Το Αthletiko.gr ξαναβλέπει το ματς του Ολυμπιακού και καταγράφει σε απλά στατιστικά το πραγματικό πρόβλημα των ερυθρόλευκων…
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε μία πάρα πολύ απαιτητική σεζόν, με πολλή κούραση και δεδομένες δυσκολίες όπως αυτή της έδρας, κάθε ομάδα θα δημιουργεί καμπύλες απόδοσης. Ακόμα κι όταν πρόκειται για τον πανάξια εστεμμένη πρωταθλητή Ευρώπης.
Ο Ολυμπιακός βέβαια, καλείται να αντιμετωπίσει ακόμα ένα πρόβλημα, που οι περισσότερες ομάδες δεν το συναντούν σε τέτοιο βαθμό. Η πιο trademark μπασκετική φιλοσοφία που παρουσιάστηκε τα τελευταία χρόνια στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, έπρεπε να διαφοροποιηθεί. Η απόκτηση του Γιαν Μοντέρο με το αδιανόητο ταλέντο και ένα skillset μαγικό σε γνήσιους μπασκετικούς όρους, υποχρέωσε ακόμα και τον Γιώργο Μπαρτζώκα να τροποποιήσει την προσέγγιση του και να γίνει ο Ολυμπιακός περισσότερο pick n roll heavy ομάδα. Και αυτή είναι προπονητική αρετή, όχι συμβιβασμός
Με τη διαφορά όμως, ότι ο Μοντέρο δεν είναι πια εδώ, εξαιτίας του τραυματισμού του, ο Ντόρσεϊ για τους γνωστούς λόγους παραμένει εκτός και ο ΜακΙντάιρ ήρθε για να είναι ο εαυτός του σε μία θέση όπου πάντα θα υπάρχει ο αστερίσκος του Τόμας Γουόκαπ.
Με λίγα λόγια, ο Ολυμπιακός είναι πια αρκετά μπερδεμένος. Και όταν αντιμετωπίζει ομάδες αθλητικές, με αμυντικό προσανατολισμό και κορμιά που μπορούν να υποστηρίξουν αλλαγές στην άμυνα, ή ψηλούς που έχουν μέγεθος, πόδια, αλλά κυρίως αντίληψη πότε να γίνουν πιο επιθετικοί στο hedge και πότε να μείνουν λίγο περισσότερο flat, ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις.
Ο μοναδικός τρόπος, υπό τις παρούσες συνθήκες να κερδίζει αυτά τα ματς είναι να παρουσιάζει την καλύτερη έκδοση του bartzokas ball εαυτού του. Την προηγούμενης, καλής, θεαματικής φιλοσοφίας. Της προ Μοντέρο και ΜακΙντάιρ εποχής με τον δεύτερο όμως να είναι ένας από τους κάπτεν της έκφρασης της.
Ωστόσο, είναι γνωστό, ότι σε κανένα ομαδικό άθλημα δεν παίζει μία ομάδα μόνη της. Υπάρχει και ο αντίπαλος. Και στη Sunel Arena, το βράδυ της Παρασκευής δεν έχασε ο Ολυμπιακός γιατί ήταν κακός. Νίκησε ο Ερυθρός Αστέρας, διότι συν τοις άλλοις (εκεί μπαίνουν οι ατομικές ευθύνες των ερυθρόλευκων), αυτός υποχρέωσε τους πρωταθλητές Ευρώπης να δείχνουν κακοί. Ειδικά στην επίθεση τους.
Κι εκεί ήταν το πρόβλημα. Αλίμονο, αν με 62 πόντους παθητικό, όσους κι αν δέχτηκε στο πρώτο ημίχρονο, χρεωθεί η ήττα στην άμυνα.
Από το 5’ λεπτό, όταν το σκορ ήταν 7-14, μέχρι το τέλος του αγώνα, ο Ολυμπιακός δέχθηκε συνολικά 48 πόντους!!!
Δεν ηττήθηκε γιατί δέχθηκε 40 στο πρώτο ημίχρονο. Ηττήθηκε γιατί στο ίδιο διάστημα κατάφερε να πετύχει μόλις 22!!!
Και στο καλό ημίχρονό του, σε αυτό που κατάφερε να περιορίσει τον Αστέρα στους 22, σημείωσε μόλις 35!
