Τα καλά και τα άσχημα νέα

Στα καλά νέα: Ακριβώς πάνω στο βιράζ των τελευταίων 9 αγωνιστικών της Ευρωλίγκας, ο Παναθηναϊκός έστω κι αν το πρόγραμμά του είναι, κατά τεκμήριο, το δυσκολότερο από κάθε άλλη ομάδα της Ευρωλίγκας (βάσει του αλγορίθμου του διεθνώς αναγνωρισμένου 3stepsbasketball), διαθέτει την ποιότητα, ειδικά μετά τον ενδοφλέβιο ορό από δαύτη που κάρφωσε η έλευση του Χέις Ντέιβις, να κάνει ακόμα και ισάριθμες νίκες. Θεωρητικά!

Στα καλά νέα επίσης: Όση δυσαρέσκεια κι αν γεννά το αποτέλεσμα του αγώνα με την Παρί, είναι θεμιτό να μπει στο ζύγι ότι οι Γάλλοι έχουν εξελιχθεί σε δαίμονα (3 ήττες σε 4 ματς έχει από πέρσι ο Παναθηναϊκός) και η αδυναμία αντιμετώπισης του ιδιαίτερου στυλ τους, δεν δημιουργεί δεδικασμένο για όσα να μπορούν ακολουθήσουν. 

Τελευταίο καλό νέο: Οι 27 πόντοι του Χέις Ντέιβις και η ηγετική παρουσία του στο τελευταίο δεκάλεπτο, παρά την ήττα, καλλιεργεί ένα σπόρο διαφορετικότητας και μία ελπίδα αλλαγής, που τη δεδομένη στιγμή καμία άλλη ομάδα της Ευρωλίγκας δεν μπορεί να αυτοπαινεθεί ότι έχει. Κι αν ο Παναθηναϊκός λύγισε απέναντι στον γαλλικό δαίμονα του, δε σημαίνει ότι θα συμβεί το ίδιο απέναντι σε ομάδες που έχουν πιο στρωτή φιλοσοφία και έναν πιο ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού. Οι ανησυχίες για την προσαρμογή του Αμερικάνου στο παιχνίδι των πράσινων δεν υφίστανται πια και τόσο η ονομαστική όσο και η πραγματική αγωνιστική αξία των πράσινων, έχει εκτοξευτεί με πραγματικούς όρους αξιολόγησης. 

Στα άσχημα νέα: Ο Παναθηναϊκός μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου φάνηκε να διολισθαίνει στην προ Κολοσσού πνευματική και αγωνιστική ανετοιμότητα.

Ούτε ο κόουτς Αταμαν, ούτε οι παίκτες έχουν το παραμικρό δικαίωμα να ισχυριστούν ότι εξεπλάγησαν, ή ότι παρασύρθηκαν από τον βουρλισμένο τρόπο της Παρί. 

Μετά από 28 αγωνιστικές και από την 9η θέση τη βαθμολογίας, κάθε παιχνίδι της Ευρωλίγκας και ειδικά εντός έδρας, έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως τελικός. Γιατί είναι! Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, η παρουσία στο Φάιναλ Φορ είναι το πιο σημαντικό διακύβευμα. Η απολύτως ανθρώπινη και κατανοητή “μέθη” από την κατάκτηση του Κυπέλλου δεν μπορεί επουδενί να εγκυμονεί δικαιολογίες για μία ήττα από την Παρί. Ο Παναθηναϊκός, που κατάφερε μετά από 29 αγωνιστικές να βρίσκεται στον …ντάκο για μία θέση ακόμα και στα play in, δεν είχε την παραμικρή δικαιολογία για να μη γνωρίζει, παίζοντας εντός έδρας και σε περίοδο που κάθε νίκη στην Ευρωλίγκα είναι ύψιστης σημασίας. 

Στα άσχημα νέα επίσης: Η Παρί έχει ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο παιχνιδιού. Αληθές. Δεν ταιριάζει στον Παναθηναϊκό και στις περισσότερες ομάδες της Ευρωλίγκας… Επίσης αληθές. 

Είναι αληθές επίσης όμως,  το γεγονός ότι μέχρι την 26η Φεβρουαρίου, μόνο η Βιλερμπάν είχε λιγότερες νίκες από τους συμπατριώτες της. Κάτι που σημαίνει ότι απέναντι στους δαίμονες του Ταμπελίνι, οι περισσότεροι αντίπαλοι και δει αυτοί που είναι ευθέως ανταγωνιστικοί στους πράσινους, βρήκαν τις λύσεις που απαιτούνταν για να ξεφορτωθούν αυτούς τους “ενοχλητικούς” τύπους. Ο Παναθηναϊκός, κι ενώ το είχε απόλυτη ανάγκη, απέτυχε. 

