε σε κάθε λεπτό της παρουσίασης. Δεν παρουσίαζε απλώς ένα έργο. Παρουσίαζε ένα όραμα για τις επόμενες δεκαετίες,με αυτόν μπροστάρη, την ώρα που διάφορα «τρολάκια» στα social media, δίνουν τη δική τους παράσταση, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέρονται.

Θα σταθώ ιδιαίτερα και σε μία ακόμη στιγμή από την ομιλία του. Στον στόχο για το πέμπτο αστέρι. Για την είσοδο του Ολυμπιακού στο κλειστό κλαμπ των συλλόγων μετα περισσότερα πρωταθλήματα και φυσικά για νέες ευρωπαϊκές διακρίσεις. «Στην αρχή το πίστευε ένας. Μετά το πίστεψαν κι άλλοι. Στο τέλος είμαστε πάντα νικητές». Ατάκες που περιγράφουν τα πάντα, στη διαδρομή αυτού του συλλόγου.

Το Καραϊσκάκη αλλάζει για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες δεκαετίες. Την πρώτη, με πρωταγωνιστή τον Σωκράτη Κόκκαλη. Τη δεύτερη, με τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Και οι δύο στιγμές γράφουν ιστορία με διαφορετικό τρόπο, αλλά με κοινό παρονομαστή τον Ολυμπιακό.

Φεύγοντας από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, είχα την ίδια αίσθηση που είχαν πολλοί από όσους βρέθηκαν εκεί. Περηφάνια. Γιατί είδαμε έναν οργανισμό που δεν σταματάνα ονειρεύεται. Έναν πρόεδρο που δεν φοβάται να επενδύσει. Και έναν κόσμο που έχει κάθε λόγο να είναι ενθουσιασμένος. Αν το νέο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» γίνει πραγματικότητα όπως παρουσιάστηκε, τότε δεν θα αποκτήσει απλώς ένα νέο σπίτι ο Ολυμπιακός, θα έχει εξτρά δυναμική… Ένα στολίδι για όλο τον Πειραιά, για όλη την Ελλάδα. Ένα γήπεδο που θα ενώνει το χθες, το σήμερα και το αύριο, όπως ακριβώς έκανε και αυτή η ξεχωριστή βραδιά στην καρδιά του Πειραιά…

Καλά να είμαστε να το προλάβουμε όλοι, να το ζήσουμε, να περιμένουμε το πρώτο γκολ και την πρώτη νίκη κι εκεί. Και περήφανα θα είναι και τα αλάνια εκεί… ψηλά, αυτοί που δεν είναι μαζί μας. Ο Ολυμπιακός ψηλώνει, μεγαλώνει, γράφει ιστορία. Και μέρος αυτής, είναι ΟΛΟΙ όσοι στηρίζουν, όσοι βρέθηκαν έστω και μία φορά στο Καραϊσκάκη, με οποιαδήποτε μορφή…