Και για όλα αυτά υπάρχουν αιτίες. Η βασικότερη απ’όλες, είναι η εντυπωσιακή αμυντική ικανότητα του Αστέρα, που έχει πολλά και διαφορετικά versatile σχήματα που μπορούν να υποστηρίξουν καλύψεις αλλαγών, αλλά και αυτές που απαιτούν αρκετά rotations, όταν ο ψηλός παίζει hedge…
Εν συνεχεία ήταν το πλάνο του Ναβάρο για τον τρόπο που θα αναχαίτιζε κάθε προσπάθεια για δημιουργία…
Και μετά έρχεται η αστοχία στα τρίποντα του Ολυμπιακού. Είναι δεδομένο ότι με 5/36 τρίποντα, είναι σχεδόν αδύνατο για μία ομάδα, όταν καλείται να αντιμετωπίσει έναν υψηλού επιπέδου κι ανταγωνιστικό αντίπαλο, να επιβληθεί.
Αλλά τώρα έρχεται η ώρα να δούμε: Πόσα από αυτά τα τρίποντα ήταν πραγματικά ανοιχτά και υπό καλές συνθήκες; Πόσα από αυτά βγήκαν μέσα από το παιχνίδι των ερυθρόλευκων;
Ας τα μετρήσουμε λοιπόν:
Από τα συνολικά 36 τρίποντα που εκτέλεσε ο Ολυμπιακός:
Τα 10 από αυτά ήταν αποτέλεσμα της ομαδικής λειτουργίας και εκτελέστηκαν υπό σχετικά ευνοϊκές συνθήκες (όπoυ ευνοϊκές συνθήκες λαμβάνουμε υπόψιν και τα ειδικά χαρακτηριστικά των παικτών. Αλλιώς είναι να εκτελεί μέσα από ένα Slip the screen ο Βεζένκοφ, που μένει έστω για μισό δευτερόλεπτο μόνος του, κι αυτή ακριβώς είναι η στόχευση, κι αλλιώς είναι να παίρνει την ίδια απόφαση ο Γουόρντ)… Από τα 36 λοιπόν, τα 10 ήταν σουτ που ο Ολυμπιακός θέλει να έχει στο παιχνίδι του. Δεν είναι λίγα. Αν οι συνολικές εκτελέσεις ήταν 23-24… Στα 36, είναι πρόβλημα.
Από εκεί και πέρα…
Δέκα εκτελέσεις έγιναν πάνω σε άμυνα, από κάθε απόσταση, είτε μετά από ένα απλό πικ εν ρολ με τον ΜακΙντάιρ (ακόμα ένας στόχος του Ναβάρο) να εκτελεί μετά από μία ντρίμπλα).
Ο Γουορντ πήρε 5 ανοιχτά σουτ, ακριβώς επειδή η άμυνα του Αστέρα είχε στοχεύσει πάνω του. Ο Γουορντ εκτέλεσε. Δε θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Αλλά στην πραγματικότητα, ο Αστέρας σε αυτές τις πέντε περιπτώσεις πήρε ακριβώς αυτό που ήθελε.
Ένα σουτ χαμηλής στατιστικής αξίας, έστω κι αν φέτος ο Γουορντ είναι αρκετά καλύτερος από πέρσι.
Δυο τρίποντα, ο Ολυμπιακός βρήκε στο τρανζίσιον, στο ανοιχτό γήπεδο.
Τρία τρίποντα έγιναν στο τέλος του χρόνου του δεκαλέπτου (το 6ο του Γουορντ) ή της κατοχής.
Ένα τρίποντο ήρθε από καραμπόλα στη διεκδίκηση της μπάλας (Κόντσαρ).
Ο Εντζάι εκτέλεσε ένα ανοιχτό, αλλά κι αυτό ήταν μέρος της στόχευσης του Αστέρα, όταν ο φόργουορντ του Ολυμπιακού έπαιξε στο “3”.
Και τέλος, τρία ήρθαν μετά από επιθετικά ριμπάουντ στην αναμπουμπούλα.
Επί της ουσίας, λοιπόν, από τα 36 τρίποντα, τα 10 από αυτά ήταν προϊόν μία δομημένης, οργανωμένης λειτουργίας, που έχει στόχευση μία χαμηλότερου ρίσκου εκτέλεση.