Άσχημων νέων συνέχεια: Θα ήταν συνώνυμο του αυτογκόλ, οι πράσινοι να εξάγουν θετικά συμπεράσματα από την εμφάνιση του στα τελευταία τρία λεπτά της “παρολίγον” μεγάλης ανατροπής και να συλλογιστούν ότι αυτή είναι η πραγματική εικόνα τους. Όπως “παρολίγον” να συμβεί και στο Αλεξάνδρειο με τον Άρη. 

Με διψήφιες διαφορές κάτω, μόλις λίγα λεπτά πριν τη λήξη, δεν είναι τόσο η ποιότητα του συνόλου που αντιδρά, όσο το ένστικτο της επιβίωσης, σε συνδυασμό με την απειρία και το αλάφιασμα του αντιπάλου. Η Παρί στο ΟΑΚΑ, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της στα τελευταία δύο λεπτά για να επιτρέψει στον Παναθηναϊκό να μπει στο ματς. Ο τρόπος που έπαιξε ήταν ο απόλυτος ύμνος στην αφέλεια και καταβαράθρωση κάθε έννοιας αθλητικής νοημοσύνης. Ηταν αποκλειστικά η ανάγκη της στιγμής και η απροσμέτρητη ποιότητα του Ντέιβις που οδήγησε το ματς στο τελευταίο σουτ (που ναι μεν είναι φάουλ στο ξεκίνημα της κίνησης του Αμερικάνου, αλλά ουδεμία σημασία έχει τελικά). Ο φετινός Παναθηναϊκός δε χτίστηκε για να αρκείται ούτε στα “αχ”, ούτε στα παρολίγον των … παρολίγον μεγάλων ανατροπών. 

Με το Φάιναλ Φορ, μετά από 19 χρόνια να επιστρέφει στην Ελλάδα και τον ιδιοκτήτη της ομάδας να έχει κάνει τέτοια επένδυση χρημάτων που το ρόστερ θυμίζει αστρικό γαλαξία. Καμία ομάδα δεν έχει καταφέρει να παίξει επί 40 λεπτά στο ρυθμό και στις εντάσεις που ανακαλύπτονται σε 2-3 λεπτά όταν πια τίθεται θέμα “επιβίωσης”. Είναι μία στιγμιαία αντίδραση, την οποία όμως, εν πολλοίς επιτρέπει και ο αντίπαλος. Το ερώτημα είναι: Που βρίσκεται το σημείο της ισορροπίας;

Στον κυνισμό της υπόθεσης: Ο Ναν θα επιστρέψει, ο Λεσόρ είναι προ των πυλών και (σε οποιαδήποτε κατάσταση κι αν βρεθεί στο ξεκίνημα) μόνο και μόνο η παρουσία του θα φέρει έναν διαφορετικό άνεμο στο Τ-Center. Οπως προαναφέρθηκε ο Παναθηναϊκός έχει πολύ μεγάλη ποιότητα για να κάνει ένα μεγάλο σερί στις τελευταίες 9 αγωνιστικές. Υπό την προϋπόθεση ότι θα αγωνιστεί σε κάθε μία από αυτές σαν να διεκδικεί ένα τρόπαιο. Αν δεν το κάνει, η πιθανότητα να μείνει εκτός 6άδας είναι πιο ορατή από ποτέ. Ακόμα και το ενδεχόμενο της απώλειας των play in πια. Στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι επί του παρόντος η 11η θέση δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ούτε κινδυνολογία, αλλά μία πολύ ουσιαστική πιθανότητα. Ειδικά από τη στιγμή που το Ντουμπάϊ βρίσκεται σε ημιάγρια κατάσταση εδώ και κάποιες εβδομάδες. 

Κόντρα στην Παρί ο Παναθηναϊκός πέταξε στα σκουπίδια ένα από τα λιγοστά δικαιώματα στην ήττα που είχε πριν το τζάμπολ. 

Είναι δεδομένο ότι ακόμα και έτσι μπορεί να το γυρίσει. Το γεγονός ότι από εδώ και στο εξής αντιμετωπίζει ομάδες που έχουν υψηλούς στόχους και ποιότητα, ίσως και να είναι σωτήριο. Οι μεγάλες προκλήσεις και οι σπουδαίοι αντίπαλοι, δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο.