Τα 8.5 λεπτά της αγριότητας

Κάπως έτσι το είπε ο Γιώργος Μπουζίκας αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα με την Μπαρτσελόνα στην κάμερα της ΝOVA…

“Oταν βλέπεις τον Φουρνιέ, με 4 φάουλ, να παίζει στην άμυνα με τέτοια θέληση, τότε κι εσύ ως συμπαίκτης, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα λιγότερο”…

Η κάπως έτσι τέλος πάντων…

Για το 8ο ροζ φύλλο,στα τελευταία 9 που διεκδίκησε ο Ολυμπιακός, θα ήταν άδικο να προταθεί ο Εβάν Φουρνιέ σαν καταλύτης του θριάμβου.

Εντούτοις, τη στιγμή, που ο Γάλλος χρεώθηκε με το 4ο προσωπικό, περίπου 8.30 πριν τη λήξη, το σκορ ήταν 65-66. Η Μπαρτσελόνα, χτυπώντας ανηλεώς, στις αλλαγές που έπαιζε ο Ολυμπιακός, τον Ντόρσεϊ και τον Φουρνιέ με pick n roll μεταξύ των γκαρντ, διεκδικούσε την κυριότητα του αγώνα, την οποία στερούταν αποκλειστικά και μόνο λόγω των λαθών της… Μέτρησε 20 συνολικά και ο Πασκουάλ μέσα του λογικά θα αισθανόταν οργή και ντροπή. Δεν έχει συνηθίσει έτσι.

Στο απειλητικό καταλανικό βλέμμα που εκφραζόταν με off ball παιχνίδι, την εκτελεστική ικανότητα έξω από τη γραμμή των 6.75 και το ταλέντο του Κλάιμπερν, ο Ολυμπιακός απαντούσε με φοβιστικούς πόντους στον αιφνιδιασμό (18 τον αριθμό), ξεδιπλώνοντας μία αρετή που καλλιεργούσε αργά από το ξεκίνημα της σεζόν και το Eye of the tiger του Ταϊρίκ Τζόουνς. Ο Αμερικάνος έπαιζε από το πρώτο δευτερόλεπτο που πάτησε στο παρκέ με τα φρένα σπασμένα και κουβαλώντας  ένα ιερό χρέος (που δεν του ζήτησε κανείς): Να προσθέσει στην πεντάδα της ομάδας του και τον 6ο παίκτη, τον κόσμο. Με 29 PIR, 16 πόντους, 8 ριμπάουντ γραμμένα σε ροζ και όχι κίτρινο χαρτί, και περιορίζοντας τον Μιλουτίνοφ στον πάγκο για 21 ολόκληρα λεπτά (από επιλογή του Μπαρτζώκα και όχι αναγκαιότητα), η Τίγρης από το Κονέκτικατ, δεν ήταν απλά η απάντηση στα iso της Μπάρτσα και την εμπιστοσύνη που έδειξε ο Τσάβι στο μακρινό σουτ του Βέσελι που τραβούσε τον Μιλουτίνοφ μακριά από το καλάθι… Είχε και το βλέμμα, και τα μπράτσα και τα άλματα και τα τελειώματα για να πάρει σπίτι του τον τίτλο του MVP. 

Μία φάση: Στο 74-68! Στην επίθεση πέφτει κάτω και αφελώς για λίγα δευτερόλεπτα ασχολείται με τους διαιτητές ζητώντας φάουλ. Ωστόσο, προλαβαίνει να γυρίσει στην άμυνα, να κόψει μεγαλειωδώς τον Πάντερ και στο τρανζίσιον να τρέξει στον κεντρικό διάδρομο για να καρφώσει τη μπάλα. Μία επική αλληλουχία φάσεων για ένα ακούραστο αιλουροειδές.  

Όμως…

Ας επιστρέψουμε στον Φουρνιέ… Η μάλλον στον Μποζίκα. 

Με την την οργιώδη εμφάνιση του Τζοόυνς και την αθλητικότητα του Γουορντ ο Ολυμπιακός έμοιαζε στο παρκέ του ΣΕΦ, στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου μέρος, σαν μία βεντάλια που έκλεισε ερμητικά στην άμυνα και ανοιγόταν μεγαλειωδώς στο ανοιχτό γήπεδο παίζοντας το πιο ολοκληρωτικό μπάσκετ της φετινής σεζόν. Οι ονειρώξεις μίας σούπερ αθλητικής ομάδας έγιναν πραγματική ζωή και οι ερυθρόλευκοι έτρεξαν ένα καταιγιστικό 27-13 στο πρώτο δεκάλεπτο. Ομως, στο δεύτερο ημίχρονο το μπρα ντε φερ με την Μπαρτσελόνα, είχε τα χέρια και των δύο μαχητών σε όρθια θέση, στις 90 μοίρες… 

Μετά το 4ο φάουλ του, ο Φουρνιέ, που ήταν εμφανώς εντελώς εκτός κλίματος αγώνα, μέχρι τότε (εξ ου και τα 4 μάλλον -πολύ- επιπόλαια φάουλ), ζήτησε από τον τον Μπαρτζώκα να τον κρατήσει στο παρκέ…

Ξαφνικά το τσιπ άναψε. Μέχρι τότε, στο παρκέ του ΣΕΦ ήταν το ολόγραμμα του Γάλλου. Από το 31’ και μετά, άξαφνα, εμφανίστηκε και η σάρκα του, η ψυχή του. Μία ψυχή απαραίτητη ακριβώς σε εκείνο το σημείο. 

Μετά το 4ο φάουλ, ο Φουρνιέ δεν μείωσε ούτε κατάτι την ενέργεια που προσπαθούσε να βγάλει στην άμυνα του. Προσπαθούσε ήταν η λέξη κλειδί. Δεν ανταμειβόταν για αυτή. Δεν έκλεψε ούτε μία στιγμή. Κυνήγησε σαν να εξαρτιόταν η ζωή του από αυτό, πάντρεψε την ανεξάντλητη επιθυμία του να πιέσει, με την εμπειρία και το μυαλό του και παίζοντας με τον ίδιο τρόπο, απέναντι στους ίδιους αντιπάλους, κέρδιζε κατοχές, εκεί που μέχρι εκείνο το σημείο έκανε φάουλ νεόκοπου νεουδιού. 

Στο διάστημα που ακολούθησε, στα μετόπισθεν, ο Φουρνιέ συνέχισε να μαρκάρει τους καλύτερους… Τον Πάντερ και τον Κλαϊμπερν… Μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις, μετά από αλλαγές, βρέθηκε μπροστά στον Μπριθουέλα. 

Την ίδια στιγμή η αλλαγή στο τσιπ ήταν εμφανής και στην επίθεση, όπου ο Εβάν Φουρνιέ επανέφερε τον εαυτό των τελευταίων 8, προ της Μπάρτσα, αγώνων. 

Μέχρι να χρεωθεί με το 4ο φάουλ του, ο Εβάν Φουρνιέ, σε 13 λεπτά, παρά τη διάθεση του, ήταν μακράν η μεγαλύτερη τρύπα στην άμυνα του Ολυμπιακού…

Σε 6 κατοχές που επιδίωξαν πάνω του οι  Καταλανοί ο Γάλλος δέχτηκε 11 πόντους, που συνεπάγεται 1.833 πόντους/κατοχή… Με λίγα λόγια, ακόμα και αόρατος να ήταν, οι παίκτες του Πασκουάλ, πιθανώς να σκόραραν με μικρότερη συχνότητα… 1.833!  Και στην επίθεση είχε 2 πόντους και 4 συνολικά με αυτούς που είχε δημιουργήσει (1 ασίστ). 

Στα τελευταία 8.5 λεπτά, ο άλλος εαυτός του Φουρνιέ εξελίχθηκε στον αφανή MVP του Ολυμπιακού… 

Οι πόντοι ανά κατοχή που δέχθηκε στην άμυνα (με τους Ισπανούς να σημαδεύουν αυτόν τον Ντόρσεϊ) ήταν …0(!!!)… Μετά το 31ο λεπτό, η Μπαρτσελόνα σημάδεψε 4 φορές τον Ντόρσεϊ και 3 τον Φουρνιέ… Αποτέλεσμα: 0 πόντοι!

Οι δυο τους μαρκάραν τους πιο καταζητούμενους σκόρερ της, το έργο τους ήταν απαιτητικά δύσκολο. Και δέχτηκαν 0 πόντους!

Ακόμα κι έτσι η επιδραστικότητα του Φουρνιέ (αλλά και του Ντόρσεϊ) δεν θα ήταν ίδια, αν δεν είχε καταγράψει αριθμούς, που έτσι όπως πήγαινε το ματς είχε ανάγκη ο Ολυμπιακός. 

Από το 31’ και μετά, με πολύ συνετές επιλογές και αποφάσεις που δεν επηρεάστηκαν από το θυμικό του), κατέγραψε 4 πόντους δικού τους και άλλους 8 που δημιούργησε με ασίστ (τελείωσε με 4 συνολικά). 

Εντυπωσιακοί αριθμοί για έναν παίκτη, που στο 31’’ χρεώθηκε με 4ο φάουλ και έμοιαζε να είναι ωσεί παρών. Δεν ήταν!

Μετά από 7 νίκες σε 8 αγώνες, θα έλεγε κανείς ότι απέναντι σε μία από τις πιο καυτές ομάδες της Ευρωλίγκας, ο Ολυμπιακός θα περνούσε από ένα άτυπο crash test που θα επιβεβαίωνε τη συμπαγή μορφή των επιτευγμάτων του. Και το πέρασε. Αν όχι με άριστα, με κάτι που πλησίασε αρκετά.

Ο Κόρεϊ Τζόζεφ, που ήταν αδρανής σε επίσημα ματς από τον προηγούμενο Απρίλιο, με σώμα που δε θυμίζει και πολύ παίκτη αυτού του επιπέδου, πρόσφερε εξαιρετικά σημαντικές αποφάσεις και ασφάλεια. 

Δεν είναι defensive stopper, αλλά δε φοβάται να βάλει το κορμί του, να κυνηγήσει,  να εξουθενωθεί. Το πιο σημαντικό όμως, είναι άλλο: 

Οι δύο ασίστ που έχει βγάλει, και γενικά ο τρόπος που πασάρει είναι αδιανόητα έγκαιρος. Δεν έχει σημασία ο βηματισμός του, η θέση των χεριών του ή του σώματος. Με όποιο τρόπο χρειάζεται (είναι εντυπωσιακή η επαφή που έχει όταν χειρίζεεται τη μπάλα και πασάρει με το ένα χέρι) θα βρει τον τρόπο να στείλει την μπάλα εκεί που πρέπει, με εκπληκτικό timing. 

Ο Ολυμπιακός πέρασε ένα τεστ καιο Μπαρτζώκας γνωρίζει καλά ότι έχει ένα πολύ καλό ρόστερ να διαχειριστεί. Και μέχρι τώρα δείχνει ότι αυτό το ρόστερ έχει “αγοράσει” τη φιλοσοφία του. Αν συνεχίσει έτσι, το Φάιναλ Φορ δε θα είναι πολύ μακριά.