Και για αυτό όμως, υπάρχει λόγος… Πολύ σοβαρός. Αυτός που κατά καιρούς αποτελούσε το πρόβλημα στην ανάπτυξη του Ολυμπιακού και τα προηγούμενα χρόνια.
Πρόκειται για τη στέρηση της δημιουργίας.
Καθίσαμε λοιπόν και μετρήσαμε (εκτός από τα τρίποντα), πόσες φορές οι γκαρντ του Μπαρτζώκα δημιούργησαν, ή προσπάθησαν να δημιουργήσουν πλεονέκτημα παίζοντας κάθετα. Είτε στο 1vs1, είτε μετά από σκριν. Πόσες φορές πράγματι η άμυνα του Αστέρα βρέθηκε σε ανισορροπία. Και οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί.
Αν μάλιστα δεν υπήρχε και ο Τζόζεφ, που κατάλαβε από νωρίς το πρόβλημα και επιχείρησε πραγματικά να προκαλέσει ρήγματα με το κάθετο παιχνίδι του για να πετύχει κάποια paint touches για να εκτελέσει ο ίδιος, είτε να βρει μία πάσα σε ανοιχτό παίκτη και να εκμεταλλευτεί το rotation, η εικόνα θα ήταν αποκαρδιωτική.
Έχουμε και λέμε:
Σε ολόκληρο το ματς, ο Ολυμπιακός κατάφερε να δημιουργήσει πραγματικό πλεονέκτημα παίζοντας κάθετα, ή μετά από pick n roll, μόλις 5 φορές… Δεν έχει καμία σημασία η αποτελεσματικότητα, ούτε οι πόντοι ανά κατοχή σε αυτή την ανάλυση. Σημασία έχει η διάθεση, η ροπή και η αποφασιστικότητα.
Σε 12 περιπτώσεις σε ολόκληρο το ματς, οι χειριστές του Ολυμπιακού επιτέθηκαν μεν κάθετα, αλλά έχοντας (τις περισσότερες φορές) ικανό αμυντικό μπροστά τους. Όχι σε miss match. Από αυτές τις φάσεις προήλθαν κάποιοι πόντοι, αλλά πλεονέκτημα δεν δημιουργήθηκε.
Ο Ολυμπιακός, από την ομαδική λειτουργία του, βρήκε 3 φάσεις με off ball παιχνίδι και Cuts…
Πέταξε 13 επιθέσεις στα σκουπίδια εξαιτίας λαθών (δεν ήταν πάρα πολλά και σίγουρα δεν είναι ένα καταδικαστικός αριθμός)
Μόλις δύο φορές δημιούργησε ρήγμα με τον ψηλό μετά τον πικ εν ρολ.
Σημάδεψε 7 φορές το Ποστ Απ χωρίς προηγούμενες συνεργασίες, εκεί όπου ο Βεζένκοφ έκανε πολύ καλή δουλειά.
Ο Ολυμπιακός, με φωτεινή εξαίρεση τον Τζόζεφ, δεν έπαιξε κάθετα. Δεν προκάλεσε ρήγματα στην άμυνα, που είτε με αλλαγές είτε με hedge κάποιες φορές ήλεγχε τους χώρους. Ακόμα κι αν σε κάποιες περιπτώσεις οι γκαρντ του Ολυμπιακού δοκίμαζαν ένα paint touch, τα χέρια των παικτών του Ναβάρο έκλειναν όλες τις γραμμές πάσας.
Χωρίς πλεονέκτημα, χωρίς αναγκαστικό rotation στην αντίπαλη άμυνα, χωρίς triggers που θα προκαλέσουν την κίνηση των απέναντι και θα βρεθεί το miss match, η επίθεση γίνεται δύσκολη υπόθεση.
Το πρόβλημα στη δημιουργία είναι εκεί και η εξήγηση μπορεί να έρθει με διαφορετικούς τρόπους… Φυσικά και παίζει ρόλο το γεγονός ότι ο Μακ Ιντάιρ ακόμα προσαρμόζεται. Ο Φουρνιέ έρχεται από τραυματισμό. Ο Μιλουτίνοφ το ίδιο. Ο Ντόρσεϊ είναι απών. Ο Γουόκαπ φοράει κελεμπία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κόουτς Μπαρτζώκας το αντιμετωπίζει. Έχει ξαναγίνει πολλές φορές. Και έχει βρεθεί η λύση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όπως είναι βέβαιο ότι θα γίνει και τούτη τη φορά.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
