Συγκλονίζει ο Βοριαζίδης για την περιπέτεια υγείας του: «Ευλογημένος που είμαι εδώ, να εκτιμούμε την κάθε στιγμή που έχουμε δική μας»

Ο Μιχάλης Βοριαζίδης βίωσε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στις 9 Σεπτεμβρίου βρέθηκε μέσα σε μια νύκτα από το Αιγάλεω στον Άρη κάνοντας το άλμα στη μεγάλη κατηγορία και όχι μόνο αυτό αλλά μόλις μια εβδομάδα μετά έκανε ένα άκρως ενθαρρυντικό ντεμπούτο, παίζοντας 90λεπτο στο ματς Κυπέλλου με τον Παναιτωλικό. Ακολούθησαν άλλες δυο εμφανίσεις πριν έρθει το σοκ της είδησης ότι διαγνώστηκε με εξεργασία στα γεννητικά όργανα και έπρεπε να χειρουργηθεί.

Οι τρεις μήνες που μεσολάβησαν δεν ήταν εύκολοι για τον Κοζανίτη μέσο. Δεν το έβαλε όμως καμία στιγμή κάτω και μιλώντας στην κάμερα της NOVA, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του που κατάφερε να σταθεί και πάλι στα πόδια του.

Αναλυτικά όσα είπε:

Αρχικά, ερωτώμενος για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε και πώς αισθάνεται τώρα που επέστρεψε, είπε με βαθιά συγκίνηση: «Για την επιστροφή μου στην ομάδα ανυπομονούσα από καιρό, όλο αυτό το διάστημα που ήμουν εκτός! Όλοι οι συμπαίκτες μου, ο προπονητής μου, το προσωπικό της ομάδας με αγκάλιασαν! Είμαι πολύ χαρούμενος, που είμαι εδώ! Νιώθω ευλογημένος, που είμαι εδώ και μπορώ κάθε ημέρα να είμαι μαζί τους! Προσπαθώ να το διασκεδάσω και να ζω την κάθε στιγμή…».

Στην ερώτηση αν ήταν μια ψυχική ανάταση για τον ίδιο το χειροκρότημα από την κερκίδα στο “Κλεάνθης Βικελίδης”, όταν μπήκε για προθέρμανση πριν τον αγώνα με τον Λεβαδειακό, απάντησε με σεβασμό: «Ναι, σίγουρα! Όλος ο κόσμος με στήριξε με συγκλονιστικό τρόπο από την κάθε στιγμή! Τα μηνύματά τους ήταν συγκλονιστικά. Εκ μέρους και της οικογένειάς μου θέλω να τους ευχαριστήσω όλους, γιατί μου δίνουν τρομερή δύναμη».

Ο Βοριαζίδης ρωτήθηκε αν με το παράδειγμά του του αισθάνεται ότι δίνει ελπίδα σε πολύ κόσμο, αν το έχει δει από αυτή την οπτική. Τόνισε: «Σίγουρα! Ως άνθρωποι, πρέπει να εκτιμούμε την κάθε στιγμή που έχουμε δική μας. Πάνω από όλα είναι η υγεία! Καλό είναι να αφήνουμε στην άκρη μικροπροβλήματα της καθημερινότητας, τα οποία τελικά δεν είναι τα σημαντικά. Άλλα είναι τα πραγματικά σημαντικά στην ζωή. Ο καθένας μας πρέπει να νιώθει ευλογημένος, που έχει την υγεία του!».

Οι νέοι άνθρωποι επιβάλλεται να κάνουν όνειρα. Ρωτήθηκε, λοιπόν, τι ονειρεύεται από εδώ και πέρα. Σημείωσε: «Τα όνειρά μου είναι τα ίδια με πριν. Δεν άλλαξε κάτι σε αυτό. Το όνειρό μου είναι να παίξω, να καθιερωθώ στην ομάδα. Να καταφέρω προσωπικούς και ομαδικούς στόχους. Θέλω να δουλέψω σκληρά, για να τα καταφέρω».

Η συζήτηση πήγε σε κάτι πιο εύκολο, πώς έβλεπε την ομάδα το διάστημα που ήταν εκτός. Προτίμησε να επικεντρώσει στα μελλούμενα και όχι σε αυτά που προηγήθηκαν: «Παρακολουθούσα την ομάδα συνεχώς. Μιλούσα με τα παιδιά. Η ομάδα πέρασε μια δύσκολη περίοδο, με κάποια άσχημα αποτελέσματα, όμως, είμαστε επαγγελματίες και πρέπει να κοιτάζουμε τον επόμενο αγώνα, να τα αφήσουμε όλα πίσω μας και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε όλο αυτό».

Στην αποστολή ο Μιχάλης Βοριαζίδης μπήκε στον αγώνα του Άρη με τον Λεβαδειακό. Είναι, όμως, πραγματικά έτοιμος να βοηθήσει; Η απάντησή του ήταν καταφατική: «Ναι! Αυτό, όμως, θα το κρίνει ο προπονητής. Εγώ σωματικά και πνευματικά είμαι έτοιμος, από τη στιγμή που αποφασίσαμε ότι από εδώ και πέρα μπορώ να βρίσκομαι στην αποστολή! Τα αφήνουμε πίσω όλα και συνεχίζουμε».

Ο Άρης πηγαίνει τώρα να αγωνιστεί σε ένα γήπεδο, όπου ο Μιχάλης Βοριαζίδης έκανε το ντεμπούτο του στους “κίτρινους”, κόντρα στον Παναιτωλικό, για το Κύπελλο (17/9), αλλά και καλή εμφάνιση. Ρωτήθηκε πώς αισθάνεται γι’ αυτό. Δήλωσε, ανοίγοντας περαιτέρω τη συζήτηση: «Πράγματι, εκεί έκανα το ντεμπούτο μου με τον Άρη. Τώρα, ετοιμάζω να επιστρέψω εκεί στο γήπεδο του Αγρινίου. Αν με χρειαστεί ο κόουτς, θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Θα προσπαθήσω να ανταποδώσω όλη την αγάπη που μου έχει δώσει ο κόσμος, στο γήπεδο, με τον δικό μου τρόπο. Επειδή πάνω από όλα πρέπει να λειτουργούμε ως άνθρωποι, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, και εκ μέρους της οικογένειάς μου, στον πρόεδρο της ομάδας και τον γιατρό της ομάδας! Βασικά, όλους θέλω να τους ευχαριστήσω! Μπορώ να τους πω ονομαστικά, έναν έναν: τον φροντιστή, κύριο Δημήτρη Τσακίρη, και όλους στο επιτελείο. Η βοήθειά τους είναι ανθρώπινη, αλλά το εκτιμάς παραπάνω όταν το βιώνεις και το νιώθεις τόσο συναισθηματικά. Θέλω να τους ευχαριστήσω και θα κάνω τα πάντα, για να ανταποδώσω την αγάπη τους στο γήπεδο!».