Τα γερά θεμέλια και η ποιότητα που απαιτεί θεμελίωση

H iστορία γράφεται σε μία αράδα… Το βράδυ της 6ης Μαρτίου ο Ολυμπιακός νίκησε σε ένα παιχνίδι που είχε όλες τις δικαιολογίες της μπασκετικής βίβλου να χάσει και ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε σε ένα ματς, που εκτός πλεονέκτημα σε ανθρώπινο δυναμικό, είχε και απόλυτη ανάγκη να νικήσει. Για δεύτερη φορά. Συνεχόμενη!

Ο Ολυμπιακός είχε κάθε λόγο να σπρώξει πιο βαθιά τον μεγάλο αντίπαλο του στα προβλήματα του. Δεν είναι μόνο το δικό του κυνήγι για τη δεύτερη θέση, που αποκτά (και αυτό) άγριο χαρακτήρα. Οι ερυθρόλευκοι είχαν κινητρο να σπαταλήσουν κάθε ρανίδα ενέργειας στο ντέρμπι του ΣΕΦ, διότι όσο πιο δύσκολος γίνεται ο δρόμος των πλέι οφ για τον μεγάλο αντίπαλο, τόσο περισσότερο αυξάνεται η (έτσι κι αλλιώς μικρή) πιθανότητα να είναι απών από το Φάιναλ Φορ που διεξάγεται στο σπίτι του. Κι αν δεν το ήξεραν αυτό οι πράσινοι, θα έπρεπε να το γνωρίζουν. 

Στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός έκανε μία νίκη που στηρίχτηκε στα ατράνταχτα θεμέλια της φιλοσοφίας του κόουτς Μπαρτζώκα. Εκεί, όπoυ σταρ είναι το σύνολο και όχι η μονάδα. 

Η απουσία του Βεζένκοφ και του Γουόκαπ δεν άφηνε στο τραπέζι του κόουτς Μπαρτζώκα κανένα άλλο σχέδιο μάχης, παρά μόνο το εξής: Ενέργεια, άμυνα, κερδισμένες επιθέσεις από λάθη αντιπάλου και μυαλό. 

Το κίνητρο και η σημαντικότητα που ένιωσαν ξάφνου παίκτες οι οποίοι μέχρι τώρα δεν είχαν αφήσει αποτύπωμα ήταν σαν ένα κάλεσμα που περίμεναν από καιρό.

Ανατρέχοντας στο box score του αγώνα, είναι πραγματικά δύσκολο να εστιάσει κανείς σε κάποιον …MVP. Ηταν πολλοί και αναδείχθηκαν ακόμα περισσότεροι από τη στιγμή που κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Ολυμπιακός διαπίστωσε ότι εκτός από την απώλεια του Γουόκαπ και του Βεζένκοφ, είχε ακόμα μία… Αυτή του Εβάν Φουρνιέ. Στην άμυνα ο Γάλλος ήταν για ακόμα μία φορά leader by example αλλά στην επίθεση ήταν παρών-απών.

Ανέλαβαν δράση όμως οι υπόλοιποι… Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο. Εκεί όπου οι ερυθρόλευκοι έπιασαν τον αντίπαλο στον ύπνο. Ναι, η ενέργεια και η σκληρή άμυνα έπαιξαν σημαντικό ρόλο, αλλά ο Ολυμπιακός τελείωσε το πρώτο μέρος με 40 πόντους, που θα μπορούσε να ήταν ακόμα περισσότεροι αν δεν σημειώνονταν παιδαριώδη λάθη. Κι αυτό ήταν που δεν περίμενε ο Παναθηναϊκός: την επιθετικότητα των παικτών του Ολυμπιακού σε set καταστάσεις. Κάθε παίκτης που έπιανε τη μπάλα ήταν aggressive, η μπάλα ακουμπούσε στο παρκέ μα κάθετη πορεία προς το καλάθι, όχι οριζόντια. Τα ρήγματα στην άμυνα του Παναθηναϊκού ήταν συχνά.

Αυτό ήταν το πρώτο χτύπημα. Και κατόπιν προστέθηκαν τα υπόλοιπα: 

Η διάθεση του Ολυμπιακού (όπως είχαμε περιγράψει) να πιέσει και να βρει πόντους στο ανοιχτό γήπεδο ή έστω να αφαιρέσει ολοκληρωμένες επιθέσεις από τον Παναθηναϊκό λόγω λαθών. Και φυσικά τα επιθετικά ριμπάουντ. 

Ο Νικόλα Μιλουτίνοφ, έδωσε ρεσιτάλ για τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται η flat αντιμετώπιση του PNR… Δεν έχασε ούτε ένα βήμα, δεν παραχώρησε ούτε εκατοστό στην αντίπαλη επίθεση. Masterclass! Ο Πίτερς πέταξε επιθετικά (ακόμα) μία ευκαιρία, αλλά στην άμυνα, υπηρέτησε με απόλυτη συνέπεια το πλάνο του κόουτς Μπαρτζώκα. Ο Πίτερς (ή ο παίκτης στη θέση “4”) ήταν αυτός που θα έκανε το hedge out στα PNR (κυρίως του Ναν)  ενώ όταν δεν εμπλεκόταν θα ήταν αυτός που θα έδινε την πρώτη περιστροφή στο roll του ψηλού. Ο Ολυμπιακός είχε αποφασίσει να ρισκάρει με  τα μακρινά σουτ των πράσινων και δει του Χουάντσο και δικαιώθηκε απόλυτα στο πρώτο ημίχρονο (3/12 τρίποντα οι πράσινοι). 

O Νιλικίνα έβγαλε στο πρώτο μέρος τα συκώτια του Ναν, μέχρι να του βγουν και τα δικά του, προσφέροντας επιθετικές λύσεις, που κόστιζαν πολύ περισσότερο από ένα δίποντο ή ένα τρίποντι. Κι όταν ο Γάλλος αποκωμένος πέρασε στον πάγκο, ο Τζόζεφ έφερε στο παρκέ τη δική του εμπειρία, αλλά και το μεγάλο κορμί του, που στην άμυνα αποτελεί πλεονέκτημα. 

Στο δεύτερο ημίχρονο η εικόνα άλλαξε για συγκεκριμένους λόγους. 

Έπαιξε προφανώς ρόλο η βιασύνη του Φουρνιέ που πήρε επιπλέον φάσεις, αλλά ο Παναθηναϊκός απέφυγε τα λάθη και περιόρισε πάρα πολύ τα επιθετικά ριμπάουντ. Ο Ολυμπιακός είχε 10 μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Μάζεψε μόνo 2 στο υπόλοιπο σκέλος του αγώνα. 

Ο Ναν, παίζοντας και σε αρκετές φάσεις οff ball (βλέποντας όλη την άμυνα του Ολυμπιακού να είναι προσσρμοσμένη πάνω του) βρήκε το βάθρο για να στηρίξει την ψυχολογία του και να τελειώσει το ματς με 20 πόντους. Ο Αταμαν έφερε τον Ντέιβις σε θέσεις ζωτικής σημασίας για αυτόν (στο post up) και έγινε μετά το 27ο λεπτό παράγοντας του αγωνα, αλλά ακριβώς τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός περνάει μπροστά με 58-59, έρχεται το τρίποντο του Κόρεϊ Τζόζεφ για να στείλει το μήνυμα ότι… “Απόψε… No!”. 

O Ολυμπιακός στο δεύτερο ημίχρονο δέχθηκε 51 πόντους και θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι τελικά κέρδισε το ματς από την επίθεση του μετά τις ισχυρές βάσεις που είχε βάλει στο πρώτο μέρος. 

Κι αυτό είναι θέμα προς συζήτηση και διόρθωση. 

Οσο για τον Παναθηναϊκό… Αν τη δεδομένη χρονική στιγμή δε βρίσκεται σε ακόμα πιο δεινή θέση αναφορικά με το πλασάρισμά του στη βαθμολογία της Ευρωλίγκας, το οφείλει στον… Κένεθ Φαρίντ και την ανάσα δροσιάς που πρόσφερε εντελώς απρόσμενα σε εκείνο το σερί των 4 μεγάλων νικών τον Νοέμβριο και στην εξαιρετικά ευνοϊκή (για το τριφύλλι) ασυνέπεια των υπόλοιπων διεκδικητών μίας θέσης στην 6άδα ή και στα play in.  

Η κατάσταση, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πολύ χειρότερη,  δεν παύει να είναι ασφυκτική. Το γεγονός ότι διαθέτουν το πιο άφθονο ταλέντο στη Λίγκα και η πίστη που έχουν όλοι οι φίλοι του μπάσκετ ότι τελικά οι πράσινοι θα καταφέρουν να βρουν μία θέση ακόμα και στην πρώτη 6άδα, δεν εγγυάται απολύτως τίποτα. Θυμίζει έναν αθεμελίωτο επιβλητικό ουρανοξύστη, που στο παραμικρό άγγιγμα μπορεί να συντριβεί. Απαιτείται δράση. Πριν από ακριβώς δύο εβδομάδες, ο Παναθηναϊκός βρισκόταν ακριβώς στην ίδια θέση ανάγκης, νιώθοντας την υποχρεωτικότητα της νίκης σε κάθε ευρωπαϊκό παιχνίδι του. Τι ακολούθησε: Δύο ήττες! Εκ των οποίων η μία εντός έδρας από την Παρί. Αμέσως μετά μία έκρηξη αυτοπεποίθησης με την κατάκτηση του κυπέλλου. Κι αυτό λέει πολλά από μόνο του. 

Υ.Γ. Στην επίθεση του Παναθηναϊκού, τα roll των ψηλών, είτε με δική τους ευθύνη, είτε επειδή οι χειριστές αρνιούνται να τους παρακολουθήσουν, είναι εντελώς διακοσμητικά. Όσο καλή κι αν είναι η περιφέρεια μίας ομάδας, αν ο ψηλός δεν εκφράζει απειλή, το πρόβλημα είναο σοβαρό. Και πλέον φαίνεται πως οι χειριστές ούτε καν σηκώνουν το κεφάλι τους για να δουν το roll. Οι πράσινοι στο ΣΕΦ τελείωσε με την τριάδα των ψηλών του να έχει συνολικά 3 σουτ! Τρία!